Gabriëlle Zevin - Morgen en morgen en morgen

Dit is een van de eerste leesexemplaren die ik bij Boekhandel Maximus meenam naar huis om te lezen. Ik koos het boek (natuurlijk) vanwege het omslag met de Hokusai golf. Maar was verder ook al nieuwsgierig omdat een oud-collega er iets over had gezegd ergens. Dus toen ik dat leesexemplaar binnen zag komen, pikte ik het meteen mee.

Het verhaal

Op een ijskoude dag in zijn eerste jaar op Harvard stapt Sam Masur uit de metro en ziet Sadie Green. Hij roept haar naam. Even doet ze alsof ze hem niet hoort maar dan draait ze zich om. Het is het begin van een legendarische samenwerking. Sam en Sadie zijn nog geen vijfentwintig, ze zijn briljant, succesvol en beroemd vanwege hun gamedesigns. Maar dit zal ze niet beschermen tegen hun ambities of tegen de liefde.

Foto: Hans Canosa

De schrijver

Gabrielle Zevin is prijswinnend auteur en heeft verschillende romans en YA-boeken op haar naam staan. Haar werk is in 39 talen vertaald. Ze woont in Los Angeles. 

Mening

Lees dit boek! Je wordt er blij van, ook al is het soms zo verdrietig, het is echt prachtig! De beroemde golf speelt een rol in het boek, niet de hoofdrol, maar het komt terug. Net als Shakespeare steeds terug komt, en niet alleen in de titel. Het boek is net zo sprankelend als het omslag doet vermoeden. Kleurrijk, afwisselend, vrolijk, met af en toe een golf.

Je stapt in de wereld van Sam en Sadie en wilt die meteen niet meer verlaten. Je groeit en leeft met ze mee, leert over hun achtergrond en wilt het soms wel uitschreeuwen dat ze naar elkaar toe moeten gaan. Ik mis ze gewoon een beetje nu ik het boek uit heb. 'Morgen en morgen en morgen is een opwindende en duizelingwekkende roman over vriendschap, beperking, creativiteit, en boven alles over onze behoefte aan verbinding: lief te hebben en geliefd te worden. Ja, dit is een liefdesverhaal, maar een zoals je nooit eerder hebt gelezen.' aldus de uitgever, en beter kan ik het eigenlijk niet zeggen.

Dit staat op de website van de uitgever:

“”Morgen en morgen en morgen is een opwindende en duizelingwekkende roman over vriendschap, beperking, creativiteit, en boven alles over onze behoefte aan verbinding: lief te hebben en geliefd te worden. Ja, dit is een liefdesverhaal, maar een zoals je nooit eerder hebt gelezen.”

‘Speels, sprankelend en met veel liefdevolle aandacht in elkaar gezet.’ De Volkskrant

‘Even originele als meeslepende roman. Zevin schrijft zo aanstekelijk over de game-industrie, dat je er zelfs ademloos over leest als je sinds Pacman geen joystick meer hebt aangeraakt.’ Het Parool

‘Prachtig verhaal, origineel geschreven en maar moeilijk weg te leggen.’ Elegance

‘Schitterend. Zevin heeft het boek geschreven waarvoor ze is geboren. Dit boek zal iedereen voor zich winnen die nog nooit een videogame heeft gespeeld, en zal een instant cult status krijgen bij degenen die dat wel hebben gedaan.’ Kirkus, starred

‘Een duizelingwekkende, epische roman over vriendschap.’ Publisher’s Weekly, starred.”

Het klopt dus echt allemaal. Net als de quotes op het boek zelf (eerste druk nog van de buitenlandse pers). Het boek is een mooi verhaal, zelfs als je geen games speelt. De vriendschap tussen Sam en Sadie is geweldig, hartverscheurend en mooi. Je wilt het ook echt niet wegleggen als je het leest.

En hoewel het boek over gamedesigners gaat, is het helemaal niet erg om niet te gamen. Ook de historische games die voorbij komen hoef je niet te kennen. Je kent de meeste van naam. Tenminste, als je rond 1974 geboren bent, zoals de hoofdpersonen. Dat maakt het denk ik zo herkenbaar. Meteen in het begin al, met ‘the magic eye’. Ik herinner me nog hoe populair die dingen waren (dat je diepte kon zien in platen). En de vriendschap is echt geweldig beschreven. Hoe graag ze willen, hoe moeilijk het soms is.

Echt, een feest dit boek. (En ik ga eens zoeken naar andere boeken van haar.)

 

Boekinformatie

Titel: Morgen en morgen en morgen

Auteur: Gabrielle Zevin

Oorspronkelijke titel: Tomorrow, and Tomorrow, and Tomorrow

Vertaler: Gerda Baardman

ISBN: 9789046829202

Uitgever: Nieuw Amsterdam

Verschijningsdatum: 17 januari 2023

Aantal pagina’s: 416

Prijs: € 24,99

Edward van de Vendel & Ionica Smeets - Rekenen voor je leven

Dit boek lag in stapels in de winkels en was tijdens de Kinderboekenweek vorig jaar heel populair. En het bleef dus ook steeds naar mij roepen. Het stond op mijn verlanglijstje in december. Ik kreeg het niet, maar kocht het lekker zelf na de feestdagen! 

Het verhaal

Wat gebeurt er als een klas de saaie sommen mag vervangen door rekenlessen die met hun eigen leven te maken hebben? Groep zeven van de Rover Hoepsika-school komt in opstand tegen hun saaie rekenboek. De klas sluit een contract met hun juf en meester: dit jaar gaan ze rekenen met vragen die belangrijk zijn voor hun leven. Iedereen één vraag. Elke week één vraag. Die nieuwe rekenlessen zullen alles veranderen. Enkele vragen zijn: Hoe win je alle spelletjes? Is plassen onder de douche echt goed voor het milieu? Zijn ijsjes overal en altijd even koud? Hoe word je rijk? 

