Tineke Honingh - Elke dag broerdag

Bij Boekhandel De Kler in Zoetermeer (en ook in de andere filialen trouwens) komen er regelmatig leesexemplaren binnen, zodat de boekhandelaren die kunnen lezen en weten wat ze verkopen. Dit is een van die boeken. Ik vond de voorkant er erg mooi uitzien, maar mijn zoon is te oud hiervoor en mijn dochter leest andere boeken. Dus besloot ik het boek lekker zelf te gaan lezen (want ik heb niks meer liggen thuis...)

 Het verhaal

Voor Noa, Robbe, Kees, Dook en kleuter Tibbe is het elke dag broerdag. Ze zijn onafscheidelijk en het maakt ze helemaal niets uit dat ze niet allemaal dezelfde ouders hebben. Samen bouwen ze hutten en ravotten ze in het bos – en als een van hen in de problemen zit, kan hij rekenen op de rest. Ze horen bij elkaar, wat er ook gebeurt.

Als Noa op een dag een paarse envelop ziet liggen met de naam van een advocaat erop, roept hij een broeralarm uit. Met z’n vijven gaan ze op zoek naar de brief, waarin ze woorden lezen die ze niet helemaal begrijpen, maar waarvan ze weten dat ze slecht nieuws betekenen: omgangsregeling, nieuwe woonsituatie, voogdij, ouderschapsplan… De vijf jongens besluiten dat ze niet zonder elkaar kunnen, maar wél zonder ouders. Samen lopen ze weg, het bos in, in de hoop dat ze zo bij elkaar kunnen blijven. Daar buiten in het bos, tussen de reeën, buizerds en insecten ontdekken ze wat ze echt aan elkaar hebben. Dat je soms niet alles aan elkaar kunt vertellen. En, uiteindelijk, de waarheid over de paarse envelop. 

De schrijver

Tineke Honingh is communicatieadviseur, tekstschrijver en ze was ook eventjes juf. Maar bovenal schrijft ze verhalen voor kinderen en jongeren. Korte verhalen voor een magazine, scenario's voor een strip, een feuilleton voor internet of een uitgebreid verhaal dat in een boek terechtkomt, zoals het lovend onthaalde Het (on)gewone verhaal van Bo (en Tom). Als ze maar kan verzinnen. Dat doet ze ook op haar werk bij het Radboud UMC: dan verzint ze manieren om meer geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker. Tineke heeft twee kinderen, twee katten en één man.  

Mening

Ik had nog niet eerder een boek van Honingh gelezen, maar ik vond de voorkant zo intrigerend, vijf figuren in een mooi groen bos.

En dat is ook precies waar het hele verhaal om draait. 5 broers, niet allemaal echte broers, maar stief- en halfbroers, die samen op avontuur gaan. Noodgedwongen op avontuur gaan, want ze denken dat ze binnenkort uit elkaar gehaald gaan worden door hun ouders (zo begon het de vorige keer namelijk ook, met een paarse envelop).

In korte hoofdstukken, die allemaal een stuk zin uit dat hoofdstuk als titel hebben, wordt het verhaal van de broers verteld vanuit het perspectief van Noa.

Het is mooi om te lezen hoe de broers echt een team vormen. En hoe ze verscheurd worden tussen de verschillende situaties. Waar is thuis, wie hoort er bij thuis, wanneer zijn ze compleet of niet. Een stamboom voorin geeft precies weer hoe de familiebanden zijn, wat zeker in het begin handig is om even naar te kunnen kijken.

Ook de plattegrond voor in het boek is een fijne toevoeging. Je kunt precies nagaan waar welk gedeelte van het boek zich afspeelt en dat is erg leuk om te doen.

De liefde voor elkaar en voor hun ouders wordt goed uitgewerkt, net als de liefde voor de natuur van sommige van de jongens en de dynamiek van de kinderen in verschillende leeftijden.

Het boek is geschikt voor kinderen vanaf 9 jaar. Een goed boek voor kinderen die van avontuur houden en misschien ook wel voor kinderen uit een samengesteld gezin.

