Adrian McKinty - Het eiland

Een paar jaar geleden las ik De ketting van deze auteur. En dat vond ik een erg goed boek. Ik schreef er dit stukje over toen. En nu is er een nieuwe thriller van hem, die ik natuurlijk ook wil lezen!

Het verhaal

Voor de pasgetrouwde Heather Baxter is een reis naar Australië met haar echtgenoot Tom en zijn twee tieners Olivia en Owen een droom die uitkomt. Heather heeft nog nooit buiten de VS gereisd en ze hoopt op beter contact met haar nieuwe stiefkinderen. Maar zoals bij elke gezinsvakantie gaat er weinig zoals gepland: het is te heet, de kinderen vervelen zich en de beloofde koala’s zijn nergens te bekennen.

Wanneer een toevallige ontmoeting met twee lokale bewoners een uitnodiging oplevert voor Dutch Island, een privé-enclave waar dieren in het wild leven, lijkt dat de uitkomst: is dat niet het avontuur dat ze allemaal nodig hebben? Dutch Island is echter niet voor niets privé. Wanneer hun bezoek tot een gruwelijk ongeluk leidt, moet Heather een beslissing nemen die alles verandert. En moeten ze rennen voor hun leven.

De schrijver

Adrian McKinty (1968) is een Ierse misdaad-romanschrijver en -criticus en een van de opkomende sterren in internationale misdaadfictie. Zijn werk ontving vele prijzen en naast zijn Sean Duffy-romans schreef hij ook De Ketting, dat door meerdere kranten werd uitgeroepen tot een van de beste misdaadromans van het jaar. McKinty is geboren in Belfast en woont in New York.

Mening

Echt, dit boek is zo enorm voorgedrongen! Er lagen nog veel andere boeken (ja, ook leesexemplaren die er al langer waren) die eerst zouden moeten worden gelezen, maar dat ging echt niet. Sinds ik dit boek in huis had, heb ik echt al mijn tijd aan mijn boek dat ik las gegeven (mooi boek, Violeta) zodat ik snel in Het eiland kon beginnen. En met succes!

Het omslag is al intrigerend, met al die rennende mensen tegen een ondergaande zon en hun weerspiegeling. En pas later drong het tot me door dat daar al iets in zat, in dat beeld.

De proloog is al spannend, er is iemand in de brandende hitte van Australië in gevaar. En die proloog komt terug in het verhaal in een iets andere vorm, hoera!

Heather (24) is met haar man Tom (44) en zijn kinderen Olivia (14) en Owen (12) op reis in Australië. Ze zijn daar voor een congres waar Tom moet spreken en ze hebben er een vakantie van gemaakt. De eerste vrouw van Tom is kort geleden (een jaar?) overleden en de relatie tussen Heather en de kinderen is niet je van het. In het begin wordt heel even melding gemaakt van een clan aboriginals die onderweg is naar een festival maar verder komen er niet veel meer buitenstaanders in het verhaal voor dan een Nederlands stel en Matt en Jacko die op een eiland in de buurt wonen, waar maar 27 mensen wonen. Naar dat eiland gaan Tom en zijn gezin, omdat daar koala’s zouden zijn en ze nog geen enkel bijzonder dier hebben gespot. Tijdens de overtocht naar het eiland zien ze wel haaien naast de pont. Eenmaal op het eiland loopt het allemaal nogal uit de hand en beland Heather tegen wil en dank in een bloedstollend avontuur. Ook in dit boek, geschreven in de derde persoon vanuit Heather, gebeurt er weer heel veel in (gelukkig) korte tijd. Gelukkig zeg ik, want de beschrijving van de natuur voel je gewoon. De hitte, de stekelstruiken, het noodweer, je krijgt er gewoon dorst van en water smaakt echt heel goed! Het boek is spannend vanwege het uitzichtloze en de toenemende wanhoop.

Ik vond het eind een beetje snel uiteindelijk, maar goed, wel een tof eind eigenlijk. De beschrijving van de natuur, de omgeving, de geluiden, datgene wat er ineens uit het verleden weer boven komt in die situatie, dat maakt dat het boek wat extra’s heeft naast het spannende verhaal. Wederom een snelle thriller die je echt uit wilt lezen van McKinty!