De schrijvers

Edward van de Vendel werd geboren in Leerdam in 1964. Hij was basisschoolleerkracht voordat hij in 2001 fulltime ging schrijven. Hij schrijft romans voor kinderen en jongeren, poëzie, non-fictie en prentenboeken, die gepubliceerd worden bij Querido (Nederland) en De Eenhoorn (België). Hij was initiatiefnemer van de series Querido Glow (boeken voor jongeren met LHBTQIA+hoofdpersonen), Slash (jeugdboeken gebaseerd op het leven van bijzondere jongeren) en Tijgerlezen (boeken voor kinderen die net beginnen met lezen of niet van lezen houden) en van het online literair magazine www.eurostory.nl. Hij kreeg voor zijn oeuvre de Anna Blaman Prijs 2019 (driejaarlijkse literatuurprijs van de stad Rotterdam) en zijn boeken werden bekroond met de Gouden Zoen (beste boek voor jongeren, 4x), Zilveren Griffel (11x), Woutertje Pieterse Prijs (2x), en hij werd vier keer genomineerd voor de internationale Astrid Lindgren Memorial Award. Rechten van zijn boeken werden verkocht naar meer dan twintig landen. 

Ionica Smeets is hoogleraar wetenschapscommunicatie aan de Universiteit Leiden. Daarnaast schrijft ze columns voor de Volkskrant, presenteert ze populair-wetenschappelijke tv-programma’s, en is ze voorzitter van de jury van de Libris Literatuur Prijs 2020. Ook figureerde ze in Donald Duck als Pionica. Samen met Ype Driessen maakt ze fotostrips voor New Scientist. 

De illustrator 

Floor Maxim (Flo) de Goede (1980) is een Amsterdamse striptekenaar. Op het grafisch Lyceum volgde hij de opleiding Multimediavormgeving. Dagelijks verschijnt er een (autobiografische) strip van hem op zijn eigen website doyouknowflo.nl. Daarnaast werkt Floor de Goede fulltime als freelance striptekenaar en illustrator. 

Mening

Wat ben ik blij dat ik dit boek aan mezelf cadeau heb gedaan! Het is echt heel erg leuk en toegankelijk. Het boek begint met een klassenfoto van groep 7 van de Rover Hoepsikaschool. Het is een gevarieerde klas, leuk! Als een van de kinderen per ongeluk hoort dat de leerkrachten de rekenmethode die ze gebruiken ook niet zo leuk vinden verandert er iets. Er wordt besloten dat de kinderen iedere week een rekenvraag mogen stellen en dat ze daar les over krijgen (een beetje in plaats van met de oude methode). Ieder kind komt dus aan de beurt. Ieder hoofdstuk heeft een titel en daarbij de opmerking: de vraag van xxx

Dan volgt er een verhaal waarin de aanloop naar de vraag zit (achtergrond, gebeurtenis) en dan volgt er in een stripverhaal de echte vraag én het antwoord. Echt heel tof! Alle berekeningen die worden gedaan staat duidelijk uitgelegd, soms wordt een rekenmachine gebruikt en achter in het boek staan alle kadertjes met de verschillende manieren van rekenen nog eens bij elkaar. Na het beantwoorden van de vraag volgt nog een korte follow-up door een gesprekje met het kind of nog een extra weetje bij de vraag. En gelukkig, helemaal aan het eind, staan de namen bij de klassenfoto! Dat maakt het boek echt helemaal af. Ik heb leuke dingen geleerd. De berekeningen kon ik (gelukkig) meestal zelf bedenken, maar de vragen waren erg origineel. En handig, de vraag over waar je het goedkoopst uit bent bij aanbiedingen!

Een dikke aanrader voor kinderen vanaf groep 7!! (Dat is vanaf een jaar of 10/11)  

Boekinformatie

Titel: Rekenen voor je leven

Auteur: Edward van de Vendel, Ionica Smeets

Illustrator: Floor de Goede

ISBN: 9789057125188

Uitgever: Uitgeverij Nieuwezijds

Verschijningsdatum: 30 juli 2021

Aantal pagina’s: 276

Prijs: € 18,95

Auke Hulst - De Mitsukoshi Troostbaby Company

Dit boek lag al even als leesexemplaar in Zoetermeer. En iedere keer zag ik het weer liggen. En iedere keer keek ik ernaar en liet ik het liggen, tot een paar weken geleden. Toen mocht het mee! Het kwam op mijn lijstje voor het eerste kwartaal van 2022 en het werd ook gewoon vrij snel gelezen! 

Het verhaal

In een nabije toekomst koopt een eenzame sciencefictionschrijver een robotdochter die het verlies van een ongeboren kind moet goedmaken. Ondertussen werkt hij aan een roman waarin zijn alter ego terugkeert in de tijd met het doel de loop van de geschiedenis zo te veranderen dat zijn ongeboren kind alsnog geboren kan worden – al was het maar in een verhaal. Laten werkelijkheid en fictie zich in handen van een schrijver wel dwingen? 

De schrijver

Auke Hulst (1975) brak in 2012 door met zijn autobiografische roman Kinderen van het Ruige Land, die inmiddels 20 drukken beleefde. Zijn werk is veelvuldig bekroond: Slaap zacht, Johnny Idaho (2015) en Ik herinner me Titus Broederland (2016) met de Harland Award en het reisboek Motel Songs met de Bob den Uyl Prijs. Zijn roman Zoeklicht op het gazon stond op de longlist van de Bookspot Literatuurprijs en werd uitgeroepen tot Beste Groninger Boek. Naast schrijver is Hulst songwriter en lteratuurcriticus. 