Boekinformatie

Titel: Elke dag broerdag

Auteur: Tineke Honingh

ISBN: 9789000368969

Uitgever: Van Holkema & Warendorf

Verschijningsdatum: oktober 2019

Aantal pagina’s: 176

Prijs: € 13,99

Eerste buikbandjes in de boekwinkel geschreven!

Tijdens mijn opleiding tot boekhandelaar (lang, lang geleden...) liep ik stage bij Boekhandel Blokker in Heemstede. Nu van Arno Koek (je weet wel, die een paar jaar geleden in het boekenpanel van DWDD zat) maar toen nog van Clemens Hoevenaars en Tosca Heyligers. Zij hadden een voorkeurplank in de winkel, waar ze boeken plaatsten die ze zelf heel goed vonden. Met een kort stukje erbij en de naam van de medewerker die het boek gelezen had.
Die voorkeurplank werkte als een tierelier, want zeg nou zelf: wat is er fijner dan weten dat iemand anders het boek ook mooi vond en om welke reden! Niks toch?

Na mijn studie aan de voormalig Frederik Muller Academie (toen heette het Boekhandel en Uitgeverij) ging ik twee dagen in de week bij Boekhandel Blokker werken en studeerde ik verder in Tilburg. In die tijd zette ik zelf ook regelmatig boeken op de voorkeurplank. Mijn allereerste boek dat ik er zelf op heb gezet is De Passievrucht van Karel Glastra van Loon, wát een goed boek was dat zeg! Dat durfde ik er wel op te zetten, daar was ik van overtuigd. En gelukkig velen met mij bleek achteraf.

Tijdens mijn jaren in de bibliotheek van Wassenaar heb ik daar de Leestips opgezet, hetzelfde idee als de voorkeurplank, alleen met een andere naam. En ook daar waren de Leestips een succes. Het leuke van die tips is dat mensen ineens gaan zien wie welke boeken leest. En als je steeds maar dezelfde naam tegenkomt van iemand die dezelfde boeken mooi vind, schept dat een band. En stap je makkelijker op diegene af om nog een leestip te vragen. En dat is nou wat het werken met boeken (en mensen) zo leuk maakt, die interactie. (En het bijvullen van de Stabilo-pennen, daar word ik ook erg blij van! Zoals eigenlijk van alles in de boekhandel.)

Nu ik een paar maanden bij Boekhandel De Kler werk, en ook regelmatig in Zoetermeer en Voorschoten te vinden ben, werd het wel weer eens tijd om buikbandjes met leestips te gaan schrijven. Een beetje spannend, maar wat was dat weer fijn om te doen!
Natuurlijk zijn het echt alleen boeken die ik zelf gelezen heb en die ik goed vond, anders kan ik geen leestip schrijven. En het zijn boeken waar ik blogjes over heb geschreven de laatste tijd, dus jullie kennen de boeken ook (als het goed is).

Dus in dit blogje zie je foto's van de boeken waar ik buikbandjes met leestips voor heb geschreven. Helemaal blij word ik daarvan. Dat er nog maar veel buikbandjes mogen volgen (want dan werk ik er nog steeds én lees ik goede boeken)!

Mattias Edvardsson - Een heel gewoon gezin

Zoals jullie misschien nog weten, was ik eind augustus bij De Beste Boeken Live (waar ik dit stukje over schreef). Ik nam daar dus een tas met boeken mee, waar ik nog steeds van geniet. Deze keer koos ik voor het boek Een heel gewoon gezin, omdat het net in de winkel lag en het me er interessant leek. Eens kijken of ik daar nog steeds zo over denk nadat ik het gelezen heb.

Het verhaal

Ze zijn een heel gewoon gezin: Adam, zijn vrouw Ulrika en hun negentienjarige dochter Stella. Ze leiden een gerieflijk leven in een villawijk, met goedbetaalde banen en een uitgebreide vriendenkring. Tot Stella wordt gearresteerd op beschuldiging van moord op een man van bijna tweemaal haar leeftijd. Hoe kende ze deze zakenman, en vooral, welke reden zou ze hebben gehad om hem te doden? Adam gelooft in zijn dochters onschuld. Ulrika denkt echter dat ze iets verbergt. En Stella? Wat is haar kant van het verhaal? Hoe goed kennen Adam en Ulrika hun dochter, en elkaar? En hoe ver gaan ze om haar te beschermen?