Nog een leuk detail: Heather las het boek ‘De renner’ van Tim Krabbé en ze is “een van Krabbés ‘ware alpinisten’; de ware alpinist beklimt geen bergen ‘omdat ze er zijn’, de ware alpinist is niet zo zwak dat hij zich zomaar laat leiden door een berg.” (p.218)

 

Boekinformatie

Titel: Het eiland

Auteur: Adrian McKinty

Oorspronkelijke titel: The Island

Vertaler: Sabine Mutsaers en Jan Mellema

ISBN: 9789022589564

Uitgever: Boekerij

Verschijningsdatum: 24 mei 2022

Aantal pagina’s: 368

Prijs: € 20,99

Jérôme Loubry - Toevluchtsoord

In de aanbiedingsfolder van uitgeverij Boekerij had ik dit boek al voorbij zien komen. Psychologische thriller stond erbij. Top! Meteen genoteerd op mijn lijstje van boeken die ik wil lezen. En ook op mijn verlanglijstje voor Sinterklaas gezet. En hoera, ik kreeg (onder andere) dit boek! Eerst nog even een paar andere boeken uitlezen, maar deze lag de hele tijd hoog op het stapeltje. En is nu dus van het stapeltje af. 

Het verhaal

De jonge journalist Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil ze graag de plaats bezoeken waar haar grootmoeder vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het  koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Die zijn  daar, net als haar grootmoeder, in 1946 komen wonen en  er nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk  geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, want  de bewoners zijn na al die jaren nog steeds doodsbang. Iets weerhoudt ze ervan het eiland te verlaten, alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zijzelf door iets of iemand in de gaten wordt gehouden. Iemand die misschien ook een rol  heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar grootmoeder.

Wanneer inspecteur Damien Bouchard te horen krijgt dat er een  jonge vrouw op het strand is aangetroffen, treft hij haar zwaar  getraumatiseerd en onder het bloed aan. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan  op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord. 

De schrijver

Jérôme Loubry debuteerde in 2018 met Le douzième chapitre. Inmiddels heeft hij verscheidene thrillerprijzen op zijn naam staan, waaronder de prestigieuze Prix Cognac, en verschijnt zijn werk in acht landen. Toevluchtsoord geldt als zijn internationale doorbraak. Ook de tv-rechten zijn inmiddels verkocht.

Mening

Voor de fans van Karin Slaughter, Lee Child, J.D. Barker en Thomas Olde Heuvelt. Dat staat op de sticker die op de voorkant geplakt zit. Laat ik daar nou nog nooit wat van gelezen hebben en dat eigenlijk ook niet van plan zijn... Slaughter hoor ik alleen maar bloederige verhalen over en Olde Heuvelt wordt vergeleken met Stephen King en dat lees ik niet omdat dat te eng is. Hmm... dat stond volgens mij niet in die aanbiedingsfolder, of ik heb het toen genegeerd omdat er bij stond dat het een psychologische thriller zou zijn.

Maar goed, ik waag toch een poging. En word helemaal omver geblazen door dit boek. Wat? Hûh? Echt? Hoe dan?! Dat was mijn reactie toen ik het boek uit had. Ik heb echt voor me uit zitten staren en bedacht dat ik waarschijnlijk nu al mijn boek van het jaar heb gelezen. Het tweede boek dat ik las in 2021... en dat terwijl ik mijn boek van het jaar al wist. Dat is niet te vergelijken met dit boek overigens, dus dit is de thriller van het jaar.

Ik heb aantekeningen gemaakt om te gebruiken tijdens het schrijven van dit blog. Maar ik ga er gewoon niks over zeggen. Dit moet je zelf ervaren. Als je van psychologische thrillers houdt, stop met zoeken en lees dit boek. Sowieso: LEES DIT BOEK!

Het boek bestaat uit verschillende delen, bakens. En tijdens het lezen wordt je duidelijk waarom. Ik heb een paar dingen uit het boek die ik wel ga laten weten, omdat ik ze leuk vond.

Natuurlijk heb ik het lied opgezocht dat een rol speelt in het boek, en dat bestaat echt. Net als De Elfenkoning. En de genoemde boeken in het boek, o.a. Woeste Hoogten.

Sandrine, de hoofdpersoon, is gewoon een goed persoon. Ik kon me vooral identificeren met haar opmerking over dat ze niet uitging ‘s avonds en liever (alleen) thuis bleef. “Hoe ze ook probeerde uit te leggen dat ze zich zo beter voelde, alleen met zichzelf, en dat ze liever een boek las dan de kroegen en nachtclubs af te struinen, slechts weinigen begrepen het.” (P.27). Nou is het niet zo dat ik liever alleen ben, maar vooral dat liever boeken dan kroegen was vroeger bij mij wel zo. In plaats van geld uitgeven aan uitgaan, kocht ik liever een boek. En volgens mij ben ik best oké geworden, ook al ging ik niet veel uit.

