2020 in boeken

Ook dit jaar was weer een fijn boekenjaar! Ik las (tot het moment van schrijven) dit jaar 79 boeken en denk er nog eentje aan toe te kunnen voegen. Daarmee haalde ik ruim mijn jaarlijkse doelstelling van 1 boek per week plus 2 extra, want in de vakantie lees ik meer, dus twee extra.

Ik las mee voor de hebban thrillerprijs, de hebban debuutprijs, een paar leesclubs op hebban (met wisselend succes) en won hier en daar wat boeken bij prijsvragen. Daardoor las ik ook wat boeken die niet helemaal mijn ding waren, maar dat maakt het wel leuk. Ook sommige leesexemplaren die ik meenam uit de winkels waren niet helemaal mijn ding, maar goed om ook eens iets meer fantasy-achtige dingen te lezen. Al bevestig ik daarmee alleen maar dat het echt niet mijn genre is.

Mijn boek van het jaar in Rodham van Curtis Sittenfeld. Daarnaast krijgen een paar boeken een eervolle vermelding, omdat ik daar ook erg van genoten heb. Ach, zal ik een top 5 maken? Dat vind ik zo moeilijk, omdat het vergelijken van boeken zo lastig is. Maar goed, dit is mijn top 5 van 2020:

1. Rodham - Curtis Sittenfeld (Lees hier mijn stukje over dit boek.)
2. Verloren grond - Murat Isik (Lees hier mijn stukje over dit boek.)
3. Goede buren - Mattias Edvardsson (Lees hier mijn stukje over dit boek.)
4. Het meisje in de witte kimono - Anna John (Lees hier mijn stukje over dit boek.)
5. Ons kasteel aan zee - Lucy Strange (Lees hier mijn stukje over dit boek.)

Er waren natuurlijk ook boeken die een beetje tegenvielen. Zoals De stagiair van Helen Monks Takhar en Tarifa van Kiki van Dijk. Van beide boeken had ik iets anders verwacht.

Het goede nieuws is dat ook dit jaar mijn contract in de boekhandel verlengd is. Nog een jaar erbij als oproepkracht! Hopelijk mogen de winkels weer snel open. Want dat is wel raar hoor, werken in Corona-tijd. Dat zal voor iedereen wel zijn, maar voor mij was het na de eerste lockdown vooral met een heel andere instelling werken: houden mensen afstand, nemen ze een mandje, houden mensen afstand, sta ik achter mijn kuchscherm, houden mensen afstand, heb ik mijn handen schoongemaakt na het aannemen van genoeg geld, houden mensen eigenlijk wel afstand?! En het enorme werk dat er komt kijken bij het schoonmaken van mandjes... maar toen dat eenmaal een beetje liep, ging het weer over boeken. En dat was fijn.

Inmiddels zitten we al een paar weken in de harde lockdown, en hoe essentieel boeken ook voor mij zijn.... dat zijn ze niet voor de overheid. Dus zijn onze winkels nu dicht. En bezorgen wij aan huis. Een leuke uitdaging en ik vind het echt een super service. Mensen zijn erg enthousiast en hopelijk blijft het lokale kopen een vast iets na alle coronaperikelen.

Het allertofste bam dit boekenjaar was toch echt dat ik met een vriendin mee mocht naar het Boekenbal! HET BOEKENBAL!!!! Dat was een paar dagen voor de intelligente lockdown in ging, dus ik ben dankbaar dat ik daar bij mocht zijn. Wat was dat een bijzondere belevenis.

En 2021? De plannen zijn weer gewoon een boek per week en twee extra, dus 54. Ik kijk uit naar de nieuwe boeken van Kim Moelands en Jens Vern. Hopelijk komt er ook een nieuwe Esther Verhoef (daar is ze mee bezig, maar nog geen publicatiedatum bekend) en vorige week las ik dat er een nieuwe Jessica Durlacher komt! Maar waar ik het meest naar uitkijk: Het woud van wol en staal verschijnt eindelijk in januari! Dat wordt mijn boek van het jaar! Dat weet ik bijna zeker. Ik las het namelijk al in mei, als voorpublicatie, en toen werd de datum steeds verschoven. Ik ga het in januari nog een keer lezen, kijken of het dan nog steeds zo geweldig is.

