Zolang er leven is - Hendrik Groen

Lezen voor de NS Publieksprijs, boek 4

Zolang er leven is - Hendrik Groen

Hendrik Groen zelf was er niet, tijdens het bekend maken van de genomineerde boeken voor de NS Publieksprijs 2018. De naam van de schrijver is een pseudoniem en de werkelijke auteur (Peter de Smet) wil geen publiciteit. Dus ook hier was de uitgever aanwezig om de nominatie in ontvangst te nemen voor het boek Zolang er leven is.

De uitgever neemt de nominatie in ontvangst

Mijn lol bestond uit het feit dat Hendrik niet echt bestaat en dat er dus toch iemand bij de uitgeverij boeken heeft gesigneerd met Hendrik Groen.

Het eerste deel van de serie van Hendrik Groen won in 2016 de NS Publieksprijs.

Lol, wie zou dit nou geschreven hebben?

Het verhaal

We (de mensen die het eerste boek ook lazen) leerden Hendrik Groen kennen door zijn dagboek Pogingen iets van het leven te maken. Samen met zijn vriend Evert en de andere leden van de Oud-maar-niet-dood-club probeert Hendrik zijn laatste levensjaren in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord zo aangenaam mogelijk te maken. Van tijd tot tijd valt het Hendrik zwaar om de moed erin te houden. Gelukkig heeft hij de pen weer opgepakt. Met de hem zo kenmerkende charmante humor neemt hij de medebewoners, de directie, zijn vrienden en de ouderdom in het algemeen op de korrel, waarbij hij zichzelf zeker niet spaart.

Hendrik en de Omanido ondernemen nog best veel, scootmobielritjes, uitjes naar o.a. De Huishoudbeurs, Brugge en de kerstmarkt in Aken (al is dat met het hele huis). Nieuw is het avontuurlijke eten, Omanido gaat uit eten bij restaurants die landen vertegenwoordigen. Zo ontdekken ze de Ethiopische en Spaanse keuken. En het overlijden van een van de leden van Omanido hakt er in. 

Oordeel

Weer een dagboek.... en deze keer echt van een heel jaar, dag voor dag (behalve bij de gebroken arm, dan vallen er een paar dagen weg).

Het zijn allemaal korte stukjes, wat het makkelijk leesbaar maakt. Ook de gebeurtenissen van dat jaar (de aanslag op Charlie Hebdo, de aanslagen in Parijs o.a. op Bataclan, de uitschakeling van het Nederlands elftal) maken het herkenbaar voor mensen die nog niet op het leven terugblikken, zoals Hendrik doet. Mooi is de vriendschap binnen Omanido. De oudjes zorgen goed voor elkaar en staan elkaar bij.

Het eerste deel heb ik niet gelezen en ik heb ook de serie op tv niet gezien. Omdat ik altijd eerst het boek wil lezen voor in een verfilming wil zien. Inmiddels heb ik tijdens het stemmen werven voor de NS Publieksprijs vele malen gehoord dat de serie recht doet aan het boek, dus die kan ik met een gerust hart gaan kijken. Ik ga het boek niet meer lezen namelijk, want ik vond 1 deel wel genoeg. Daar zat al herhaling in. Wat niet verwonderlijk is, aangezien je op die leeftijd vast niet meer zo veel meemaakt om alle dagen anders te laten zijn. (Bij mij zijn ook niet alle dagen anders hoor.) Ik vond Zolang er leven is best vermakelijk, makkelijk leesbaar en waarschijnlijk herkenbaar. Maar dat is voor mij niet genoeg om op dit boek te stemmen. Ook al gaat de prijs naar een goed doel: Alzheimer Nederland.

Mijn stem gaat naar een ander boek. En die van jullie? Stemmen jullie wel op Hendirk Groen? Doe dat dan in ieder geval via https://www.nspublieksprijs.nl/vp/616ec43e669a4abb5ba7a85f7cf82d82b5400dd3

Stromboli - Saskia Noort

Lezen voor de NS Publieksprijs, boek 3

Stromboli - Saskia Noort

Saskia was een van de genomineerde auteurs doe aanwezig was op de avond waarop de genomineerde titels voor de NS Publieksprijs bekend werden gemaakt. Gestoken in een knalgeel pak en vergezeld door haar hondje Lola nam ze de nominatie voor haar boek Stromboli in ontvangst. Ze is er erg blij mee, want het is haar eerste roman en die is meteen al genomineerd voor de NS Publieksprijs.

