Michiko Aoyama - De bibliotheek van geheime dromen

Dit boek zag in in de aanbiedingsfolder van Meulenhoff staan en ik had er meteen een grote cirkel omheen gezet. Dit boek wilde ik lezen. Toen het verscheen kregen we bij Maximus, als Meulenhoff ambassadeur, een leesexemplaar en dat ligt nu dus bij mij. 

Het verhaal

De raadselachtige bibliothecaresse Sayuri Komachi stelt iedereen die bij haar aanklopt om aanbevelingen de vraag: ‘Waar bent u naar op zoek?’ Ze luistert goed naar wat haar bezoeker haar vertelt, en ook naar het verhaal tussen de regels. Behalve met het gevraagde komt ze vervolgens ook met een heel ander boek, een boek dat de ogen doet openen.

Vijf bezoekers van een buurtbibliotheek in Tokio vertellen in vijf onderling verbonden verhalen over de verrassende wending die hun leven neemt door hun ontmoeting met Sayuri. Allen staan ze op een kruispunt in hun leven of carrière; het gesprek met de bibliothecaresse is voor elk een levensveranderende ervaring. 

De schrijver

Michiko Aoyama (1970) werkte voor een Japanse krant in Sydney en als redacteur van een tijdschrift in Tokio, voordat ze zich fulltime op het schrijven van boeken stortte. Voor haar werk ontving ze meerdere literaire prijzen. De bibliotheek van geheime dromen behaalde de tweede plek van de Japanse Boekhandelsprijs 2021. Net als haar debuutroman stond het lang in de Japanse bestsellerlijst. Aoyama woont momenteel in Yokohama.

Mening

Oh, wat ben ik toch fan van Japanse literatuur! Ik kan niet goed uitleggen waarom, maar echt bijna alles vind ik mooi. (Niet echt alles, maar de meeste boeken van Japanse auteurs die ik las wel.) Ook van dit boek heb ik weer genoten. De sfeer, de mensen, de dagelijkse gebeurtenissen. En natuurlijk de boeken die een belangrijke rol spelen en de geweldige bibliothecaresse die steeds grotere proporties aan lijkt te nemen.

Vijf heel verschillende mensen komen onafhankelijk van elkaar in de buurtbibliotheek terecht en spelen achteraf gezien ook allemaal een rol in elkaars verhaal. Ze krijgen allemaal antwoord op hun vraag in de vorm van een aantal titels van boeken. En als extra krijgen ze een losse titel plus een bonus bij dat boek. En al deze boeken veranderen hun leven. Niet per se heel groots, soms hee klein. Maar alle boeken doen ertoe. Mooi om een boek te lezen over wat een boek kan doen voor mensen.

Een extra tip geven is altijd leuk. Ik probeer ook altijd met een andere tip te komen bij een vraag dan de standaard boeken die je overal ziet. En nu wordt dat dus dit boek. (Wees gewaarschuwd…)

Boekinformatie

Titel: De bibliotheek van geheime dromen

Auteur: Michiko Aoyama

Oorspronkelijke titel: Osagashimono wa toshoshitsu made

Vertaler: Elbrich Fennema

ISBN: 9789029095907

Uitgever: Meulenhoff

Verschijningsdatum: 22 maart 2023

Aantal pagina’s: 288

Prijs: € 20,99

Sosuke Natsukawa - Het verhaal van de kat die boeken wilde redden

Een Japans boek! Dat wil ik lezen natuurlijk! Maar het sneeuwde een beetje onder… Gelukkig was het nu echt tijd voor dit boek, in de vakantie! 

Het verhaal

De verlegen middelbare scholier Rintaro brengt veel tijd door in de tweedehandsboekhandel van zijn opa, de Natsuki Boekhandel. Als zijn opa overlijdt, erft hij de kleine winkel die verstopt zit in een achterafstraatje. Rintaro staat op het punt de boekhandel voorgoed te sluiten, tot er op een dag een kat verschijnt. Tot Rintaro’s grote verbazing blijkt de kat te kunnen praten. Hij overtuigt Rintaro om hem te helpen boeken van de ondergang te redden. Samen komen ze voor vier verschillende uitdagingen te staan. Zal het ze lukken, of zijn het juist de boeken die de mens beschermen? 

De schrijver

Sosuke Natsukawa (1978) is een arts uit Nagano, Japan. Daarnaast schrijft hij boeken. Het verhaal van de kat die boeken wilde redden was een bestseller in Japan en werd verkocht aan twintig landen. 

Mening

Wat een lief boekje is dit, vol levenswijsheden en echt Japans. Een sprookje is het wel.

Je valt meteen in de proloog met de deur in huis, de opa van Rintaro is overleden en Rintaro moet mijn zijn tante mee over een tijdje. Rintaro is een beetje verdoofd door alle gebeurtenissen en zijn schoolgenoten proberen hem nog wel naar school te krijgen, maar dat is lastig.