Mening

Wat een bijzonder boek! Ik kan niet anders zeggen. Zou ik nou daadwerkelijk toch wel gewoon science fiction kunnen lezen? Niet met rare wezens, maar toekomstromans bijvoorbeeld. Telt dat als science fiction? Want dit is zo’n soort boek. Het speelt in de toekomst, in 2032, en begint met de fictieve wikipediapagina van A.K. Anthony, wat een pseudoniem is van Auke van der Hulst, niet te verwarren met Auke Hulst die dit boek schreef. Daarna volgt een opzet van een soort Privé-domein achtig boek, wat de opdracht is van de uitgeverij om te schrijven naast het boek ‘Lasso van de tijd’ dat Auke aan het schrijven is. Beide boeken lees je, voor zover geschreven, in dit boek. En ze zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden door het vertelperspectief. Het prive-domein boek is in de ik-vorm, het andere boek de hij-vorm. In de privé-domein vertelt Auke zijn eigen verhaal in het nu van 2032, met Scottie, het robotmeisje van 7, die in zijn leven komt en hoe hij daarmee om gaat. Het fictieve boek gaat ook over hemzelf, maar geromantiseerd. En dat gedeelte speelt met tijdreizen en tijdlijnen die veranderen. (Het deed me in de verte een beetje aan Loki denken met de timelines.) Beide verhalen zijn interessant en geven het gevecht van Auke/Kaj weer in het verdriet van het verliezen van een kind dat nog geen kind was, van schuldgevoel, van het goede willen doen. (“Ik, kind zonder vader, nu vader zonder kind.” p. 51)

De aardbevingesgebieden in Groningen spelen een prominente rol ij de geschiedenis van Auke en in het boek is het inmiddels een exclusiezone waar niemand meer mag komen. De Partij is aan de macht en volgt alles en iedereen. 

Er zitten veel verwijzingen in dit boek naar bronnen die in de toekomst verschenen zijn (in voetnoten, met een publicatiedatum in 2025 enzo). Het omslag van De Mitsukoshi Troostbaby Company komt ook letterlijk terug in het boek, als suggestie voor het omslag van De Lasso van de tijd.

Een heel handig snufje uit de toekomst is het zelf reparerende raam dat sterretjes in de autoruit uit zichzelf repareert! Dat wil ik ook!

Ik vond het een mooi boek, over liefde, schuldgevoel, ouderschap en ook over robots, tijdreizen en tijdlijnen die veranderen. Een combinatie die ik tot voor kort niet voor mogelijk had gehouden om te lezen, maar ik ben blij dat ik dit boek heb meegenomen. Het is (wederom) een aanrader.

Ook de liefde voor boeken (schrijven) zit in het boek. Auke neemt Scottie mee naar zijn favoriete boekhandel, omdat wie van boeken houdt ook van boekhandels moet houden.

Fijn ook dat Japan er in voor kwam, dat vind mijn Aziatische stuk in mij (geen idee hoe ik daar aan kom) erg leuk. 

En mijn geeltjes plakken (ook in andere kleuren) van dingen die ik wil onthouden van een boek, kwam ook naar voren: “Omdat dat me trof als goede beschrijving van de methode die ik in mijn werk toepas, heb ik er een geeltje bij geplakt.” (p. 294) 

Boekinformatie

Titel: De Mitsukoshi Troostbaby Company

Auteur: Auke Hulst

ISBN: 9789026346934

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 23 november 2021

Aantal pagina’s: 608

Prijs: € 26,99

Sasja Filipenko - De ex-zoon

Dit boek heb ik in de winkel een paar keer vast gehad, de voorkant is zo interessant! En aangezien ik vaak boeken op hun voorkant kies bleef deze hangen. In Zoetermeer zag ik een leesexemplaar liggen, dat mocht met mij mee naar huis! 

Het verhaal

De zestienjarige muziekstudent Frantsisk wordt op weg naar een rockconcert door een mensenmassa onder de voet gelopen en raakt in coma. In zijn omgeving geven de meeste mensen de hoop spoedig op, alleen zijn grootmoeder Elvira Alexandrovna blijft hardnekkig in zijn wederopstanding geloven en verzorgt hem weken-, maanden-, jarenlang.

Na tien jaar ontwaakt Frantsisk. Zijn directe omgeving is totaal veranderd; zijn vriendin is ervandoor gegaan, zijn moeder heeft een nieuw gezin, en zijn geliefde grootmoeder is overleden. Maar Wit-Rusland zelf lijkt ook in coma te hebben gelegen. Dezelfde autoritaire president is nog altijd aan de macht, het volk is lamgeslagen en de demonstranten liggen aan het infuus. Frantsisk staat stil in een land van stilstand – een ideale plek, Wit-Rusland, om uit een coma te ontwaken, en om de eerste stappen in een tweede leven te zetten. De vraag is alleen waarheen, waartoe? 

De schrijver

Sasja Filipenko is een dissident en journalist uit Wit-Rusland, voormalig tv-presentator van een satirisch programma, scenarioschrijver en auteur van vijf romans. Vanwege de politieke spanningen in Wit-Rusland – Filipenko is een uitgesproken tegenstander van Loekasjenko – woont hij momenteel met zijn gezin in Duitsland. Het is onduidelijk wanneer hij weer veilig terug kan. De ex-zoon is zijn profetisch gebleken debuutroman over het Wit-Rusland van nu, dat opstaat tegen de dictatuur van Loekasjenko, van een auteur die de hartslag van zijn land en zijn tijd weet te verbeelden. 

Mening

Wat een fijn boek is dit, over een minder fijn onderwerp. Het leest heel prettig, waardoor het voor mij niet als erg depressief over kwam. Al word je dat wel als je er over nadenkt dat het echt zo gaat in Wit-Rusland. Het verhaal is dan wel fictief, er zitten waargebeurde elementen in. Die worden heel duidelijk uitgelegd door de vertaler achter in het boek. Dat heeft echt toegevoegde waarde.