Voor nu ga ik nog even verder in mijn laatste boek van 2020, Het huis met de kersenbloesem. Weer een aziatisch boek, al is het dit keer niet Japans maar Koreaans. 

Als laatste nog een oproep: koop lokaal! Kies een boekhandel bij je in de buurt en bestel via hun website. Weet je niet welke boekhandel je moet kiezen? Kies dan de mijne! Www.dekler.nl (ja sorry, maar dat wordt erg gewaardeerd)

 

 

Murat Isik - Verloren grond (NS Publieksprijsaankoop 5)

In mei 2019 kocht ik dit boek van mijn prijzengeld van de NS Publieksprijs. Het was mijn vijfde aankoop die ik deed. En lezen kwam er maar niet van. De andere boeken van Isik vond ik geweldig (zie mijn eerdere stukje stukje over Mijn moeders strijd en Wees onzichtbaar las ik voor ik blogde dus daar schreef ik niks over, maar vond ik geweldig!) dus waarom ik zo lang heb gewacht is me eigenlijk een raadsel. Anyway, nu was de tijd daar!

Het verhaal

Oost-Turkije, jaren zestig. De dertienjarige Mehmet groeit op in een dorp dat ooit door de Armenen werd gesticht. Zijn zachtaardige vader, die in de Eerste Wereldoorlog bijna zijn hele familie verloor, is een geliefd verhalenverteller, zijn moeder een krachtige vrouw die door iedereen gevreesd wordt vanwege haar scherpe tong. Samen met Mehmets broer en zusje vormen ze een hecht gezin. Maar daar komt abrupt verandering in als zijn vader een ongeluk krijgt met tragische gevolgen. Hij besluit halsoverkop met zijn gezin terug te keren naar zijn geboortedorp, maar daar wacht hun een allerminst hartelijke ontvangst. Integendeel, het gezin moet een strijd leveren op leven en dood.

Verloren grond, losjes geïnspireerd op de familiegeschiedenis van Murat Isik zelf, is een epische roman over een gezin dat deels door het lot, deels door eigen toedoen uiteen wordt geslagen. Een aangrijpend vader-zoonverhaal over vriendschap, verlies en hoop. Voor Verloren grond kreeg Isik de Bronzen Uil Publieksprijs. Het boek werd vertaald in het Duits, Zweeds en Turks.

De schrijver

Murat Isik (1977) debuteerde in 2012 met de roman Verloren grond. Hij ontving er de Bronzen Uil Publieksprijs mee en werd genomineerd voor de Academica Literatuurprijs. Verloren grond werd vertaald in het Duits, Zweeds en Turks.

In 2017 verscheen zijn nieuwe roman Wees onzichtbaar. Hij won hiermee de prestigieuze Libris Literatuur Prijs 2018. Tevens werd de roman het Boek van het jaar 2017 bij NRC Handelsblad en bol.com. Bovendien won het de Boekhandelsprijs 2018 en De Inktaap 2019. Tevens werd Wees onzichtbaar genomineerd voor BNG Bank Literatuurprijs, Halewijnprijs en de NS Publieksprijs 2019. In februari 2020 ging de theaterbewerking van Wees onzichtbaar in première.

In 2019 was hij de auteur van het Boekenweekessay Mijn moeders strijd. In 2020 verscheen hiervan een herziene uitgebreide versie.

Mening

Wat is Murat Isik toch een fijne schrijver. Ik vloog echt door dit boek heen. De schrijfstijl is prettig, mooie beschrijvingen en een boeiend verhaal.

Oost-Turkije in de jaren ‘60, daar had ik nooit over nagedacht. Maar nu weet ik hoe het er was. Tenminste, ik heb een beeld. Misschien wel mijn eigen beeld, maar het is ontstaan uit de beschrijvingen in het boek.