Over de opa van Rintaro lees je: “Om eerlijk te zijn was de oude man nogal zwijgzaam geweest, maar als hij over boeken sprak leefde hij plotseling op en speelde er een lach in zijn ogen, raakte hij enthousiast en vlogen de woorden uit zijn mond.” (p. 24)

Als opeens een mysterieuze kat verschijnt in de winkel begint het boek pas echt. Het is een zwaarlijvige kat met een gestreepte rossige vacht (een cyper) die praat en Tijger heet. Tijger heeft de hulp nodig van Rintaro bij het bevrijden van duizenden boeken. Ondertussen citeert Tijger nog even ‘De kleine prins’ “Alleen met je hart kun je goed zien. het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.” (p.29)

De kat neemt Rintaro mee om de boeken te redden in diverse doolhoven. Hierdoor komt hij in een soort sprookjeswerelden terecht via de verlengde winkel die er alleen is als Tijger hem om hulp vraagt. Rintaro begint alleen aan zijn doolhoven, maar krijgt later hulp van een klasgenootje.

Een belangrijke boodschap die Rintato, door zijn tante ook wel Rintje genoemd, meekreeg van zijn opa is: ‘“Hart hebben voor je medemens”, dat is de kracht van boeken.’ (p. 209).

Ik vond dit weer een heerlijk Japans wegdroomboekje. Zeker als je van boeken houdt (en van katten).

Wat ik erg opvallend vond, is dat er in het hele boek gesproken werd over de doolhof, terwijl ik altijd het doolhof zeg. Ik heb het nog even gecheckt maar de en het kan allebei voor doolhof. Ik zou zelf voor het hebben gekozen, maar de is dus ook goed. Gelukkig maar.

 

Boekinformatie

Titel: Het verhaal van de kat die boeken wilde redden

Auteur: Sosuke Natsukawa

Oorspronkelijke titel: Hon o mamoroutosuru neko no hanash

Vertaler: Geert van Bremen

ISBN: 9789056726713

Uitgever: Signatuur

Verschijningsdatum: 13 oktober 2020

Aantal pagina’s: 232

Prijs: € 15,99

Julie Caplin - De kleine theewinkel in Tokio

Deze keer was het meer de titel dan het omslag waardoor ik dit boek wilde lezen. Want ja, een echte heuse feelgood waarvan de uitgever zegt: “Heerlijk liefdesverhaal in het land van de rijzende zon. De ultieme wegdroomroman.” Is niet per se een boek dat ik tegenwoordig als eerste uit zou kiezen om te lezen. Ik las vroeger wel veel feelgood, al heette het toen gewoon nog chick-lit, maar het is vaak zo hetzelfde dat het niet echt verrast. Dus dankzij Japan en Tokio las ik weer eens een feelgood. 

Het verhaal 

Wanneer reisblogger en fotograaf Fiona een reis naar Japan wint, waar ze begeleid zal worden door een bekende Japanse fotograaf, kan ze haar geluk niet op. Tot ze op het vliegveld niet door Yutaki Araki wordt opgehaald, maar – en nog veel te laat ook! – door de man die tien jaar eerder haar hart brak: fotograaf Gabe Burnett. Tot haar opluchting herkent hij haar niet, maar het beloven een paar zware weken te worden…

Gelukkig is het gastgezin waar ze logeert fantastisch. In hun kleine theewinkeltje leert Fiona van alles over theeceremonies en de Japanse manier van leven, en ze voelt zich er helemaal zen. En wanneer ze met Gabe tijdens een van hun uitstapjes onder de kersenbloesem loopt, begint ze bijna te geloven dat er achter zijn arrogante houding nog een heel andere kant schuilgaat. 

De schrijver 

Hoewel Julie Caplin op haar tiende al aankondigde dat ze later schrijfster wilde worden, is ze eerst nog jaren werkzaam geweest in de wereld van de pr. Voor een aantal luxueuze merken organiseerde ze persreizen naar allerlei steden over de hele wereld, waar ze inspiratie opdeed voor haar boeken. 

Mening

Het is precies zoals je denkt. Jonge vrouw wordt verliefd op een hork van een knappe man, die toch niet zo horkerig blijkt te zijn en ze leven nog lang en gelukkig. Nou, dat laatste weet ik niet, maar ze komen natuurlijk el bij elkaar. Het boek leest weg vlot weg en en passant krijg je leuke informatie over Japan mee, dat dan weer wel.

Het gastgezin waarin Fiona terecht komt voelt als een warm bad. Drie generaties vrouwen zorgen goed voor haar. Oma Setsuko, moeder Haruka en dochter Mayu zijn allemaal verschillend maar horen duidelijk bij elkaar. Mooi zijn, binnen die generaties, het verschil tussen traditioneel en modern.

In het boek komen redelijk wat typisch Japanse termen voor die steeds worden uitgelegd, zo leer je als lezer dus ook weer iets over Japan. (Bijvoorbeeld over wat Wabi sabi is, het waarderen van de onvolkomenheden omdat ze een weerspiegeling zijn van onze realiteit; waardering voor dingen die niet perfect of af zijn, p. 120 en 121.)