Frantsisk gaat, al spijbelend, naar een rockconcert als er een hevige hagelbui losbarst. In de paniek raakt hij in de verdrukking. Hij is dan wel niet dood, maar ligt 10 jaar in coma. Bijna al die tijd zorgt zijn oma Elvira voor hem. Ze trekt bij hem in het ziekenhuis in en probeert van alles. Haar dochter, de moeder van Frantsisk, laat haar zoon een beetje aan zijn lot over en leeft verder. Iedereen zegt dat het geen nut heeft wat de oma doet. Niet in de laatste plaats de nieuwe stiefvader van Frantsisk, een arts uit het ziekenhuis. Die man is nogal manipulatief en bijna iedereen volgt hem. Als Frantsisk ontwaakt, na de dood van zijn oma, strijkt deze stiefvader de eer op voor het wonder. Het is 10 jaar later, maar Frantsisk kan dat niet geloven. Bijna alles is nog hetzelfde, maar het is inmiddels 2009. Kinderen spelen “protestje neerslaan” en doen agenten na die met stokken slaan. Dat is inmiddels dus de norm. Frantsisk komt tot de conclusie: “we wonen in het beste land voor ontwakende comapatiënten. Er verandert hier geen moer. Het maakt niet uit hoelang iemand in coma ligt. Een maand, een paar jaar, een eeuwigheid…” (p.170)

De toegevoegde waarde van de waargebeurde elementen in het boek zijn bijvoorbeeld dat je echt informatie krijgt over welke auteur er overleden is en waar de president niet naar de begrafenis gaat, of over de uitleg van waarom welke bloemen worden gebruikt daarbij. Ook de hagelbui waarbij Frantsisk in de verdrukking raakt is waargebeurd en wordt toegelicht. Informatie over geschiedenis van het land, taal en belangrijke personen voor het verhaal worden in perspectief gezet.

Een mooie roman, die vlot leest, over een situatie die zich nu nog steeds afspeelt in Wit-Rusland. Actueel boek dus. 

Boekinformatie

Titel: De ex-zoon

Auteur: Sasja Filipenko

Oorspronkelijke titel: byvshiy syn

Vertaler: Jan Lodewijk Eshuis

ISBN: 9789493169654

Uitgever: Meridiaan Uitgevers

Verschijningsdatum: 2 november 2021

Aantal pagina’s: 280

Prijs: € 21,99

Jens Vern - Nevenschade

 En opeens was er post voor mij in de boekhandel. Nou vind ik pakjes krijgen altijd een feestje, maar dit was echt een verrassing. Ik kreeg namelijk een vooruitexemplaar toegestuurd van het nieuwe boek van Jens Vern. Wow! Daar kijk ik dus echt naar uit, naar dat boek. De macht van K. vond ik namelijk echt geweldig (ik schreef er dit stukje over) en dit boek stond al tijden op mijn verlanglijstje. Hoera! 

Het verhaal

Wat als er achter een deal tussen big pharma en de minister-president een beangstigend complot schuilgaat? Na anderhalf jaar in de greep te zijn geweest van een virus is het Nederland van minister-president Koenen weer redelijk opgekrabbeld. Zijn deal met de Amerikaanse farmaceut Fernstedt Chemicals heeft gezorgd voor een succesvol vaccinatieprogramma en wordt alom bejubeld, maar wat niemand weet is dat de prijs die daarvoor betaald wordt vele malen hoger is dan iemand zou kunnen vermoeden. In een ziekenhuis in Den Haag doet arts Mark van Dinter een vreemde ontdekking na een geslaagde operatie op een vooraanstaand politicus. Als de man vervolgens alsnog onverwacht overlijdt gaat Mark op onderzoek uit. Elders in de stad komt onderzoeksjournalist Matthew Dawson in een lastig parket terecht als hij een paar verdachte sterfgevallen op het spoor komt en daardoor zelf een doelwit wordt. Ondertussen ontdekt vertaalster Sarah van der Horst in een Chinees rapport op een online klokkenluidersplatform schokkende informatie over het virus. Als de schrijver van het rapport gelijk heeft, is er in Nederland met mensenlevens gespeeld. Maar door wie en met welk doel? Als de paden van Mark, Matthew en Sarah elkaar kruisen begint er een race tegen de klok om de waarheid boven tafel te krijgen. 

Jens rechts, ik links (Boekenbal 2020)

De schrijver

Jens Vern is een pseudoniem van Sander Verheijen (1974). Hij is de oprichter van de populaire thrillersite Crimezone.nl en werkte als thrillerredacteur en marketing manager bij verschillende uitgeverijen. Sinds 2014 is hij hoofdredacteur van lezerscommunity Hebban.nl. In 2017 verscheen zijn zeer goed ontvangen autobiografische debuut Ik kan er nét niet bij. De macht van K. was zijn eerste thriller. 

Mening

Wat een boek is dit ook weer zeg! Het is zó actueel dat je echt af en toe moet zeggen dat het verzonnen is. Ook dit boek zou ik niet zo snel zelf hebben gepakt als ik alleen de achterflap zou lezen. Een virus, klokkenluiders een complot, dat zijn in eerste instantie niet dingen waar ik meteen voor ga. Maar hé, dat had ik bij De macht van K. ook, en dat was geweldig. Dus ik heb er niet eens over getwijfeld of ik dit wel of niet zou lezen. Ik ben meteen begonnen en echt, Jens Vern heeft wederom een dijk van een thriller geschreven. Spannend, snel, actueel, beangstigend, wat als dit nou toch echt zo zou zijn? Nee, het is fictie! Maar akelig realistisch geschreven.