Saskia Noort, Lola en Oscar van Gelderen (uitgever)

Noort maakte een rondje langs de tafels met de net geïnstalleerde leesclubleden. Iedere tafel een kwartiertje. Dus genoeg tijd om even kennis te maken en boeken te signeren. Grappig detail: op de avond zelf noemde Kluun nog expliciet “mijn collega Kluun” bij de vraag van wie ze haar laatste boek cadeau had gekregen en welk boek dat was. Want dat leek ons ondoenlijk, een schrijver een boek cadeau doen. Het boek had kennelijk minder indruk gemaakt dan Kluun, want de titel wist ze niet meer. Wel dat het een Engelstalig boek was. Inmiddels is Kluun haar vriend, las ik gisteren in diverse media. Leuk!

Maar goed, over tot de orde van de dag. Want ook dit boek moet beoordeeld worden.

Waar gaat het boek over?

Honderdduizenden lezers genieten wekelijks van de column van het schrijversechtpaar Sara Zomer en Karel van Bohemen, waarin ze ogenschijnlijk openhartig verslag doen van hun gezinsleven. Maar achter de façade van hun bohemienbestaan ettert al jaren een dagelijks leven vol afgunst, wrok en zelfs geweld. Na weer een nachtelijke uitbarsting is het genoeg: Sara besluit Karel te verlaten.

Al snel komt Sara alleen te staan - niemand wil nog iets met haar te maken hebben. Om haar leven weer op de rails te krijgen boekt ze een retraite op het idyllische Italiaanse vulkaaneiland Stromboli. Onder leiding van een wereldvermaarde goeroe geeft ze zich met een bont gezelschap lotgenoten over aan rollenspellen en oefeningen die steeds een stap verder gaan.

Wat een nieuwe start had moeten worden, mondt uit in een afdaling naar regionen van haar verleden die ze het liefst verborgen had gehouden.

De titel is duidelijk, de vulkaan in Italië speelt een grote rol in het boek. En dan met name in het tweede gedeelte.

Het boek is niet het verhaal van Saskia Noort zelf, ja ze is verkracht, ja ze is gescheiden, ja ze is op Stromboli geweest, maar toch is het fictie. Behalve het laatste hoofdstuk, want dat schreef ze zelf als Saskia Noort voor de krant.

Oordeel

Ik las dit boek bijna meteen nadat het uitgekomen was, wat inmiddels al weer een tijdje geleden is. Saskia Noort vind ik eigenlijk altijd wel lekker schrijven en vooral lekker lezen. Al had ik bij Huidpijn een beetje twijfels. Helaas zijn de twijfels alleen maar groter geworden na het lezen van dit boek.

Je valt met je neus in een verkrachting bij het beginnen met lezen. Heftig! Het past uitstekend in de #MeToo discussie, dus het is wel actueel.

Het eerste gedeelte van het verhaal in het heden, in Nederland met het uit elkaar gaan van Sara en Karel en het groeiende isolement van Sara, vond ik niks. Het pakte niet echt. Maar ik was toch benieuwd genoeg om door te lezen, want ja... het is toch Saskia Noort. Het tweede gedeelte van het boek, waar Sara naar Italië gaat vond ik beter, maar nog steeds niet overtuigend. Ik las wel door, omdat ik steeds bleef hopen op het grote “iets” dat vast nog wel zou komen. Voor mij kwam dat niet, helaas. Mijn mening is dat Saskia Noort beter Thrillers kan blijven schrijven, terwijl ze nog wat verder oefent op romans.

Op 24 oktober vertelde ze onze leesclub dat ze eind november weer naar Ibiza gaat om een nieuw boek te schrijven. Ik ben toch weer erg benieuwd naar dat boek, dat hopelijk beter wordt dan Stromboli. (Sorry Saskia, verder vond ik je erg leuk, echt!)

Dat ik niet helemaal weg ben van dit boek, betekent natuurlijk niet dat er niet op gestemd mag worden. Vond jij het geweldig? Stem dan vooral via https://www.nspublieksprijs.nl/vp/616ec43e669a4abb5ba7a85f7cf82d82b5400dd3

Het wordt spannend!

Whoohoo!