Het is eigenlijk een grote droeve familiegeschiedenis, maar zó mooi beschreven. Van de tegenstellingen die er in de jaren ‘60 al waren tussen de steden en het platteland in het oosten van Turkije, de Zaza’s en de Turken. Het opgedrongen Turks leren op school terwijl niemand dat in het dorp Sobyan spreekt gaat zo ver dat Miran Mehmet wordt, eenTturkse naam krijg die zijn moeder weigert te gebruiken. De broer die weg gestuurd wordt en eigenlijk helemaal niet meer terug wil. En natuurlijk het noodlot dat toeslaat waardoor de familie Sobyan gaat verlaten en eigenlijk nog verder afglijdt. In Sobyan laat de vader al over zich heenlopen, maar op de nieuwe plek (de geboorteplaats van de vader) wordt het allemaal nog erger. Wederom is de moeder in dit verhaal eigenlijk de sterkste persoon, heel ongebruikelijk.

Uiteindelijk is er natuurlijk toch hoop, maar daarvoor moet je wel echt tot het einde doorlezen. En dat vond ik echt geen probleem. Ik heb genoten van dit boek. Isik is een ware dengbej, een verhalenverteller.

Het was mijn vijfde NS Publieksprijs aankoop die ik deed in mei 2019. En nu heb ik het eindelijk gelezen. Ik kijk nu al uit naar het volgende boek van Murat Isik, en dat blijft echt niet zo lang liggen!

 Boekinformatie

Titel: Verloren grond

Auteur: Murat Isik

ISBN: 9789026347337

Uitgever: Uitgeverij Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 1 april 2019 (deze versie)

Aantal pagina’s: 376

Prijs: € 15,-

Murat Isik - Mijn moeders strijd (deel 2)

Vorig jaar las ik het Boekenweekessay met dezelfde titel, ook geschreven door Murat Isik. Ik was toen al enthousiast. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik zag dat er een uitgebreide versie van dat boek uitgegeven werd. Dat werd mijn twaalfde aankoop van mijn prijzengeld van de NS-Publieksprijs! Ik was nog in een ander boek bezig, dus het moest eventjes wachten, maar dat heeft niet heel lang geduurd.

Het verhaal

In Mijn moeders strijd beschrijft Murat Isik de onvermoede emancipatiestrijd van zijn moeder Aynur, die geboren wordt in een conservatief dorp in Oost-Turkije en opgroeit in de kuststad Izmir. Ze verzet zich tegen haar achtergestelde positie als vrouw en probeert de regie over haar leven in eigen hand te nemen.

Hoe moeilijk dat is, blijkt wanneer haar broer haar eerst zonder overleg tewerkstelt als huishoudelijke hulp en haar daarna tegen haar wil probeert uit te huwelijken. Aynur komt in opstand en trouwt een man met wie ze wél een toekomst voor zich ziet, maar het wordt een moeizaam huwelijk.

Begin jaren tachtig komt ze met haar gezin terecht in de Amsterdamse Bijlmer, waar ze sociaal geïsoleerd raakt. Tegen de verwachtingen in besluit Aynur zich te emanciperen, waardoor ze zich van de vrouwen in haar omgeving onder - scheidt. Waarom deed ze dat en welke obstakels moest ze daarbij overwinnen?

De schrijver

Murat Isik vorig jaar met Jan Siebelink.

Murat Isik (1977) debuteerde in 2012 met de roman Verloren grond, die tot op heden tien drukken beleefde. Hij ontving er de Bronzen Uil Publieksprijs mee en werd genomineerd voor de Academica Literatuurprijs. Verloren grond werd vertaald in het Duits, Zweeds en Turks.

In 2017 verscheen zijn nieuwe roman Wees onzichtbaar. Hij won hiermee de prestigieuze Libris Literatuur Prijs 2018. Tevens werd de roman het Boek van het jaar 2017 bij NRC Handelsblad en bol.com. Bovendien won het de Boekhandelsprijs 2018. Tevens werd Wees onzichtbaar genomineerd voor BNG Bank Literatuurprijs en Halewijnprijs. Wees onzichtbaar was genomineerd voor de NS Publieksprijs 2019.