Het boek begint 16 maanden geleden met een schimmige deal tussen David Fernstedt en Minister-President Michael Koenen, alles om het virus te stoppen. Het virus wordt niet bij naam genoemd, maar er is wel een connectie met Wuhan. Het grootste gedeelte van het boek speelt zich af in Den Haag en omgeving (Delft in dit geval, leuk voor mij, want daar kom ik vaak) en een, nog niet zo lang geleden verlaten, sanatorium. Het echte verhaal speelt zich af van maandag tot en met de dinsdag een week later, maar er wordt af en toe gesprongen in de tijd. Het heeft vaart, je voelt de urgentie van het achterhalen van de werkelijkheid en de tijdsdruk die daarmee gemoeid is. Dat maakt dat je het boek maar moeilijk weg kunt leggen. Qua hoofdstukken kan dat trouwens prima, want die zijn niet al te lang, maar je wilt het gewoon niet wegleggen voor het uit is.

Er spelen veel personen een rol in dit boek, maar uiteindelijk vallen alle stukjes op zijn plaats. En af en toe een kleine aantekening van wie bij wie hoort hielp me ook wel trouwens. En wat is nevenschade ook alweer… oh ja! Collateral damage! Ik kan nog van alles vertellen over het boek, maar zelf lezen is (ook) in dit geval aan te bevelen. Ik wil je leeservaring niet minder maken door dingen weg te geven namelijk.

Een heerlijk spannend boek dat nog wel even tot na denken aanzet ook, want het laat je niet meteen los. Aanrader! 

Boekinformatie

Titel: Nevenschade

Auteur: Jens Vern

ISBN: 978902142311

Uitgever: Volt

Verschijningsdatum: 2 november 2021

Aantal pagina’s: 328

Prijs: € 21,99

Sebastian Fitzek - Passagier 23

Toen ik een paar maanden geleden liet weten dat ik mijn thriller van het jaar al had gelezen (misschien is het je ontgaan, maar dat gaat ober Toevluchtsoord van Jérôme Loubry waar ik dit stukje over schreef), kreeg ik van Peter (oud-collega van heel lang geleden) de tip om eens een psychologische thriller van Sebastian Fitzek te lezen. Ik maakte daar ergens een mentale notitie van en besloot ineens om in april eens een boek van hem te reserveren bij de bieb. Toen dat boek binnen ws, kwam het eigenlijk onder aan de stapel, want ja, het staat niet voor dit kwartaal gepland. Wat is dit boek voorgedrongen! Het staat er nu wel op. Met dank aan hebban, waar een collectieve uitdaging loopt om alle titels van Fitzek te lezen (met z’n allen, dus eentje is genoeg). Meteen maar gedaan dus. 

Het verhaal

Politiepsycholoog Martin Schwarz heeft tijdens een vakantie op het cruiseschip Sultan of the Sea zijn vrouw en zoontje verloren. Niemand heeft ooit kunnen ophelderen wat er tijdens die noodlottige reis is gebeurd en Martin blijft achter als een mentaal wrak. Hij heeft zich voorgenomen nooit meer één voet op een cruiseschip te zetten, totdat hij vijf jaar later een mysterieus telefoontje krijgt van een oudere dame die beweert meer van de verdwijning te weten. Martin gaat terug naar het gewraakte schip en komt op het spoor van een verdwenen gewaand meisje dat is teruggekeerd naar de Sultan - samen met de teddybeer van zijn zoontje...

De schrijver

Sebastian Fitzek (Berlijn, 1971) studeerde Rechtswetenschappen en werkt als journalist en schrijver voor radiostations en tv-zenders. Van zijn psychologische thrillers zijn miljoenen exemplaren over de toonbank gegaan in niet minder dan negenentwintig talen.

Mening

Zo, wat een boek ook weer dit zeg! Het begint meteen heftig in de proloog , waardoor je snel door wilt lezen. Dan is het ook nog een vrij heftig begin waarin je kennis maakt met Martin Schwartz, politieagent bezig met een geheime operatie. Langzaam maar zeker kom je er achter waarom hij zo is als hij nu is.

Het is even flink onthouden wie wie is in het begin, maar ook dat komt goed. De verschillende verhaallijnen komen natuurlijk bij elkaar en leveren een spannend avontuur waarbij je eigenlijk steeds op het verkeerde been wordt gezet.

Het verhaal wordt in 76 hoofdstukken verteld en je weet wanneer het verhaal speelt omdat er, bij de hoofdstukken waar het er toe doet, steeds een plaatsaanduiding is (en als het nodig is ook een tijd). Handig!

Grappige details in het boek vond ik de beschrijving van het leesgedrag van Naomi, de vrouw van Martin die zelfmoord pleegde. Ze was gek op thrillers, hoe bloederiger hoe beter. (Ik denk dat ze zich prima vermaakt had met dit boek dan.) Ze sleepte een karrenvracht vol boeken mee voor de cruise want “aan die nieuwerwetse e-reader had ze nog niet kunnen wennen.” (p. 30) Ik lees ook het liefst een papieren boek, nog steeds.

En informatie over de tijd aan boord van het schip, de boordtijd, vond ik ook nuttig (voor mezelf, want dat wist ik dus nog niet): “tijdens de trans-Atlantische route naar het westen werden de klokken elke nacht een uur teruggezet.” (p. 96)

En over de titel staat in het boek dat er een naam is voor zelfmoord plegen tijdens een cruise: “Passagier 23, omdat er elk jaar gemiddeld 23 passagiers in de blauwe bak, in het water dus, springen.” (p.246)

Lees het boek vooral helemaal uit, want dan mis je niks. Ik vond het een goed boek en ga zeker meer van deze schrijver lezen. Dank voor de tip Peter!

 

Boekinformatie

Titel: Passagier 23

Auteur: Sebastian Fitzek

Oorspronkelijke titel: Passagier 23

Vertaler: Luciënne Pruijs

ISBN: 9789048825271

Uitgever: The House of Books

Verschijningsdatum: 16 februari 2015

Aantal pagina’s: 384

Prijs: € 19,99

Yoko Ogawa - De geheugenpolitie

Tja, de winkels zijn nog steeds niet echt open. Dus werk ik nog steeds minder. Maar gelukkig is mijn berg boeken onuitputtelijk en komen er steeds nieuwe boeken uit om te lezen. Zo ook dit boek. Japans! Dat wil ik lezen! Zo gezegd, zo gedaan...