Gisteren hoorde ik dat mijn leesclub, leesclub 9 omgedoopt tot Perron 9, nu op de derde plaats staat met binnengebrachte stemmen. Dat was een vooruitgang, want eerst stonden we nog nergens en nu op 3! Heel erg bedankt allemaal voor de reeds uitgebrachte stemmen.

Leesclub Perron 9

Maar... Alleen de winnende leesclub mag op 21 november naar DWDD voor de bekendmaking van de winnaar van de NS Publieksprijs. Om mij en mijn mede leesclubleden daar te krijgen, heb ik dus nog wat stemmen nodig. Stemmen jullie mee? Dat kan via https://nspublieksprijs.nl/vp/616ec43e669a4abb5ba7a85f7cf82d82b5400dd3

Stemmen die uiterlijk 18 november zijn uitgebracht tellen nog mee bij het totaal aantal stemmen van de leesclub.

Dus, stem, en help Pleuntje naar DWDD!

De heilige Rita - Tommy Wieringa

Lezen voor de NS Publieksprijs, boek 2:

De heilige Rita - Tommy Wieringa

Het tweede boek dat ik las voor de NS Publieksprijs is De Heilige Rita van Tommy Wieringa. Helaas was Tommy zelf niet aanwezig bij de bekendmaking van de nominaties, maar hij had wel een leuk filmpje gestuurd. Tenminste... dat denk ik, want het zag er erg leuk uit. Jammergenoeg werkte het geluid niet, dus we zagen Tommy en zijn kinderen in het gras staan en wat bewegen. Volgens de organisatie riepen de kinderen op om op het boek van hun vader te stemmen omdat dat het beste boek was.

Dat wil ik, als ambassadeur van de NS Publieksprijs, natuurlijk ook graag zelf beoordelen. Naast het boek, kregen we allemaal ook een kaartje waarop stond dat Tommy dit boek geschreven heeft en dat we allemaal een exemplaar kregen. Het blijft leuk, gesigneerde boeken (of een insteekkaartje). En de uitgever van het boek was er wel, om gezellig met ons even te kletsen over Tommy en zijn boek.

De uitgever van Tommy Wieringa aan onze tafel.

Waar gaat het boek over?

Paul Krüzen woont al zijn leven lang met zijn vader in een Saksische spookboerderij aan de Duitse grens. Eens zorgde zijn vader voor hem, nu zorgt hij voor zijn vader. In de halve eeuw die intussen verstreken is hebben ze hun dorp sterk zien veranderen. De wereld is in beweging gekomen: Chinezen hebben de horeca van Mariënveen overgenomen, Russen, Polen en Roemenen zijn in het dorp vertrouwde verschijningen geworden.

De grote kentering is begonnen met de Russische piloot die met een sproeivliegtuigje uit de Sovjet-Unie ontsnapte, en in het hart van de Koude Oorlog neerstortte in het maisveld achter de boerderij. Dit zette een keten van gebeurtenissen in werking waarvan Paul Krüzen en zijn vader nooit volledig zijn bekomen.

 Wat kan ik er nog meer over zeggen?

De titel! Paul Krüzen is eenzaam, zoekt liefde en vindt die bij een prostitué genaamd Rita. Dit is niet de heilige uit de titel, zoals ik eerst dacht. Nee, de heilige Rita is de beschermvrouw van de hopeloze gevallen, en dan vooral die in Mariënveen. De niet-heilige Rita speelt een minder belangrijke rol in het boek.

In Mariënveen is er wel ergens vooruitgang, al komt die met vertraging. Maar uiteindelijk komt het op mij over als stilstand. Er veranderen wel dingen, maar dat komt vooral door buitenstaanders. De inheemse bevolking in de vorm van Paul en Hedwiges (van wie je nooit weet wat voor geluid eruit komt als hij gaat praten) staat stil. Of, in het geval van Hedwiges, gaat er op achteruit. Hopeloze gevallen zijn het misschien wel een beetje.

Oordeel

De verwachtingen waren hoog gespannen, maar uiteindelijk vond ik het boek een beetje tegenvallen. Vooral door het eind, waardoor er nog een vervolg zou kunnen komen.

Wat ik in het begin erg grappig vond, was het dialect. De dialoog moest je even hardop lezen om te horen hoe het klonk. Was dat eenmaal gedaan, dan las je makkelijk verder. Jammer dat het dialect aan het einde voor mijn gevoel helemaal weg was. Of ik was er zo aan gewend geraakt dat ik er overheen heb gelezen.