Mening

Wederom een prachtig boek van Murat Isik. Ik las natuurlijk zijn boekenweekessay van vorig jaar, met dezelfde titel. Dit boek is de uitgebreide versie van dat essay. Waar ik vorig jaar dit stukje over schreef  en het een aanvulling noemde op het boek Wees onzichtbaar, is dit boek een verdieping van het verhaal van de moeder van Murat Isik. En, zoals hij zelf ook zegt, is dit boek non-fictie, waar zijn roman fictie is. Wat een strijd heeft Isiks moeder geleverd en hoe goed is zijn daar in geslaagd. Ik snap dat Isik zijn moeder daarom bewonderd. Hoe mooi is het dat hij haar dit podium geeft, zodat haar strijd een inspiratiebron kan zijn voor andere vrouwen.

Het boek leest niet als non-fictie en onbewust leg je toch verbanden tussen dit boek en Wees onzichtbaar. Wellicht ook met Verloren grond, maar dat boek ligt nog steeds op de stapel van nog te lezen boeken. Na het lezen van Mijn moeders strijd is het weer een stukje omhoog geklommen op die stapel. Want wat schrijft Murat Isik toch mooie boeken! 

Boekinformatie

Titel: Mijn moeders strijd - uitgebreide versie

Auteur: Murat Isik

ISBN: 9789026351242

Uitgever: Ambo-Anthos

Verschijningsdatum: 28 april 2020

Aantal pagina’s: 160

Prijs: € 16,99

12e NS Publieksprijs aankoop!

NS Publieksprijs aankoop nummer 12 is gedaan. En wat voor aankoop... Je zou het bijna een impulsaankoop kunnen noemen, want alleen bij het horen van het uitkomen van dit boek riep ik al dat ik dat wilde hebben.
En eigenlijk heb ik het al... want het is de uitgebreide versie van het Boekenweek essay van vorig jaar. Mijn moeders strijd van Murat Isik was dat. Ik schreef er dit stukje over vorig jaar. Nadat ik Wees onzichtbaar had gelezen en daarna het essay wat daar goed op aansloot, kon deze aankoop natuurlijk niet uitblijven. Het is een uitgebreide versie van zijn essay van vorig jaar. En dat vond ik al mooi. Eens kijken hoe deze editie gaat bevallen.

Ik heb ook zijn eerste boek, Verloren grond, nog liggen (dat was ook een NS Publieksprijsaankoop vorig jaar) om te lezen. Dus zijn oeuvre is nu volledig aanwezig bij mij thuis. Ik kan niet wachten om in dit boek te beginnen, maar er ligt nog het een en ander dat eigenlijk voor gaat. Ik denk alleen dat dit boek zo maar eens tussendoor kan glippen...

Oh jongens, officieel zou dit mijn laatste aankoop van mijn prijzengeld van de NS Publieksprijs zijn. De prijs was immers een jaar lang een gratis boek. Maar ik heb zuinig aan gedaan met mijn geld, dus er is nog een restje over! Ik weet al heel lang welk boek ik nog wil kopen, maar dat verschijnt maar niet (vanwege ziekte van de auteur), dus daar blijf ik nog even op wachten. En tot die tijd... lees ik gewoon mijn berg boeken van de laatste jaren weg. Nou ja weg... een stukje kleiner, want de aanvoer blijft nog steeds groot.

NS Publieksprijs 2019 (met stemoproep en link!)

Ook dit jaar wordt er weer een NS Publieksprijs uitgereikt. En ook al zit ik dit jaar niet in een van de leesclubs die stemmen werven voor deze prijs, ik ga toch een stemoproep plaatsen.

Gewoon, omdat ik vorig jaar heb gemerkt hoe leuk de auteurs deze prijs  vinden, een prijs van het publiek, hun lezers.

En ook met een stemlink, omdat een van onze leesclubmaatjes van vorig jaar, dit jaar weer mee mag doen! 

De genomineerde boeken van dit jaar zijn:

Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer

Wees onzichtbaar van Murat Isik

Pessimisme kun je leren van Lévi Weemoedt

Rinkeldekink van Martine Bijl

Taal voor de leuk van Paulien Cornelisse

Otmars zonen van Peter Buwalda

Inmiddels heb ik 3 van de 6 genomineerde boeken gelezen en ik heb 4 van de 6 boeken in huis. 