Het verhaal

Op een eiland verdwijnt op mysterieuze wijze steeds meer: hoeden, vogels, boeken, rozen... En de verdwijningen blijven serieuzere proporties aannemen. Telkens wordt het straatbeeld weer wat leger en vertoont het geheugen van de inwoners grotere gaten. De enkelen die blijven herinneren, vrezen voor hun leven. Ze zijn bang voor de draconische geheugenpolitie die de taak heeft over deze collectieve vergetelheid te waken en te zorgen dat wat verdwenen is, vergeten blijft. Vervolgingen zijn aan de orde van de dag. Wanneer een jonge schrijver ontdekt dat haar redacteur in gevaar is voor de geheugenpolitie, maakt ze een schuilplaats onder haar vloer om hem te verbergen. Terwijl angst en verlies hen omringen, klampen ze zich samen vast aan haar schrijven als een laatste redmiddel om het verleden te bewaren. 

De schrijver 

Yoko Ogawa (Okayama, 1962) is een Japanse schrijver en won met haar oeuvre elke grote Japanse prijs. Toen Ogawa als eenzame tiener Het dagboek van Anne Frank ontdekte was ze er zo door gegrepen dat ze zelf een dagboek begon bij te houden en aan Anne schreef alsof ze een dierbare vriendin was. Om het soort fysieke gevangenschap op te roepen dat Anne ervoer, kroop ze met een notitieboekje in de hand in een kast of onder een met een quilt gedrapeerde tafel. Jaren later gebruikte Ogawa haar beeld van Annes wereld voor De geheugenpolitie. De roman betekende haar doorbraak in de Engelssprekende wereld: The Memory Police behaalde vorig jaar de shortlist van de National Book Award for Translated Fiction en dit jaar de shortlist van de International Booker Prize. Yoko Ogawa studeerde aan de Universiteit van Waseda en woont tegenwoordig in Ashiya, Hyōgo, met haar man en zoon. 

Mening 

Oh, die Japanse boeken blijven maar trekken en schreeuwen “Lees mij!” En echt, ik ben weer enorm blij dat ik dit boek las. Wat een bijzonder verhaal.

De ik-persoon krijgt geen naam, maar is ik. De andere twee hoofdpersonen zijn R, de redacteur van de boeken van ik, en de oude man, de man van de overleden huishoudster van de familie van ik. Deze bijna drie-eenheid houdt zo lang mogelijk vol en gaat om met de voortschrijdende uitwissingen. De ik spreekt de oude man aan met jij, de oude man spreekt de ik aan met u. Dat zal wel door de oude machtsverhoudingen komen, maar inmiddels voelen ze als gelijken en voelen ze zich ook verantwoordelijk voor elkaar. Ik maakt een perfecte schuilplaats voor R in haar huis en R probeert ik te helpen met haar nieuwste roman. En met het in leven blijven houden van voorwerpen die worden uitgewist, maar dat is nog niet makkelijk.

Bijzonder zijn de uitwissingen, ineens zijn de bloesems uitgewist en lopen alle mensen van het eiland met bloemen naar de rivier die de bloesems wegvoert naar de zee. En als alle bloesems weg zijn, verdwijnt ook de herinnering en het geestelijk vermogen om bij dat wat verdwijnt iets te voelen. De geheugenpolitie jaagt op mensen die hun herinneringen niet kwijt raken en komt 5 jaar na de dood van de vader van ik toch nog het hele huis doorzoeken als de vogels uitgewist worden (vader was vogelonderzoeker).

Tijdens het boek is ik bezig aan haar vierde roman en daar lees je ook stukken uit. Soms gaat dat over in een hoofdstuk van het boek dat je leest, soms staat het los. Maar ook dat is een vervreemdend verhaal en ook in de ik-vorm geschreven. Toch is het duidelijk wanneer je in de nieuwe roman zit en wanneer niet.

De mensen in het boek gaan vooral praktisch met de uitwissingen om. Als de ferry naar het vaste land niet meer vaart, gaat de schipper met pensioen, als de romans uitgewist worden wordt de ik typiste, het is niet anders... bizar!

Deprimerend is de beschrijving over de romans die de hoofdpersoon schrijft, want eigenlijk zit niemand te wachten op romans, boeken worden niet gelezen, geleend of verkocht. (Boehoehoe)

Verzet tegen de uitwissingen en geheugenpolitie is er nauwelijks openlijk, maar bij een uitwissing roept iemand: “De herinnering aan verhalen kan niemand wissen!” (p. 210) en die persoon had een ding op haar hoofd. Een ding dat later op de grond ligt en heel langzaam dringt tot ik door dat dat een hoed is. Ze zegt dat tegen de oude man, maar die herinnert zich dat ding niet.

Ik merk dat het lastig is om te beschrijven wat er gebeurt zonder al te veel te verraden. Dus het blijft een beetje raadselachtig, maar dat is het boek eigenlijk ook. Want hoe kan dit nou? En waarom kan ik dit wel lezen en kan ik een Avengersfilm niet kijken zonder me af te vragen waarom er dingen gebeuren... geen idee. Maar de onverklaarbare gebeurtenissen en uitwissingen van steeds essentiëlere dingen kloppen gewoon met het verhaal en de sfeer in het boek. 

De vertaler van het boek is Vlaams en dat merk je aan hele kleine dingen qua uitdrukkingen of woorden die wij in Nederland niet vaak gebruiken, maar het past eigenlijk precies in de sfeer van het boek. Ik heb er meer voorbeelden van gezien die ik niet terug kan vinden, maar een van de zinnen gaat over een verkleurde broek die rafelig is “...maar de maat past perfect en hij staat er goed mee.” (p. 274)

Toen ik van de week ging wandelen zag ik allemaal bloemblaadjes op een sloot liggen. Ik dacht meteen aan dit boek, de bloesem die uitgewist werd. Gelukkig komt de bloesem hier volgend jaar gewoon weer terug! 