Een ander ding dat me triggerde was het kunstwerk dat genoemd wordt op pagina 149: Jonge vrouw op haar sterfbed. En dan niet vanwege de opbeurende titel, maar vanwege het feit dat dat hangt in het Museum van Beeldende Kunst in Rouen, waar ik een paar jaar geleden was tijdens een vakantie. Ik kan met het schilderij niet herinneren, maar wel het gebouw. En dat soort dingen vind ik altijd leuk in boeken.

Ook de plaats waar het verhaal zich afspeelt, Villers-sur- Mer, lijkt me bekend, niet dat ik daar ben geweest, maar we zijn wel in de buurt (een stukje zuidelijker dan Caen, op vakantie geweest. Dus ook hier heb ik een idee hoe het eruit ziet.

En de toevluchtsoorden, die spelen op meer manieren een rol. En als voorbeeld wordt een boek lezen genoemd, dus ik verschans me constant in toevluchtsoorden... wat zou dat dan over mij zeggen? Geen idee. Maar na dit boek weet ik even niet wat ik wil gaan lezen. Normaal pak ik meteen het volgende boek, maar dat gaat nu even niet... mijn hoofd zit vol met dit. Geweldig!

En ja, het boek is spannend. Op een bepaald punt vond ik het zelfs eng. Maar niet eng genoeg om te stoppen met lezen gelukkig. Wat een boek is dit!

Ik zal het nog een keer zeggen: lees dit boek! 

Boekinformatie

Titel: Toevluchtsoord

Auteur: Jérôme Loubry

ISBN: 9789022591840

Uitgever: Boekerij

Verschijningsdatum: 3 november 2020

Aantal pagina’s: 336

Prijs: € 19,99

Lesley Downer - De vrouw van de shogun

Op twitter vroeg iemand van Uitgeverij Boekerij of er iemand zin had om een historische roman over Japan te lezen. Nou, ik! Ik lees dit jaar nogal veel over Japan om de een of andere reden, maar iets historisch zat daar nog niet bij. Eenmaal op deze titel geattendeerd, liet De vrouw van de shogun me net meer los. Hoog tijd om te lezen dus!

Het verhaal 

Japan, 1853. Als dochter van de Satsuma-clan heeft de mooie, koppige Okatsu geleerd om paard te rijden, het zwaard te hanteren en nergens bang voor te zijn. Maar als ze zeventien is gebeurt er iets wat haar lot voorgoed zal bepalen: voor de kust van Japan verschijnen vier westerse oorlogsschepen die eisen dat het voor de buitenwereld afgesloten, protectionistische Japan zijn grenzen openstelt voor internationale handel.

Zonder dat ze daar zelf iets over te zeggen heeft, wordt Okatsu door de krijgsheer van haar clan uitverkoren voor een speciale missie. Ze reist als prinses Atsu naar de hoofdstad Edo, waar ze wordt geïntroduceerd aan het hof van de shogun. Ze zal aan hem uitgehuwelijkt worden en moet hem er vervolgens van zien te overtuigen het diep verdeelde land te verenigen tegen de westerse invasie. Maar binnen de muren van het vrouwenpaleis, waar een hofhouding van drieduizend vrouwen in een gouden kooi leeft, gonst het van de intriges. En op de dag van haar huwelijk wacht Atsu een zeer onaangename verrassing.

 De schrijver

Lesley Downer woonde meer dan tien jaar in Japan en spreekt de taal vloeiend. Ze schreef diverse non-fictieboeken over Japan en de Japanse cultuur en presenteerde daarnaast televisieprogramma’s voor Channel 4 en de BBC. Op dit moment woont ze afwisselend in Londen en Tokio.

Mening

Oh, weer een mooi boek over Japan! Een historische roman nog wel, die lees ik niet zo vaak. Ik heb me in het begin heel erg laten afschrikken door de genoemde personages en de kaarten. Maar vooral al die personages die genoemd worden. Het zijn er veel. En heel veel hebben er dus ook echt bestaan. Maar door al die namen en relaties onderling die aangeduid staan, zag ik meteen door de bomen het bos niet meer. Ik heb het boek zelfs even weggelegd en nagedacht of ik hier wel aan wilde beginnen... maar de daguerreotype van Heer Shimazu Nariakira (de oudste bewaarde Japanse foto) triggerde me toch genoeg om te gaan lezen. Alle namen liet ik voor wat ze waren en ik begon gewoon. En dat moet je dus doen, want het is echt een prachtig boek. Je leest over het leven van Okatsu, een eenvoudig meisje dat via allerlei wegen uiteindelijk trouwt met de shogun. Mooie beschrijvingen van de natuur (in haar geboortedorp en van de reis die ze maakt) en levendige beschrijvingen van het leven aan het hof in 1850 in Japan. Je leest hoe de Japanners vanuit hun oogpunt naar de wereld kijken en hoe deze door barbaren verandert. Ik zag alles helemaal voor me. Al is het lastig om een voorstelling te maken van al die vrouwen in het vrouwenpaleis en hoe dat geweest zal zijn. Ik geloof meteen dat het zo geweest zou kunnen zijn. Alleen weet ik niet of ze in Japan wel carnaval vierden en of ze sarsaparilla (dat ken ik alleen van de smurfen....) kenden, maar verder is het alsof je er tussen loopt.