Over Grand Hotel Europa schreef ik eerder dit blogje, over de andere twee schreef ik hier niks.  Omdat ik Wees onzichtbaar al heb gelezen voor ik dit blog weer nieuw leven in blies, en omdat ik het erg lastig vindt om over de gedichten van Weemoedt een blogje te schrijven. Dat boekje las ik nadat de nominaties bekend waren gemaakt even snel. Ik schreef dan wel niks over Wees onzichtbaar, maar wel over mijn brunch met Murat Isik én over zijn essay Mijn moeders strijd wat ik een waardevolle aanvulling vond op dat boek. Ik heb Otmars Zonen van Buwalda ook nog klaarliggen om te lezen. Eerlijk gezegd ben ik er al in begonnen, maar ik moet eerst even een ander boek doorlezen voor ik hier in verder kan....

De boeken van Martine Bijl en Paulien Cornelisse heb ik niet in huis en heb ik ook niet gelezen. Ik weet ook niet of ik dat nog ga doen.

Want hoe zeer ik het ook jammer vind dat ik dit jaar niet een van de leesclub leden ben, het is wel een stuk relaxter door de maand november komen zonder de hele dag stemmen te hoeven werven en verplicht boeken te moeten lezen voor je een keuze kan maken.

Stemoproep!

Waar ik op ga stemmen weet ik nog niet, dat hangt af van de Buwalda. Maar zelfs zonder Buwalda heb ik nog geen idee, want Wees onzichtbaar en Grand Hotel Europa zijn de twee beste boeken die ik de afgelopen jaren heb gelezen. Totaal niet vergelijkbaar, en allebei zó goed! Dus, mocht je willen stemmen en heb je helemaal geen idee... gun het een van deze twee mannen. Maar stem ook gerust op je eigen favoriete boek! 

Als je stemt, stem dan via deze link Daar maak je niet alleen een auteur heel blij mee, maar mogelijk ook Bryan. En hopelijk jezelf, want je kunt een jaar lang gratis boeken winnen (en geloof mij, dat is het beste wat je kunt winnen!) en gratis reizen met de trein.

Vijfde NS Publieksprijs aankoop!

Wat geniet ik toch met volle teugen van de prijs die we met onze leesclub Perron 9 wonnen voor het stemmen werven voor de NS Publieksprijs. Het is nog steeds iedere maand een feestje om een boek uit te mogen zoeken. Voor april had ik eigenlijk een ander boek in gedachten, maar de verschijningsdatum daarvan is verschoven naar mei. Dus dat wordt waarschijnlijk de aankoop van volgende maand. Welk boek dat is, houd ik nog even geheim.

Gisteren was het dus weer tijd om naar Boekhandel De Kler in Zoetermeer af te reizen voor een nieuw boek.
Deze maand was de keuze eigenlijk al weer snel gemaakt. Nadat ik vorig jaar al Wees onzichtbaar had gelezen en kort geleden het essay Mijn moeders strijd, wil ik ook heel graag het eerste boek van Murat Isik lezen. En dat is kort geleden opnieuw uitgegeven. Mooi gebonden en heel fijn geprijsd ook nog eens! Dus, mijn aankoop van april, mijn vijfde aankoop van het prijzengeld van de NS Publieksprijs is geworden: Verloren grond van Murat Isik.

En omdat ik nog een stapeltje andere boeken heb liggen die ik ook wil lezen, denk ik dat het even duurt voor ik aan dit boek toe kom. Maar dat is op zich fijn, want het duurt ook nog 2 jaar (meen ik dat hij zei tijdens de brunch) voor zijn nieuwe boek gaat verschijnen. Dan kan ik dus mooi in die wachttijd dit boek een keer gaan lezen. Ik laat jullie natuurlijk weer weten wat ik er van vind!

Murat Isik - Mijn moeders strijd

Dit jaar schreef Murat Isik het essay voor de Boekenweek. Nog niet eerder las ik liever het essay dan het geschenk, maar dit jaar wel. Het geschenkboekje van Jan Siebelink zal ik echt wel uit lezen, maar zelfs die 96 pagina’s duren lang om gelezen te worden. Het essay van Isik heb ik echter binnen een paar uurtjes gelezen. Wat schrijft die man fijn!