Oordeel: Prachtig vervreemdend boek! Aanrader! Ze schreef trouwens nog een boek, De huishoudster en de professor, wat ik meteen maar even reserveerde bij de bieb.

Boekinformatie

Titel: De geheugenpolitie

Auteur: Yoko Ogawa

Oorspronkelijke titel: Hisoyaka na Kessho

Vertaler: Luk Van Haute

ISBN: 9789059369450

Uitgever: Uitgeverij Cossee

Verschijningsdatum: 8 februari 2021

Aantal pagina’s: 320

Prijs: € 22,99

Jérôme Loubry - Toevluchtsoord

In de aanbiedingsfolder van uitgeverij Boekerij had ik dit boek al voorbij zien komen. Psychologische thriller stond erbij. Top! Meteen genoteerd op mijn lijstje van boeken die ik wil lezen. En ook op mijn verlanglijstje voor Sinterklaas gezet. En hoera, ik kreeg (onder andere) dit boek! Eerst nog even een paar andere boeken uitlezen, maar deze lag de hele tijd hoog op het stapeltje. En is nu dus van het stapeltje af. 

Het verhaal

De jonge journalist Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil ze graag de plaats bezoeken waar haar grootmoeder vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het  koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Die zijn  daar, net als haar grootmoeder, in 1946 komen wonen en  er nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk  geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, want  de bewoners zijn na al die jaren nog steeds doodsbang. Iets weerhoudt ze ervan het eiland te verlaten, alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zijzelf door iets of iemand in de gaten wordt gehouden. Iemand die misschien ook een rol  heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar grootmoeder.

Wanneer inspecteur Damien Bouchard te horen krijgt dat er een  jonge vrouw op het strand is aangetroffen, treft hij haar zwaar  getraumatiseerd en onder het bloed aan. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan  op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord. 

De schrijver

Jérôme Loubry debuteerde in 2018 met Le douzième chapitre. Inmiddels heeft hij verscheidene thrillerprijzen op zijn naam staan, waaronder de prestigieuze Prix Cognac, en verschijnt zijn werk in acht landen. Toevluchtsoord geldt als zijn internationale doorbraak. Ook de tv-rechten zijn inmiddels verkocht.

Mening

Voor de fans van Karin Slaughter, Lee Child, J.D. Barker en Thomas Olde Heuvelt. Dat staat op de sticker die op de voorkant geplakt zit. Laat ik daar nou nog nooit wat van gelezen hebben en dat eigenlijk ook niet van plan zijn... Slaughter hoor ik alleen maar bloederige verhalen over en Olde Heuvelt wordt vergeleken met Stephen King en dat lees ik niet omdat dat te eng is. Hmm... dat stond volgens mij niet in die aanbiedingsfolder, of ik heb het toen genegeerd omdat er bij stond dat het een psychologische thriller zou zijn.

Maar goed, ik waag toch een poging. En word helemaal omver geblazen door dit boek. Wat? Hûh? Echt? Hoe dan?! Dat was mijn reactie toen ik het boek uit had. Ik heb echt voor me uit zitten staren en bedacht dat ik waarschijnlijk nu al mijn boek van het jaar heb gelezen. Het tweede boek dat ik las in 2021... en dat terwijl ik mijn boek van het jaar al wist. Dat is niet te vergelijken met dit boek overigens, dus dit is de thriller van het jaar.

Ik heb aantekeningen gemaakt om te gebruiken tijdens het schrijven van dit blog. Maar ik ga er gewoon niks over zeggen. Dit moet je zelf ervaren. Als je van psychologische thrillers houdt, stop met zoeken en lees dit boek. Sowieso: LEES DIT BOEK!

Het boek bestaat uit verschillende delen, bakens. En tijdens het lezen wordt je duidelijk waarom. Ik heb een paar dingen uit het boek die ik wel ga laten weten, omdat ik ze leuk vond.

Natuurlijk heb ik het lied opgezocht dat een rol speelt in het boek, en dat bestaat echt. Net als De Elfenkoning. En de genoemde boeken in het boek, o.a. Woeste Hoogten.

Sandrine, de hoofdpersoon, is gewoon een goed persoon. Ik kon me vooral identificeren met haar opmerking over dat ze niet uitging ‘s avonds en liever (alleen) thuis bleef. “Hoe ze ook probeerde uit te leggen dat ze zich zo beter voelde, alleen met zichzelf, en dat ze liever een boek las dan de kroegen en nachtclubs af te struinen, slechts weinigen begrepen het.” (P.27). Nou is het niet zo dat ik liever alleen ben, maar vooral dat liever boeken dan kroegen was vroeger bij mij wel zo. In plaats van geld uitgeven aan uitgaan, kocht ik liever een boek. En volgens mij ben ik best oké geworden, ook al ging ik niet veel uit.

Een ander ding dat me triggerde was het kunstwerk dat genoemd wordt op pagina 149: Jonge vrouw op haar sterfbed. En dan niet vanwege de opbeurende titel, maar vanwege het feit dat dat hangt in het Museum van Beeldende Kunst in Rouen, waar ik een paar jaar geleden was tijdens een vakantie. Ik kan met het schilderij niet herinneren, maar wel het gebouw. En dat soort dingen vind ik altijd leuk in boeken.

Ook de plaats waar het verhaal zich afspeelt, Villers-sur- Mer, lijkt me bekend, niet dat ik daar ben geweest, maar we zijn wel in de buurt (een stukje zuidelijker dan Caen, op vakantie geweest. Dus ook hier heb ik een idee hoe het eruit ziet.