De kersenbloesems en Mount Fuji zijn natuurlijk ook aanwezig in het boek, net als het enorme grote kruispunt dat je altijd ziet bij beelden over het drukke Japan. Nieuw voor mij was het Digitale Kunstmuseum Teamlab Borderless waar Mayu Fiona mee naartoe neemt als een van haar favoriete plekken in Tokio. Ik ben meteen gaan zoeken op internet en het bestaat dus echt. En zelfs op de website ziet het er al spectaculair uit! Dat gaat op mijn lijstje van “dingen die ik in Japan zou willen zien als ik er ooit naartoe zou gaan”.

Grappig vond ik de beschrijving over het bezoek aan het Tokyo Photographic Art Museum, waarbij mentor Gabe Fiona alleen laat gaan waardoor ze haar eigen tempo aan kan houden en ze dus alleen dingen kon bekijken die ze de moeite waard vindt. “Ze had onlangs besloten dat het leven te kort was om tijd te besteden aan dingen die je niet hoefde te doen, zoals boeken uitlezen die je niet bevielen, tot het einde naar een film kijken die niet je ding was em elke foto bam een expositie bestuderen.” (p 28) Dat van die boeken uitlezen is inmiddels ook al jaren mijn motto, want er is te veel wat ik wel met plezier zal lezen.

Mooi om te lezen vond ik de constatering dat “...Japan onder alle uiterlijke verschillen toch niet zo anders [was]: mensen hielden van elkaar, lachten en zorgden voor elkaar, ook hier, en dat waren gedeelde waarden in de hele wereld.” (p 54)

Ondanks dat het boek echt niet mijn genre (meer) is, las het lekker weg en heb ik me een paar uurtjes prima vermaakt. En ben ik weer in Japan geweest, ook leuk! 

Boekinformatie

Titel: De kleine theewinkel in Tokio

Auteur: Julie Caplin

Oorspronkelijke titel: The little tea shop in Tokyo

Vertaler: Jolanda te Lindert

ISBN: 9789402706451

Uitgever: Harper Collins

Verschijningsdatum: 13 oktober 2020

Aantal pagina’s: 350

Prijs: € 17,99

Yoko Ogawa - De geheugenpolitie

Tja, de winkels zijn nog steeds niet echt open. Dus werk ik nog steeds minder. Maar gelukkig is mijn berg boeken onuitputtelijk en komen er steeds nieuwe boeken uit om te lezen. Zo ook dit boek. Japans! Dat wil ik lezen! Zo gezegd, zo gedaan...

Het verhaal

Op een eiland verdwijnt op mysterieuze wijze steeds meer: hoeden, vogels, boeken, rozen... En de verdwijningen blijven serieuzere proporties aannemen. Telkens wordt het straatbeeld weer wat leger en vertoont het geheugen van de inwoners grotere gaten. De enkelen die blijven herinneren, vrezen voor hun leven. Ze zijn bang voor de draconische geheugenpolitie die de taak heeft over deze collectieve vergetelheid te waken en te zorgen dat wat verdwenen is, vergeten blijft. Vervolgingen zijn aan de orde van de dag. Wanneer een jonge schrijver ontdekt dat haar redacteur in gevaar is voor de geheugenpolitie, maakt ze een schuilplaats onder haar vloer om hem te verbergen. Terwijl angst en verlies hen omringen, klampen ze zich samen vast aan haar schrijven als een laatste redmiddel om het verleden te bewaren. 

De schrijver 

Yoko Ogawa (Okayama, 1962) is een Japanse schrijver en won met haar oeuvre elke grote Japanse prijs. Toen Ogawa als eenzame tiener Het dagboek van Anne Frank ontdekte was ze er zo door gegrepen dat ze zelf een dagboek begon bij te houden en aan Anne schreef alsof ze een dierbare vriendin was. Om het soort fysieke gevangenschap op te roepen dat Anne ervoer, kroop ze met een notitieboekje in de hand in een kast of onder een met een quilt gedrapeerde tafel. Jaren later gebruikte Ogawa haar beeld van Annes wereld voor De geheugenpolitie. De roman betekende haar doorbraak in de Engelssprekende wereld: The Memory Police behaalde vorig jaar de shortlist van de National Book Award for Translated Fiction en dit jaar de shortlist van de International Booker Prize. Yoko Ogawa studeerde aan de Universiteit van Waseda en woont tegenwoordig in Ashiya, Hyōgo, met haar man en zoon. 

Mening 

Oh, die Japanse boeken blijven maar trekken en schreeuwen “Lees mij!” En echt, ik ben weer enorm blij dat ik dit boek las. Wat een bijzonder verhaal.

De ik-persoon krijgt geen naam, maar is ik. De andere twee hoofdpersonen zijn R, de redacteur van de boeken van ik, en de oude man, de man van de overleden huishoudster van de familie van ik. Deze bijna drie-eenheid houdt zo lang mogelijk vol en gaat om met de voortschrijdende uitwissingen. De ik spreekt de oude man aan met jij, de oude man spreekt de ik aan met u. Dat zal wel door de oude machtsverhoudingen komen, maar inmiddels voelen ze als gelijken en voelen ze zich ook verantwoordelijk voor elkaar. Ik maakt een perfecte schuilplaats voor R in haar huis en R probeert ik te helpen met haar nieuwste roman. En met het in leven blijven houden van voorwerpen die worden uitgewist, maar dat is nog niet makkelijk.