De schrijver

Mattias Edvardsson is niet alleen schrijver, maar ook docent op een middelbare school. Een heel gewoon gezin is zijn doorbraak en verkocht in Zweden al meer dan 100.000 exemplaren, een ongekend aantal voor de Zweedse markt. Inmiddels wordt het verhaal in meer dan 30 landen uitgegeven. Edvardsson woont met zijn – gelukkig heel gewone – gezin in Löddeköpinge, Zweden, waar hij werkt aan zijn volgende roman.

  

Mening

Wat een geweldig goede psychologische roman is dit! Ik kon het nauwelijks wegleggen en heb (bijna) ieder vrij moment benut om te kunnen lezen. En nu is het al uit... jammer!

Het verhaal van dit gewone gezin wordt in drie dele vertelt door de gezinsleden, waardoor je Adam (de vader, priester van beroep), Ulrika (de moeder en advocaat van beroep) en Stella (de enige dochter, sparend voor een reis naar Azië) goed leert kennen. En in ieder deel van het boek wordt een tipje van de sluier opgelicht zodat je aan het eind pas weet hoe het verhaal precies in elkaar zit.

Belangrijke bijrollen zijn er voor Amina (de beste vriendin van Stella) en Linda (de ex van Chris Olsen, het slachtoffer).

De drie gezinsleden beschrijven allemaal hoe vanuit hun eigen gezichtspunt hun gezin is en functioneert. Dat biedt zeer verschillende perspectieven op hetzelfde verhaal. Maar hoe ver ze ook uit elkaar lijken te staan, ze blijven een gezin, dat tot voor kort eigenlijk een heel gewoon gezin was.

Het eerste deel heet De vader, en wordt verteld door Adam. Je leest wat hij mee maakt, hoe hij tot zijn daden komt en hoe hij het verleden en de toekomst in overweging neemt bij alles wat hij doet.

Deel twee wordt verteld door Stella terwijl ze in de cel zit en wacht op wat komen gaat. Ook haar leer je goed kennen door hoe ze vertelt over wat er gebeurd is en hoe ze dat ervaart.

Het derde deel is voor de moeder, zij werpt weer een heel andere blik op hun gezin. Ook haar motieven worden duidelijk gaande weg.

Er is een proloog, die al alles op scherp zet. Je weet niet wat er gaat gebeuren...

Als allerlaatste is er een epiloog vanuit Stella geschreven. En tot die tijd is het verhaal ook niet af. Het is echt het ontbrekende stukje van de puzzel die Edvardsson heeft uitgezet.

Door de verschillende perspectieven, allemaal in de ik-vorm geschreven, leer je de hoofdpersonen en hun beweegredenen goed kennen. Heerlijk in de hoofden van anderen zit je dus! Dit is hoe ik mijn boeken het liefst heb, echt.

Wat een geweldig boek! Ik ga deze auteur echt in de gaten houden, want er wordt gezegd dat hij bezig is met een nieuw boek. Dát moet ik lezen!

En van dit boek schreef ik mijn eerste leestip bij Boekhandel De Kler. Hoera!

Boekinformatie

Titel: Een heel gewoon gezin

Auteur: Mattias Edvardsson

ISBN: 9789024583294

Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Verschijningsdatum: 17 oktober 2019

Aantal pagina’s: 448

Prijs: € 20,99

Ontmoeting met Nino Haratischwili

Een ontmoeting met wie? Nou, je weet wel: Nino Haratischwili van Brilka!

Al geruime tijd staat het boek Het achterste leven (voor Brilka) op mijn “wil ik lezen” lijst. En ik ben er ook een keer in begonnen, maar toen kwam er van alles tussen door. Tot nu! Want ik won via hebban.nl een ontmoeting met deze auteur.