De Mariabeeldjes die in het verhaal,voorkomen kan ik wel waarderen. Ook ik heb ooit eens een mooi Mariabeeld gekregen van mijn schoonoma toen zij overleed. De Maria Anorexia en het beeld met de rozenkrans zag ik dan ook duidelijk voor me.
Daarnaast kan ik het me echt niet voorstellen hoe het is om altijd op dezelfde plek te blijven wonen. Ik zou geloof ik gillend gek worden. Maar ja, ik ben dan ook al 7 keer verhuisd, dus ik weet ook echt niet hoe het is om altijd op één plek te zijn.

Of ik op dit boek ga stemmen? Ik denk het niet... maar stemmen jullie vooral wel op dit boek via https://www.nspublieksprijs.nl/vp/616ec43e669a4abb5ba7a85f7cf82d82b5400dd3

Dagboek van een getuige - Astrid Holleeder

Lezen voor de NS Publieksprijs, boek 1:

Dagboek van een getuige - Astrid Holleeder

Als ambassadeur van de NS Publieksprijs las ik de afgelopen dagen het boek Dagboek van een getuige van Astrid Holleeder. Het boek kreeg ik vorige week tijdens de installatie van de Leesclub. Astrid Holleeder was zelf, om redenen die je nog meer gaat begrijpen als je het boek leest, niet aanwezig bij de bekendmaking. Wel was er een filmpje gemaakt waarin René Fokker, die Astrid speelt in het toneelstuk Judas, de nominatie in ontvangst neemt. René vertelt dat het zelfs te gevaarlijk is om een filmpje te maken met Astrid zelf, maar dat ze erg blij is met de nominatie.
En wat voor ons, als leesclubleden, een leuke verrassing is, is dat Astrid het boek wel heeft gesigneerd.

Renée Fokker neemt de nominatie in ontvangst

Waar gaat het boek over?

Waar het boek Judas over het leven van de familie Holleeder ging, gaat Dagboek van een getuige voornamelijk over Astrids leven als getuige tegen haar broer. En dan over hoe het getuige zijn haar leven beïnvloedt en daarmee ook het leven van haar familie. De kleinkinderen mogen niet weten wat de achternaam van hun oma is, een bezoekje aan het strand is meteen bij aankomst al voorbij wanneer de bekende dochter van Astrid al herkend is door mede strandgangers en Astrid noodgedwongen meteen weer verder gaat om herkenning te voorkomen.

Het boek is eigenlijk een aanklacht tegen het Nederlandse Rechtssysteem, waar voor getuigen onvoldoende bescherming wordt geboden vanwege “het systeem” waar Astrid en haar mede-getuigen eigenlijk tussen twee beschermingsprogramma’s in vallen en dus zelf maar een beetje moeten uitzoeken hoe ze kunnen overleven.
Maar de aanhouder wint, waardoor er volgens Astrid nu wel gaatjes ontstaan in “het systeem” waardoor de bescherming van haar en haar familie eindelijk een beetje op gang komt.

Het boek leest als een trein, zit vol met bizarre gebeurtenissen en het taalgebruik is stukken beter dan in Judas.
Een interessant boek als je meer wilt weten over de Holleeders. En dat zullen veel mensen best willen, gezien het succes van beide boeken van Astrid Holleeder.

Wil je op dit boek stemmen voor de NS Publieksprijs? Dat kan! Stem via https://www.nspublieksprijs.nl/vp/616ec43e669a4abb5ba7a85f7cf82d82b5400dd3 en maak kans op een jaar lang gratis boeken en een jaar lang gratis reizen met de trein.

Oordeel: 

Ik ga zelf waarschijnlijk op een ander boek stemmen. Ik vond dit boek een tussendoortje. Een inkijk in een bizarre wereld, waarbij ik me steeds afvroeg hoe ver Astrid zou gaan om te blijven getuigen. Heel ver dus, eigenlijk kan ze volgens mij ook niet meer terug inmiddels. Ik had het boek zelf niet uitgekozen om te lezen, want dan had ik dat wel eerder gedaan. Ik weet nu ook dat ik het zonder NS Publieksprijs ook echt niet had gelezen. Of ik was er eerder in gestopt, vanwege de vele overlap met het eerste boek. Toch heb ik wel bewondering voor haar strijd, want dat ze veel opoffert is duidelijk.