Het boek is verdeeld in 4 delen, met elk een aantal hoofdstukken die vaak een tijdsaanduiding hebben (als: de drieëntwintigste dag van de zesde maand, het Jaar van de Os, Kaie 6, een yin waterjaar (28 juli 1853): Ibusuki in het domein Satsuma.

Achteraf gezien kun je daar veel informatie uit halen, maar feitelijk keek ik alleen naar onze jaartelling, zodat ik wist wanneer het hoofdstuk zich afspeelde). Gelukkig staat dit niet bij alle hoofdstukken zo lang beschreven, maar wel wanneer het nodig is als er een sprong in de tijd is gemaakt.

Bijzonder vond ik dat er een voorwoord én een proloog in het boek stond, dat heb ik volgens mij nog niet eerder gezien.

En naderhand heb ik nog even naar de personages gekeken en naar de kaart van het vrouwenpaleis. Dat maakte meer indruk, omdat ik toen alle informatie beter kon plaatsen. Dus toch een waardevolle toevoeging aan het boek.

De vrouw van de shogun is de prequel van Downers bestseller De laatste concubine en vormt samen met haar andere twee boeken het Shogun-kwartet. De andere boeken heb ik (nog) niet gelezen, maar dat vormt geen belemmering om met dit boek te beginnen. Die andere boeken staan nu dus ook op mijn wil-ik-lezen-lijst (die zo dus nooit korter wordt).

Prachtig boek! Ik moet toch echt maar eens gaan sparen voor een reis naar Japan...

Boekinformatie

Titel: De vrouw van de shogun

Auteur: Lesley Downer

ISBN: 9789022590515

Uitgever: Boekerij

Verschijningsdatum: 7 juli 2020

Aantal pagina’s: 544

Prijs: € 20,99

Ook verkrijgbaar als e-book

Claudia Carli - Zoo lang ik hoop te leven

Voor de Hebban-debuutprijs mocht ik vier boeken die op de longlist stonden lezen. Dit was het derde boek daarvan. Ik heb de schrijfster van dot boek gezien tijdens De Beste Boeken Live afgelopen augustus. Daar vertelde ze, in een nogal rommelige presentatie, over dit boek. Omdat ze dat toen niet zo overtuigend deed, pakte ik dit boek niet meteen op in de boekhandel. Nu dus alsnog, in de e-book variant via Hebban.

Het verhaal

Aan de hand van negentien versjes vertelt dit boek op een overrompelende manier de geschiedenis van een Joods meisje in Nederland tijdens de oorlog

Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt Alida (Alie) Lopes Dias twaalf jaar en voor haar verjaardag krijgt ze een poëziealbum. Alie is Joods en aan het begin van het nieuwe schooljaar in 1941 moet ze net als alle andere Joodse kinderen naar een Joodse school. Terwijl het net zich rond hen begint te sluiten, gaat het dagelijks leven door en Alie laat al haar vriendinnetjes in haar album schrijven. Het laatste gedichtje wordt eind 1942 opgeschreven. In het voorjaar van 1943 worden Alie en haar moeder zelf van huis gehaald en naar Kamp Vught gebracht om van daaruit gedeporteerd te worden naar Sobibor. Van de negentien meisjes die in het album hebben geschreven, overleefden er maar zes de oorlog. Alies zus Gretha overleefde en gaf het poeziëalbum tegen het einde van haar leven aan de stiefvader van Claudia Carli, een goede vriend van Gretha. Hij gaf het album aan Claudia.

Zoo lang ik hoop te leven is het verhaal van Alida, haar gezin en haar vriendinnen. En het is een verhaal over liefde, onderdrukking en het hartverscheurende noodlot dat samenkomt in een poëziealbum.