Bijzonder zijn de uitwissingen, ineens zijn de bloesems uitgewist en lopen alle mensen van het eiland met bloemen naar de rivier die de bloesems wegvoert naar de zee. En als alle bloesems weg zijn, verdwijnt ook de herinnering en het geestelijk vermogen om bij dat wat verdwijnt iets te voelen. De geheugenpolitie jaagt op mensen die hun herinneringen niet kwijt raken en komt 5 jaar na de dood van de vader van ik toch nog het hele huis doorzoeken als de vogels uitgewist worden (vader was vogelonderzoeker).

Tijdens het boek is ik bezig aan haar vierde roman en daar lees je ook stukken uit. Soms gaat dat over in een hoofdstuk van het boek dat je leest, soms staat het los. Maar ook dat is een vervreemdend verhaal en ook in de ik-vorm geschreven. Toch is het duidelijk wanneer je in de nieuwe roman zit en wanneer niet.

De mensen in het boek gaan vooral praktisch met de uitwissingen om. Als de ferry naar het vaste land niet meer vaart, gaat de schipper met pensioen, als de romans uitgewist worden wordt de ik typiste, het is niet anders... bizar!

Deprimerend is de beschrijving over de romans die de hoofdpersoon schrijft, want eigenlijk zit niemand te wachten op romans, boeken worden niet gelezen, geleend of verkocht. (Boehoehoe)

Verzet tegen de uitwissingen en geheugenpolitie is er nauwelijks openlijk, maar bij een uitwissing roept iemand: “De herinnering aan verhalen kan niemand wissen!” (p. 210) en die persoon had een ding op haar hoofd. Een ding dat later op de grond ligt en heel langzaam dringt tot ik door dat dat een hoed is. Ze zegt dat tegen de oude man, maar die herinnert zich dat ding niet.

Ik merk dat het lastig is om te beschrijven wat er gebeurt zonder al te veel te verraden. Dus het blijft een beetje raadselachtig, maar dat is het boek eigenlijk ook. Want hoe kan dit nou? En waarom kan ik dit wel lezen en kan ik een Avengersfilm niet kijken zonder me af te vragen waarom er dingen gebeuren... geen idee. Maar de onverklaarbare gebeurtenissen en uitwissingen van steeds essentiëlere dingen kloppen gewoon met het verhaal en de sfeer in het boek. 

De vertaler van het boek is Vlaams en dat merk je aan hele kleine dingen qua uitdrukkingen of woorden die wij in Nederland niet vaak gebruiken, maar het past eigenlijk precies in de sfeer van het boek. Ik heb er meer voorbeelden van gezien die ik niet terug kan vinden, maar een van de zinnen gaat over een verkleurde broek die rafelig is “...maar de maat past perfect en hij staat er goed mee.” (p. 274)

Toen ik van de week ging wandelen zag ik allemaal bloemblaadjes op een sloot liggen. Ik dacht meteen aan dit boek, de bloesem die uitgewist werd. Gelukkig komt de bloesem hier volgend jaar gewoon weer terug! 

Oordeel: Prachtig vervreemdend boek! Aanrader! Ze schreef trouwens nog een boek, De huishoudster en de professor, wat ik meteen maar even reserveerde bij de bieb.

Boekinformatie

Titel: De geheugenpolitie

Auteur: Yoko Ogawa

Oorspronkelijke titel: Hisoyaka na Kessho

Vertaler: Luk Van Haute

ISBN: 9789059369450

Uitgever: Uitgeverij Cossee

Verschijningsdatum: 8 februari 2021

Aantal pagina’s: 320

Prijs: € 22,99

Iris Hannema - Schaduwbroer

Dit boek heb ik al zo vaak vast gehad. En toen ik voor kerst nog een cadeau nodig had voor mezelf, twijfelde ik geen seconde! Hoera! Nu nog tijd om het te lezen. En dat duurde relatief gezien niet eens zo heel lang. Op naar Japan! 

Het verhaal

Hebe reist in de voetsporen van haar overleden broer Alec naar Japan, op zoek naar antwoorden over zijn dood. Alec was professioneel freediver. Hebe kan niet geloven dat hij is verdronken. In zijn laatste woorden leest zij een boodschap, als sporen die ze kan volgen. Die leiden haar naar het bruisende hart van Tokio en ten slotte naar Ishigaki, een eiland in de diepblauwe oceaan… Op zoek naar wat Alec haar niet kon vertellen ontdekt Hebe hoe het is om alleen te reizen, zich los te maken van alles wat vertrouwd is en zich te redden in een land waar ze niemand kent. 

De schrijver

Iris Hannema werkte jarenlang als reisjournalist. Ze reisde de afgelopen tien jaar naar meer dan honderd landen in vijf continenten. Eerder schreef ze non-fictieboeken over haar reizen. Schaduwbroer is haar eerste roman. 