Het verhaal

In Mijn moeders strijd beschrijft Murat Isik de onvermoede emancipatiestrijd van zijn moeder Aynur, die geboren wordt in een conservatief dorp in OostTurkije en opgroeit in de kuststad Izmir. Ze verzet zich tegen haar achtergestelde positie als vrouw en probeert de regie over haar leven in eigen hand te nemen. Hoe moeilijk dat is, blijkt wanneer haar broer haar eerst zonder overleg tewerkstelt als huishoudelijke hulp en haar daarna tegen haar wil probeert uit te huwelijken. Aynur komt in opstand en trouwt een man met wie ze wél een toekomst voor zich ziet, maar het wordt een moeizaam huwelijk.

Begin jaren tachtig komt ze met haar gezin terecht in de Amsterdamse Bijlmer, waar ze sociaal geïsoleerd raakt. Tegen de verwachtingen in besluit Aynur zich te emanciperen, waardoor ze zich van de vrouwen in haar omgeving onder - scheidt. Waarom deed ze dat en welke obstakels moest ze daarbij overwinnen?

Het schrijven van het Boekenweekessay loopt voor Isik uit op een onverwacht zelfonderzoek wanneer hij zijn relatie met zijn moeder kritisch bevraagt, en leidt zo tot verrassende inzichten.

De schrijver

Murat Işık (İzmir, 11 september 1977) is een Nederlandse schrijver en jurist van Zaza-Turkse afkomst. Işık studeerde rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van Amsterdam en San Francisco State University. Zijn eerste prijs kwam voor zijn korte verhaal 'De purperen citroen' tijdens de juni Kunstmaand van 2007. Dit verhaal is door regisseur Thomas Bijsterbosch vertaald in een theaterstuk. In 2011 kreeg hij de El Hizjra Literatuurprijs voor het korte verhaal 'De laatste reis'.

In 2012 kwam zijn eerste roman Verloren Grond uit, waarvoor hij de Bronzen Uil Publieksprijs kreeg. Verloren Grond vertelt de familiegeschiedenis van zijn ouders in Oost-Turkije. In 2017 kwam zijn tweede roman uit: Wees Onzichtbaar. Dit verhaal speelt zich af in de Amsterdamse wijk Bijlmermeer, waar Işık is opgegroeid. Deze roman werd bekroond met de Nederlandse Boekhandelsprijs 2018, de Libris Literatuur Prijs 2018 en De Inktaap 2019. 

Mening

Nadat ik vorig jaar Wees onzichtbaar heb lezen, ben ik fan van deze schrijver. Wat een goed boek was dat zeg! Zijn eerste boek wil ik nog steeds lezen, maar er ligt nog zo’n berg boeken te wachten dat het er nu even niet van komt. Toen ik dit essay kocht in de Boekenweek had ik moeite met wachten om erin te beginnen. Ik wilde eigenlijk eerst het Boekenweekgeschenk van Jan Siebelink lezen. Na een paar dagen worstelen, ben ik daarmee nog steeds niet op de helft (en hoe dun is dat boekje nou helemaal). Vrijdagavond besloot ik om lekker in het essay te beginnen. Goede keus! Wat een fijn boekje is dit! Ik vind het een zeer waardevolle aanvulling op Wees onzichtbaar.  In dat boek had ik al bewondering voor het moederpersonage. En na het lezen van dit boekje heb ik helemaal bewondering voor haar. Dit keer is het verhaal niet geromantiseerd, maar een verwerking van interviews die Murat met zijn moeder had. Zo mooi om het verhaal van haar strijd te lezen. En ze is geslaagd! Met vlag en wimpel. Net als dit boekje.

Brunchen met Siebelink en Isik

Gisteren was het de laatste dag van de Boekenweek. Niet alleen kocht ik leuke boeken (gewoon van mijn eigen geld deze keer, want de NS Publieksprijsaankoop van maart had ik natuurlijk al gedaan), ik bezocht ook het Westlands Boekengala én, als klap op de vuurpijl, mocht ik brunchen met Jan Siebelink en Murat Isik!