De schrijver

Claudia Carli werkte jarenlang in filmproductie en als scriptschrijver voor televisie. Momenteel werkt ze als projectleider voor het educatieve project 'Oorlog In Mijn Buurt': een ontmoetings- en onderwijsprogramma dat ouderen en kinderen dichter bij elkaar brengt rondom persoonlijke verhalen uit de Tweede Wereldoorlog. Ze woont samen met haar man en dochter in Amsterdam. Zoo lang ik hoop te leven is haar eerste boek.

Mening

De laatste tijd las ik weer meer boeken over de Tweede Wereldoorlog, na jaren andere boeken te hebben gelezen. En nu lees ik dus iedere keer weer over dingen die ik nog niet wist, of vanuit een ander oogpunt. Zo ook dit boek. Het is gebaseerd op de meisjes die versjes hebben geschreven in het poesiealbum van Alie.

Het mooie aan dit boek vind ik dat de originele pagina’s van het album erin verwerkt zijn. Je leest dus als het ware mee. En gelukkig zijn de versjes ook voorzien van een getypte versie (inclusief de schrijffoutjes), waardoor het ook allemaal leesbaar is. Wat mij het meest verbaasde is dat ik in mijn poesiealbums soms dezelfde versjes heb staan. Grappig dat die dus tussen 1941 en 1986 (denk ik zo ongeveer) hetzelfde zijn gebleven. Dat zorgt ergens wel dat je je meer verbonden voelt met de meisjes uit het boek.

Ik wist niet van de verschillende Sperres (ontheffingen) af, voor medewerkers van de Joodse Raad, voor mensen met een buitenlandse achtergrond zoals de Portugese. En de kindertransporten waren ook even weggezakt. Maar nu weet ik het allemaal weer.

Je leest het (fictieve) verhaal van Alie, en daar doorheen is het verhaal aangevuld door de kinderen die de oorlog hebben overleefd. Dat zie je duidelijk, want die verhalen zijn in een andere letter gedrukt.

Het kostte mij even moeite om in het boek te komen, geen idee waarom precies, maar daarna las het als vanzelf.

Het boek was gelukkig duidelijker en helderder geschreven dan dat de presentatie van de auteur toen was. Dat is prettig.

Wat ik zelf onoverzichtelijk vond, maar dat komt misschien omdat ik het e-book las en daardoor de opmaak anders zal,zijn geweest, waren de foto’s en namen achterin het boek. Met de opsomming van hoe het met dat meisje was afgelopen en met haar familie. Maar dat kan dus goed aan mij gelegen hebben.

Dit boek geeft het verhaal weer van een deel van de meisjes van een Joodse school in Amsterdam. De buurt wordt goed beschreven, als Amsterdammer herken je vast veel plekken in het boek die er ook nu nog zullen zijn.

En, omdat we nooit mogen vergeten: lees ook dit boek. Zoo lang ik hoop te leven was helaas niet zo lang, dat maakt het natuurlijk nog schrijnender.

Boekinformatie

Titel: Zoo lang ik hoop te leven

Auteur: Claudia Carli

ISBN: 9789022587577

Uitgever: Boekerij

Verschijningsdatum: 17 september 2019

Aantal pagina’s: 432

Prijs: € 19,99

Ook verkrijgbaar als e-book

10e NS Publieksprijs aankoop!

Oh, wat is het toch nog steeds een feest dat ik ruim een jaar geleden in de winnende leesclub, Perron 9, van de NS Publieksprijs zat. Ik heb nog steeds plezier van mijn prijzengeld namelijk :-)

Ik weet natuurlijk niet of jullie al mijn blogjes lezen, maar ik heb laatst ergens gezegd (ergens... hier dus) verteld wat mijn doelen voor 2020 zijn en waar ik naar uit kijk. En gezien de regels die ik mezelf heb opgelegd qua besteding van mijn prijzengeld (op zich niet zo heel veel, maar proberen Nederlandse auteurs te kopen is er wel een van) zal het jullie dan waarschijnlijk ook niet verbazen dat ik het nieuwe boek van Nathalie Pagie heb gekocht. Hoera!

Mijn eerste aankoop met het prijzengeld van de NS Publieksprijs was het boek IJsengel, ook van Nathalie Pagie. En dat was een succes zoals je hier kunt lezen. In de tussentijd schreef ze ook nog een boek in de serie over Tara en Diego, genaamd De trip wat ik leende uit de bieb en ook las. En waar ik natuurlijk ook een stukje over schreef.

Nu dus haar nieuwste boek, Noordkaap. Ik ben zo benieuwd!

Ik ga er in beginnen zodra ik klaar ben ik het boek wat ik nu lees over Frida Kahlo. En dat boek schiet al lekker op, dus Noordkaap hoeft niet zo lang meer te wachten.