Mening

Eindelijk kan ik weer boeken lezen zonder Toevluchtsoord in mijn hoofd. (Voor wie dat gemist heeft, wat bijna niet kan... ik schreef er dit stukje over.)Wat fijn is dat, want daardoor begon ik onbevangen aan Schaduwbroer. Ook dit boek kocht ik eigenlijk om de voorkant, de Hokusai-golf. En gelukkig was de inhoud ook goed!

Het boek begint met het afscheid van Alec (professioneel freediver, begin 20) en Hebe (zusje van) op Schiphol als Alec vertrekt naar Japan. De vaste afscheidsrituelen, het Japanse buigen tot ze elkaar niet meer zien, blijft achterwege en daarom voelt het afscheid raar. Het blijkt het laatste afscheid te zijn. Daarna volgt in twee delen de reis van Hebe naar Japan, waarbij ze op zoek gaat naar het ontrafelen van de geheime boodschap die Alec op de laatste kaart die hij haar gaf achterliet. Het wordt een bijzondere reis.

Ieder hoofdstuk begint met de tekst op de kaart die Alec aan Hebe gaf als hij ergens ging freediven, tekst met bestemming en jaartal (van 2013 tot 2017).

In deel 1 ben je, samen met Hebe, in Tokio en beleef je drie intense dagen. Met tussendoor berichtjes voor Belle, waarvan je niet weet wie ze schrijft. Je merkt dat de auteur weet waar ze over schrijft qua sfeer. Je bent echt in Tokio door de beschrijving van de omgeving, het eten, het weer. “.., een Japans restaurant waar alle gerechten in plastic in de etalage staan, net echt, een typisch Japans fenomeen.” (P. 127)

In deel 2 ben je op Ishigaki, het eiland waar Alec verdronken is. Ook hier proef je de sfeer en voel je je thuis in het hostel waar Hebe verblijft.

Het boek gaat over eenzaamheid versus alleen willen zijn, eenzaam en solo. En over rouwverwerking, maar zonder dat het zwaar wordt. Over het zoeken naar wie je bent (meer dan alleen het zusje van?) En het krijgen van een eigen identiteit.

Hebe was altijd het zusje van. Alec was erg beschermend ten opzichte van haar. En ook al reisde hij veel “hij bewoog met me mee zonder dat ik hem zag; een schaduwbroer.” (P. 40) En zoeken naar zichzelf doet Hebe eigenlijk nog steeds aan de hand van haar broer, met de laatste kaart als vertrekpunt. Maar gaandeweg wordt ze steeds meer op zichzelf teruggeworpen. Dat begin al op Schiphol waar haar telefoon stuk valt en ze geen tijd of geld heeft een nieuwe te kopen. Daarmee is de eerste stap naar zelfstandigheid onbewust gezet.

Je komt er pas vrij laat achter hoe Alec freediven heeft ontdekt, waardoor ik me dat de hele tijd afvroeg. Het is niet zo dat je daar makkelijk mee in aanraking komt denk ik, en hij is pas 23 als hij verdrinkt en dan al jaren professioneel freediver. Genoeg om je af te vragen hoe dat zo gekomen is. En gelukkig komt dat naar voren.

Een mooie roman, ook goed als young adult, over rouw, jezelf zijn, jezelf zoeken en identiteit. Met daarnaast een fantastisch beeld van Japan!

 

Boekinformatie

Titel: Schaduwbroer

Auteur: Iris Hannema

ISBN: 9789025879433

Uitgever: Leopold

Verschijningsdatum: 10 juni 2020

Aantal pagina’s: 272

Prijs: € 17,99

Ook verkrijgbaar als ebook

Ana Johns - Het meisje in de witte kimono

Oh, weer een boek over Japan, weer historisch en het ziet er weer geweldig mooi uit! Alleen al om de voorkant wil ik dit boek lezen. Mooie kersenbloesems, parasolletje en gouden letters (en ik ben helemaal niet van de bling eigenlijk), dat is genoeg! Hier met dat boek! 

Het verhaal 

Japan, 1957. De 17-jarige Naoko Nakamura wijst de man die haar vader voor haar heeft uitgezocht af en volgt haar hart: ze wil enkel trouwen met de Amerikaanse soldaat van wie ze houdt. Als gevolg van die beslissing wordt ze verstoten door haar familie, omdat de schande van een huwelijk met een buitenlander te groot is. Maar als haar geliefde niet terugkeert van een missie en zij zwanger blijkt, kan ze nergens terecht. Haar vader is onverbiddelijk: ze mag enkel terugkomen naar huis als ze het halfbloed kind dat ze draagt opgeeft…

Amerika, nu. Tori Kovac zorgt voor haar vader in zijn laatste dagen als ze een brief vindt die haar leven op zijn kop zet, en die duizenden vragen oproept over haar vader, over hun familie en over wat ze dacht te weten. Ze gaat op zoek naar antwoorden, een zoektocht die naar Japan leidt… 

De schrijver

Ana Johns studeerde journalistiek maar ging vervolgens aan de slag in de kunstwereld. Ze woont en werkt in Amerika. 