Murat Isik en Jan Siebelink op tournee (foto: NS)

Via de facebookgroep van de NS Publieksprijs, die gewoon openbaar is, mocht je een vraag stellen aan een van deze schrijvers (of aan allebei). En de leukste vragen mocht je in het echt komen stellen. Ik was hoogst verbaasd dat er maar zo weinig vragen waren gesteld, maar des te blijer dat ik er wél een had gesteld. Want nu mocht ik zondag naar Utrecht CS komen voor een brunch met de schrijvers. Hoera!

Zondagochtend was het dus vroeg op, en dat met de overgang van de winter- naar de zomertijd. Om 10 uur werd ik al verwacht op Utrecht CS waar we in Bistrot Centraal de brunch zouden nuttigen. Het was, niet geheel toevallig, ook de dag waarop je gratis met de trein kon reizen op vertoon van het Boekenweekgeschenk.
Om 10.02, precies volgens het NS-schema, arriveerde ik op Utrecht CS. Even zoeken waar ik moest zijn, maar dat kon bijna niet missen. Ik werd welkom geheten door de conductrice en de hoofdconducteur, want Jan en Murat gingen later die dag met de trein door Nederland op tournee.

Jan Siebelink vertelt.

Er waren 8 mensen uitgenodigd voor de brunch. En het leuke was dat ook een van mijn leesmaatjes van Perron 9 (weet je nog, van de NS Publieksprijs) daarbij zat. Het was erg leuk om haar ook weer te zien. Gezellig samen in het groen.
Ik zat aan tafel bij Jan Siebelink. De anderen zaten boordevol vragen voor hem (mijn vraag was voor Murat), dus ik heb lekker gegeten, geluisterd en natuurlijk ook meegepraat. Het was erg gezellig!
Siebelink vertelde onder andere dat hij meteen nadat hij was gevraagd, was begonnen met de opdracht. Dat een nieuw personage opvoeren hem 8 pagina's kostte en dat er daarom ook personages zijn gesneuveld: "Ik had maar 96 pagina's en wilde ook niet dat de bladspiegel veel te vol werd." En dat hij wel al zijn ideeën heeft bewaard in een doos, zoals hij altijd doet, omdat er misschien nog wel wat uit voort gaat komen.

Met Murat Isik

Op de valreep ben ik toch nog snel even van tafel gewisseld, want nu ik de kans had wilde ik natuurlijk wel mijn vraag stellen aan Murat Isik. Is er een playlist van Wees Onzichtbaar? Dat wilde ik al een tijdje weten. Ik ben ongeveer even oud als Murat en de muziek die in zijn boek voorkomt is dus heel herkenbaar. De Michael Jacksonkamer van de zus in het boek... was mijn kamer. En de liedjes van Richard Marx (Right here waiting for you) en Michael Bolton (How am I supposed to live without you) bijvoorbeeld kan ik moeiteloos meezingen.
Helaas... er is (nog) geen playlist. Maar Isik vond het wel een goed idee. Dus wie weet! En anders lees ik het boek gewoon nog een keer om er zelf een te maken. Het is zo goed dat dat geen straf is namelijk. Ook Murat Isik heeft door de gesprekken met zijn moeder nog veel materiaal over voor een eventueel nieuw boek. Maar eerst moet zijn boek waar hij nu mee bezig is nog af. Isik was vanwege het essay nog beperkter in de omvang van zijn boek, maar heeft nog zo veel meer gehoord van zijn moeder dat ook hij nog niet klaar is met schrijven hierover. Wie weet wat voor moois hier nog uit voortkomt!

Nog even snel alle meegebrachte boeken laten signeren (iedereen had wel een stapeltje bij zich) en toen moesten de heren verder met hun tournee. Met nog een aantal dames heb ik lekker nagepraat en ervaringen gedeeld. Want ja, we zaten niet aan dezelfde tafel... Dus ik vertelde even wat ik had gehoord van Jan Siebelink en kreeg een verslag van de brunch met Murat Isik.

Dankjewel CPNB, NS Publieksprijs en NS voor deze actie. Het was echt een super ochtend! Ik heb weer met volle teugen genoten. En wat was het een waardige afsluiting van een hele leuke Boekenweek!