En de toevluchtsoorden, die spelen op meer manieren een rol. En als voorbeeld wordt een boek lezen genoemd, dus ik verschans me constant in toevluchtsoorden... wat zou dat dan over mij zeggen? Geen idee. Maar na dit boek weet ik even niet wat ik wil gaan lezen. Normaal pak ik meteen het volgende boek, maar dat gaat nu even niet... mijn hoofd zit vol met dit. Geweldig!

En ja, het boek is spannend. Op een bepaald punt vond ik het zelfs eng. Maar niet eng genoeg om te stoppen met lezen gelukkig. Wat een boek is dit!

Ik zal het nog een keer zeggen: lees dit boek! 

Boekinformatie

Titel: Toevluchtsoord

Auteur: Jérôme Loubry

ISBN: 9789022591840

Uitgever: Boekerij

Verschijningsdatum: 3 november 2020

Aantal pagina’s: 336

Prijs: € 19,99

Curtis Sittenfeld - Rodham

Toen ik dit boek in de winkel zag liggen stond ik er al steeds mee in mijn handen. Wat zou ik dit boek graag willen lezen. Maar ik moest van mezelf eerst een berg boeken die ik al lang heb liggen uit gaan lezen voor ik een nieuw boek mocht kopen. Gelukkig kwam er een leesclub van de boek bij hebban voorbij, waar ik me meteen voor opgaf. Twee weken duimen dat ik bij de gelukkige lezers zou horen heeft geholpen!

 Het verhaal

Rodham, de nieuwe roman van Curtis Sittenfeld schetst een alternatieve geschiedenis over Hillary Rodham. Zij is een veelbelovende jonge vrouw: ze studeert rechten aan de prestigieuze rechtenfaculteit van Yale, en maakt naam als activiste en voorvechtster van vrouwenrechten. En dan valt ze als een blok voor Bill Clinton. Een knappe, charismatische medestudent die zijn politieke carrière al ijverig in de steigers aan het zetten is. Tussen Hillary en Bill ontstaat een diepgaande intellectuele, emotionele en fysieke verbintenis. In het echt trouwde Hillary Rodham met de liefde van haar leven en werd zij de Hillary Clinton die we al decennia kennen. Maar in deze meesterlijk verbeelde roman kiest Hillary een andere weg en verlaat ze Bill. In de daaropvolgende decennia klimt ze op in de Amerikaanse politiek. Haar wegen zullen die van Bill Clinton telkens opnieuw kruisen, zowel in de politieke arena als privé.

De schrijver

Elizabeth Curtis Sittenfeld (geboren in 1975) is een Amerikaanse schrijver. Zij is de auteur van vijf romans- Prep , het verhaal van een Massachusetts kostschool ; De man van mijn dromen , een coming-of-age roman en een onderzoek van de romantische liefde; De echtgenote, een fictief verhaal losjes gebaseerd op het leven van de First Lady Laura Bush ; Zusjesland, waarin het verhaal van identieke tweelingen met psychische krachten vertelt; en Een begerenswaardige vrijgezel.

Mening

Eindelijk, eindelijk, eindelijk las ik weer eens een boek waar ik echt heel erg blij van werd. Dit is tot nu toe nummer 1 qua boeken die ik dit jaar las!

Het was eventjes inkomen, omdat het boek vanuit de ik-persoon is geschreven en je dus leest vanuit het oogpunt van Hillary. Daar kwam bij dat ik natuurlijk Bill en Hillary als president en first-lady heb meegemaakt, dus het was eerst wat vreemd om dat te lezen alsof je het zelf bent. Maar na 10 pagina’s was dat voorbij en weren het gewone romanpersonages in een fantastisch boek.

Het boek is verdeeld in 3 delen (en een proloog) die het leven van Hillary beslaan vanaf de tijd dat ze afstudeerde aan Wellesley College tot nu. Haar rede aan het Wellesley is de proloog, daarna volgt Het Sprookje, De vrouw en De koploper. De drie delen bevatten samen maar 7 hoofdstukken, dus dat zijn flinke hoofdstukken. Gelukkig zijn er dan weer genoeg witregels te vinden waar je even kunt stoppen (omdat even het hoofdstuk uitlezen gewoon niet altijd een optie is). Het boek is chronologisch (op 1 hoofdstuk na) en dat is wel prettig lezen. Het is echt bijzonder om te bedenken hoe het met Hillary zou zijn gegaan als ze niet bij Bill was gebleven. Zou het zoals in dit boek zijn geweest?

Je leest over de gedrevenheid van een vrouw doe vastbesloten is de wereld voor vrouwen te verbeteren (en daardoor wordt beschouwd als een ere-man, want een vrouw kan zo niet zijn) en hoe alles wat ze doet daardoor onder een vergrootglas wordt gelegd.

Mooi is het om fictie (want het boek is echt een roman) en non-fictie (de kleding die de Obama’s droegen toen ze na de eerste winst van Barack Obama op het podium kwamen bijvoorbeeld, of de uitspraak van Hillary dat ze ook thuis had kunnen blijven om koekjes te bakken) zijn verweven in deze roman.

Het boek ziet er trouwens ook erg mooi uit, met een foto van de jonge Hillary op de voorkant die wat mij betreft kracht, nieuwsgierigheid en onzekerheid uitstraalt, alles wat ze is in dit boek. De titel, Rodham, maakt dat het duidelijk is dat het om Hillary als persoon draait, zonder Bill (alhoewel hij een hele belangrijke rol speelt in het boek natuurlijk).

Ik kan nog veel meer over het boek vertellen, maar zou het iedereen gewoon aanraden te gaan lezen! (Tenzij je niet tegen een ik-verteller kunt, want dan wordt het vrij lastig.) Voor mij is dit het beste boek van dit jaar tot nu toe!

Boekinformatie

Titel: Rodham

Auteur: Curtis Sittenfeld

ISBN: 9789025462666

Uitgever: Atlas Contact

Verschijningsdatum: 17 juni 2020

Aantal pagina’s: 462

Prijs: € 22,99