Mening

Ik zit in een Aziatisch jaar qua boeken. Ze springen er allemaal uit en ik vind ze allemaal even mooi. Ook dit boek weer, echt geweldig! Wat een bijzondere geschiedenis, waar ik nooit van heb geweten. Dat is op zich niet zo gek natuurlijk, want het feitelijke verhaal speelt in 1957 en 1958, ver voor mijn tijd. En de geschiedenis tussen Japan en Amerika wordt hier op de middelbare school niet echt besproken. Het boek is gebaseerd op de ervaringen van de vader van de auteur, die als Amerikaanse soldaat diende in Japan. Relaties tussen Japanse vrouwen en Amerikaanse mannen werden ontmoedigd en de kinderen uit die relaties konden nergens terecht.

Dat blijkt... Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld. Er staat duidelijk bij de hoofdstukken waar je bent. Japan 1957 en 1958, Amerika heden, Japan heden. In Japan volg je het verhaal van de jonge Naoko, smoorverliefd op Hajime, een Amerikaanse soldaat, maar beloofd aan een Japanse jongen waarvan de vaders zaken doen met elkaar. Naoko is echter sterk en probeert haar eigen keus te maken, waardoor de familie uit elkaar valt. 

De Amerikaanse Tori probeert het verhaal van haar vader, ongeneeslijk ziek en op zijn sterfbed een geheim half opbiechtend, te achterhalen. Uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes mooi in elkaar en spat de liefde van twee jonge mensen voor elkaar uit het boek. Maar ook de liefde van anderen voor Naoko, en de moeilijkheden die alle situaties met zich meebrengen. Bijzonder vond ik de Jizo-beeldjes, die heb ik echt opgezocht op internet.

Het boek is echt prachtig! En inderdaad hartverscheurend zoals op de achterflap te lezen is. Het begon met de mooie voorkant, maar wat ben ik blij dat ik dit boek heb gelezen. Dat zouden echt veel meer mensen moeten doen!

Ik zal Naoko, Krekel, Hajime, Kleine Vogel en Tori niet snel vergeten.  

Boekinformatie

Titel: Het meisje in de witte kimono

Auteur: Ana Johns

ISBN: 9789026150005

Uitgever: Fontein

Verschijningsdatum: 1 september 2020

Aantal pagina’s: 368

Prijs: € 20,-

Toshikazu Kawaguchi - Voordat de koffie koud wordt

 Dit boek schreeuwde iedere keer dat ik in de winkel was: Koop mij, koop mij! Ik heb ongeveer een week weerstand kunnen bieden en toen ging ik voor de bijl, gekocht! En toen moest het eventjes op een stapeltje voordat het gelezen kon worden... en riep het steeds: Lees mij, lees mij! Dat duurde dus niet zo heel lang want ik kan het gewoon niet meer laten liggen. 

Het verhaal

In een steegje in Tokio zit al meer dan honderd jaar een café dat zorgvuldig gebrouwen koffie schenkt. Dit cafeetje biedt de klanten een unieke ervaring: de kans om terug in de tijd te reizen. Voordat de koffie koud wordt beschrijft vier prachtige verhalen van cafégasten die het verleden een bezoekje willen brengen.

De eerste wil de man die haar verliet confronteren, de tweede wil een brief terugvinden van haar man wiens geheugen is verdwenen door de ziekte van Alzheimer, de derde wil haar zus voor een laatste keer spreken en de vierde wil haar dochter voor de eerste keer ontmoeten.

Maar de reis naar het verleden is niet zonder risico: de gasten moeten naar het heden terugkeren voordat hun kopje koffie koud geworden is.

De schrijver

Toshikazu Kawaguchi (1971) is regisseur en schreef verschillende toneelstukken, waaronder Voordat de koffie koud wordt, waarvoor hij de 10th Suginami Drama Festival grand prize in ontvangst mocht nemen. Zijn gelijknamige debuutroman is gebaseerd op dit toneelstuk en werd een bestseller in Japan. Inmiddels is het boek verschenen in meerdere landen en werd het in 2018 verfilmd. 

Mening

Wat een prachtig boek! Kleine setting, intieme verhalen, bijzonder hoor.

Het woord café doet vermoeden dat het een grote ruimte is, maar het hele boek speelt zich af op een paar vierkante meter. Er zijn in Funiculì Funiculà maar 3 tafeltjes voor 2 en 3 barkrukken. En aan een van de tafeltjes zit altijd een vrouw in een witte jurk. Het café wordt in elk van de vier verhalen weer beschreven, waardoor je een goede indruk krijgt (van de drie klokken die allemaal anders staan, de sepia kleur, de ingang).

De vier verhalen staan los van elkaar, maar de personen komen wel in ieder verhaal voor, met steeds iemand anders als hoofdpersoon. De mensen hebben allemaal hun eigen reden om terug te gaan in de tijd en wachten (bijna) allemaal geduldig tot de mysterieuze vrouw haar plaats verlaat.

De verhalen zijn mooi, het café is een rustpunt in het drukke Tokio en geven een mooi kijkje in de wereld van de personages. Ook hun gedachten zijn helder, en duidelijk aangegeven door de cursief gedrukte tekst.

Leuk vond ik dat de shogun Tsunayoshi Tokugawa genoemd werd, die naam gecombineerd met 1850 zorgde voor herkenning van het boek De vrouw van de shogun wat ik laatst las en ook zo mooi vond. Ik schreef daar dit stukje over.