Nino was begin november in Nederland en maakte een toer langs een aantal boekhandels ter promotie van haar nieuwste boek De kat en de generaal. Een van de boekhandels die ze aandeed was Boekhandel Jimmink in Amsterdam. En voor die avond was ik uitgenodigd. Helaas kon er niemand mee, maar ik wist dat er een leesmaatje van onze NS-Publieksprijs Leesclub, Perron 9, ook zou gaan, dus ik was niet alleen.

Die dinsdag hoefde ik maar een halve dag te werken bij Boekhandel De Kler in Wassenaar. Dus ik kon meteen door en was ruim op tijd (maar alsnog met file) in Amsterdam. Vlak bij de boekhandel kon ik (betaald) parkeren, er was genoeg plek. Ik besloot een stukje te gaan wandelen op zoek naar een leuke plek om wat te eten. Maar eerst liep ik naar het Merwedeplein, wat achter de boekhandel ligt. Daar woonde Anne Frank met haar familie voor ze moesten onderduiken en nu zijn daar de stolpersteine van de familie te vinden.

(Stolpersteine, ook wel bekend als struikelstenen, is een project dat opgestart is door de Duitse kunstenaar Gunter Demnig. Het is een over heel Europa verspreid monument voor de slachtoffers van het Nationaal Socialisme. In de wijk waar Boekhandel Jimmink zit, liggen heel veel stolpersteine, omdat het een Joodse wijk was vroeger.)

Na de stolpersteine was het toch echt etenstijd. Ik kwam uit in de Maasstraat bij GOOS. Ik koos een plekje aan de bar waar ik lekker ongestoord kon lezen en eten zonder tafeltjes bezet te houden. Ik zit er heerlijk rustig en lees nog een flink stuk in Het achtste leven (voor Brilka) terwijl ik mijn brood en pasta eet. Ondertussen deel ik nootjes uit en kleurplaten, want daar blijk ik naast te zitten en kinderen vinden dat erg leuk. Prima!

Vlak voor half 8 is het tijd om weer terug richting de boekhandel te gaan, want vanaf half 8 is de inloop. Mijn leesclubmaatje van Perron 9 is er ook, samen met een collega. Dus ik ben niet alleen. We wurmen ons op een stoeltje (die stonden een beetje krapjes opgesteld, maar met wat bewegen en schuiven was het toch goed zitten) en laten alles over ons heen komen.

De eigenaar van de boekhandel heet ons hartelijk welkom en vertelt wat over de winkel. Bijzonder, de winkel bestaat al heel lang én het is de winkel waar Anne Frank haar dagboek kocht waardoor ze zo bekend is geworden.

Daarna wordt mijn vraag al beantwoord: Hoe spreek je Haratischwili uit? Nou gewoon... ha-ra-TISCH-wili. Wili is iets als “zoon of dochter van”.

Nelleke Geel (uitgeefster van Meridiaan Uitgevers, waar het nieuwste boek van Nino is uitgegeven) interviewde Nino in het Engels. Er werd natuurlijk gesproken over Brilka (zoals we het gemakshalve maar noemden) en hoe dat boek haar leven heeft veranderd. En ook over De kat en de generaal, haar nieuwste boek. En dat allemaal zonder spoilers van het nieuwe boek, omdat veel van de aanwezigen (waaronder ik) dat nog niet hadden gelezen. Het was een interessante avond over Nino en hoe ze zich steeds opnieuw wil verrassen met haar boeken door iets totaal anders te schrijven dan de vorige keer. Er zijn twee boeken in het Nederlands vertaald, maar ze heeft er nog meer geschreven begreep ik tijdens deze avond. Haratischwili komt oorspronkelijk uit Georgië, maar woont al lang in Duitsland. haar boeken schrijft ze dan ook in het Duits, waar ze vloeiend in leest en schrijft. Toch krijgt ze van mensen wel de reactie dat ze merken dat ze niet oorspronkelijk uit Duitsland komt, omdat ze zinnen net anders schrijft dan “native” Duitsers. Voor Nino is dat geen probleem, zij speelt graag met taal en kan dat beter doen doordat ze niet oorspronkelijk Duits is. Meewerken aan de Georgische vertaling van Brilka vond ze maar lastig trouwens. Want als een boek af is, is het ook echt af. Na de laatste punt is het klaar en wil ze iets anders. Nu ze meewerkte aan de vertaling was ze nog steeds met een “oud” boek bezig, waar ze dus voor haar gevoel al lang klaar mee was.