En hoewel ik eigenlijk niet van fantasy en dat soort dingen ben, boeit dit boek me enorm. Ook al kan het natuurlijk niet, dat tijdreizen, het doet nergens geforceerd aan. En een legende moet je maar geloven dan... Japanse fantasy kan ik kennelijk wel aan. Dat was bij De moord op Commendatore van Murakami ook al het geval. Wat zou dat zijn, dat dit wel kan en Harry Potter niet?

Aanrader! (en ik ga eens zoeken naar de film, dat mag, want ik heb eerst het boek gelezen :-)) 

Boekinformatie

Titel: Voordat de koffie koud wordt

Auteur: Toshikazu Kawaguchi

ISBN: 9789029093668

Uitgever: Meulenhoff

Verschijningsdatum: 11 augustus 2020

Aantal pagina’s: 256

Prijs: € 19,99

Lesley Downer - De vrouw van de shogun

Op twitter vroeg iemand van Uitgeverij Boekerij of er iemand zin had om een historische roman over Japan te lezen. Nou, ik! Ik lees dit jaar nogal veel over Japan om de een of andere reden, maar iets historisch zat daar nog niet bij. Eenmaal op deze titel geattendeerd, liet De vrouw van de shogun me net meer los. Hoog tijd om te lezen dus!

Het verhaal 

Japan, 1853. Als dochter van de Satsuma-clan heeft de mooie, koppige Okatsu geleerd om paard te rijden, het zwaard te hanteren en nergens bang voor te zijn. Maar als ze zeventien is gebeurt er iets wat haar lot voorgoed zal bepalen: voor de kust van Japan verschijnen vier westerse oorlogsschepen die eisen dat het voor de buitenwereld afgesloten, protectionistische Japan zijn grenzen openstelt voor internationale handel.

Zonder dat ze daar zelf iets over te zeggen heeft, wordt Okatsu door de krijgsheer van haar clan uitverkoren voor een speciale missie. Ze reist als prinses Atsu naar de hoofdstad Edo, waar ze wordt geïntroduceerd aan het hof van de shogun. Ze zal aan hem uitgehuwelijkt worden en moet hem er vervolgens van zien te overtuigen het diep verdeelde land te verenigen tegen de westerse invasie. Maar binnen de muren van het vrouwenpaleis, waar een hofhouding van drieduizend vrouwen in een gouden kooi leeft, gonst het van de intriges. En op de dag van haar huwelijk wacht Atsu een zeer onaangename verrassing.

 De schrijver

Lesley Downer woonde meer dan tien jaar in Japan en spreekt de taal vloeiend. Ze schreef diverse non-fictieboeken over Japan en de Japanse cultuur en presenteerde daarnaast televisieprogramma’s voor Channel 4 en de BBC. Op dit moment woont ze afwisselend in Londen en Tokio.

Mening

Oh, weer een mooi boek over Japan! Een historische roman nog wel, die lees ik niet zo vaak. Ik heb me in het begin heel erg laten afschrikken door de genoemde personages en de kaarten. Maar vooral al die personages die genoemd worden. Het zijn er veel. En heel veel hebben er dus ook echt bestaan. Maar door al die namen en relaties onderling die aangeduid staan, zag ik meteen door de bomen het bos niet meer. Ik heb het boek zelfs even weggelegd en nagedacht of ik hier wel aan wilde beginnen... maar de daguerreotype van Heer Shimazu Nariakira (de oudste bewaarde Japanse foto) triggerde me toch genoeg om te gaan lezen. Alle namen liet ik voor wat ze waren en ik begon gewoon. En dat moet je dus doen, want het is echt een prachtig boek. Je leest over het leven van Okatsu, een eenvoudig meisje dat via allerlei wegen uiteindelijk trouwt met de shogun. Mooie beschrijvingen van de natuur (in haar geboortedorp en van de reis die ze maakt) en levendige beschrijvingen van het leven aan het hof in 1850 in Japan. Je leest hoe de Japanners vanuit hun oogpunt naar de wereld kijken en hoe deze door barbaren verandert. Ik zag alles helemaal voor me. Al is het lastig om een voorstelling te maken van al die vrouwen in het vrouwenpaleis en hoe dat geweest zal zijn. Ik geloof meteen dat het zo geweest zou kunnen zijn. Alleen weet ik niet of ze in Japan wel carnaval vierden en of ze sarsaparilla (dat ken ik alleen van de smurfen....) kenden, maar verder is het alsof je er tussen loopt.

Het boek is verdeeld in 4 delen, met elk een aantal hoofdstukken die vaak een tijdsaanduiding hebben (als: de drieëntwintigste dag van de zesde maand, het Jaar van de Os, Kaie 6, een yin waterjaar (28 juli 1853): Ibusuki in het domein Satsuma.

Achteraf gezien kun je daar veel informatie uit halen, maar feitelijk keek ik alleen naar onze jaartelling, zodat ik wist wanneer het hoofdstuk zich afspeelde). Gelukkig staat dit niet bij alle hoofdstukken zo lang beschreven, maar wel wanneer het nodig is als er een sprong in de tijd is gemaakt.

Bijzonder vond ik dat er een voorwoord én een proloog in het boek stond, dat heb ik volgens mij nog niet eerder gezien.

En naderhand heb ik nog even naar de personages gekeken en naar de kaart van het vrouwenpaleis. Dat maakte meer indruk, omdat ik toen alle informatie beter kon plaatsen. Dus toch een waardevolle toevoeging aan het boek.

De vrouw van de shogun is de prequel van Downers bestseller De laatste concubine en vormt samen met haar andere twee boeken het Shogun-kwartet. De andere boeken heb ik (nog) niet gelezen, maar dat vormt geen belemmering om met dit boek te beginnen. Die andere boeken staan nu dus ook op mijn wil-ik-lezen-lijst (die zo dus nooit korter wordt).

Prachtig boek! Ik moet toch echt maar eens gaan sparen voor een reis naar Japan...

Boekinformatie

Titel: De vrouw van de shogun

Auteur: Lesley Downer

ISBN: 9789022590515

Uitgever: Boekerij

Verschijningsdatum: 7 juli 2020

Aantal pagina’s: 544

Prijs: € 20,99

Ook verkrijgbaar als e-book

Sayaka Murata - Buurtsupermens

Ik weet eigenlijk niet meer zo goed waarom ik dit boek wilde gaan lezen, maar ik denk gewoon weer omdat ik de voorkant zo leuk vond. Omslagen zijn, zoals jullie misschien inmiddels wel door hebben, vaak voor mij al een reden om een boek te gaan lezen. Het grappige rijsthoofdje op de voorkant deed het ‘m dus al.

Het verhaal

De 36-jarige Keiko Furukura heeft al haar halve leven een uitzichtloos baantje als medewerkster van een Japanse buurtsupermarkt, en is daar volkomen tevreden mee. Van de mensen om haar heen begrijpt ze weinig, maar gelukkig heeft ze haar werk. Dáár heeft ze een functie, een handleiding om te volgen en collega’s wiens gedrag, kledingstijl en manier van praten ze kan imiteren.

Hoewel Keiko zelf geen vuiltje aan de lucht ziet oefent haar omgeving steeds meer druk op haar uit om toch vooral een échte carrière na te jagen, of anders in elk geval snel een man te vinden, met alle gevolgen van dien.

De schrijver

Sayaka Murata is een van de meest getalenteerde hedendaagse Japanse auteurs. In 2003 debuteerde ze met Junyu, waarmee ze de Gunzo New Writers’ Prize won. Verschillende boeken en prijzen volgden, waaronder de Akutagawa Prize voor Konbini Ningen. Haar werk verscheen eerder o.a. in Granta en in 2016 verkoos Vogue Japan haar tot vrouw van het jaar. Naast haar schrijfwerkzaamheden werkt ze parttime in een buurtsupermarkt.

Mening

Wat een bijzonder verhaal is dit. Het gaat over hoe iedereen altijd maar aan verwachtingen moet voldoen, ongeacht hoe ze zich daarbij voelen. Keiko is anders, of gewoon trouw aan zichzelf, en daardoor past ze niet in het hokje van “normale” mensen met een vaste baan, man en kind. Zo is ze altijd al geweest. Het wordt niet gezegd, maar ze heeft autistische trekjes. Keiko neemt alles letterlijk en is heel erg trouw en punctueel. En boven alles is ze een buurtsupermens, ze functioneert het beste in de buurt supermarkt die dag en nacht open is. Daar volgt ze de handleiding en alle regels die haar zijn uitgelegd tot in perfectie op. Maar de druk van buitenaf neemt toe. Keiko is 36 en alleen... dat is vreemd. Op haar eigen manier lost ze het probleem op, maar dat vindt iedereen pas echt raar als ze erachter komen hoe het werkelijk zit. Ook Keiko is niet tevreden en komt tot de ontdekking dat ze echt alleen gelukkig wordt van het werken in de supermarkt.

Het plaatsen in hokjes en de druk van de omgeving voelen is zo goed beschreven. Je leeft gewoon mee met Keiko, ondanks haar rare trekjes.

Het boek is een ode aan jezelf blijven. Op een vervreemdende manier beschreven, maar toch ook herkenbaar.

Het boek bevat niet echt duidelijke hoofdstukken, maar is een chronologische beschrijving van de gebeurtenissen. Helder en duidelijk, precies zoals Keiko dat zou willen. Het boekje is niet dik, maar heeft dus wel een hoop inhoud.

En ik, ik ben geen buurtsupermens maar een échte boekhandelaar! (Alhoewel ik het, naast mijn school en studie, wel een paar jaar erg gezellig heb gehad in de supermarkt in Lisse toen ik daar werkte.)

Boekinformatie

Titel: Buurtsupermens

Auteur: Sayaka Murata

ISBN: 9789038806631

Uitgever: Nijgh en Van Ditmar

Verschijningsdatum: 20 augustus 2019

Aantal pagina’s: 143

Prijs: € 20,-

Ook als e-boek verkrijgbaar