Voor het boek De kat en de generaal, heeft Haratischwili onderzoek gedaan in Tsjetsjenië, waar het boek zich afspeelt. Ze is een aantal dagen daar geweest en heeft zich verbaasd over Poetin die op iedere straathoek levensgroot aanwezig is als grote leider die de mensen dankbaar moeten zijn, terwijl de mensen dat echt niet zijn en zich onderdrukt voelen. Wat haar tijdens haar reis het meeste opviel was het gescheiden leven van de mannen en de vrouwen. Alsof dat twee aparte werelden zijn, die niks met elkaar te maken hebben. Vervreemdend.

Nino is een gepassioneerd schrijver die niet over alledaagse dingen kan schrijven. Wel over extreme situaties, zoals te lezen is in beide boeken. Er gebeurt iets met de generaal, of met de kat, of met de journalist (of met de dochter van de generaal) wat kennelijk extreem is. Hoog tijd om dat eens uit te gaan zoeken (zodra mijn berg boeken die ik nog wil lezen iets kleiner is geworden).

De avond werd afgesloten met cadeautjes voor haar twee kinderen (een Nijntje t-shirt voor de oudste en het prentenboek van De gele ballon voor haar kindje van net 4 maanden dat mee was op tournee) en natuurlijk een signeersessie. Ook waren er heerlijke hapjes en drankjes om het napraten gezelliger te maken (wat zeer goed is gelukt).

Ik heb genoten van de avond en ben blij dat ik hier via hebban.nl naar toe kon gaan. Een mooie winkel met een bijzondere geschiedenis waar ik anders nooit was gekomen én een interessante schrijfster waar ik meer van ga lezen!

Week van het kookboek, tijd voor een recept!

Omdat het van 8 tot en met 17 november de Week van het kookboek is, lijkt het me leuk om een recept te plaatsen om aan te haken bij deze week.
De week is natuurlijk geopend met de bekendmaking van het Gouden Kookboek (het beste oorspronkelijk Nederlandse kookboek van het afgelopen jaar) en dat werd  Indorock van Vanja van Leesden, over de Indonesische keuken op een uitdagende en eigenzinnige manier.

Omdat ik sinds kort koolhydraat-arm moet eten, en toch steeds maaltijden zoek die de anderen hier in huis ook lekker vinden, deel ik met jullie een recept dat we hebben ontdekt en dat (met hier en daar wat aanpassingen) iedereen erg lekker vindt. Het is een recept uit het boek Grip op koolhydraten (dagmenu's, richtlijnen en recepten) van Yvonne Lemmers wat ik van mijn prijzengeld van de NS Publieksprijs kocht laatst. Vanwege het succes staat het inmiddels ook in mijn eigen receptenboek. Daar komt 'ie:

Snijbonen met spek en champignons

Ingrediënten:

- 600 gram snijbonen
- 250 gram champignons
- 4 bosuitjes
- 200 gram spekjes
- eventueel olie om te bakken

Zo maak je het:

- Was de snijbonen en verwijder de draden.
- Snijd de bonen in stukjes van circa 2 centimeter.
- Kook de snijbonen in ongeveer 10 minuten beetgaar.
- Maak ondertussen de champignons schoon en snijd ze in plakjes.
- Snijd de bosuitjes in smalle reepjes.
- Bak de spekjes in een wok (met dus eventueel de olie)
- Voeg (na enkele minuten) de champignons en de bosuitjes toe.
- Roerbak totdat de champignons gaar zijn.
- Voeg de gekookte snijbonen toe en warm alles even goed door.

Variatietips: 

Voor mensen die wel koolhydraten mogen kun je er rijst bij serveren.
En je kunt ook variëren, gebruik eens kipfilet in plaats van spekjes, of sperziebonen, broccoli of spruiten in plaats van snijbonen.

met nog wat extra chanpignons omdat ik die zo lekker vind