Esther Verhoef - Op de bonnefooi door Frankrijk

Oh, een tussentijds boek van Esther Verhoef! Hoera! Niet zoals de andere een thriller of roman, maar korte stukjes. Met een spannend verhaal… zonder verder nadenken kopen dus! Maar ja, dat doe ik nogal veel, dus het was even wachten voor het gelezen werd. 

Het verhaal

Niet meer jakkeren van Brabant naar de Dordogne en vice versa, maar genieten van de reis zélf. Esther Verhoef en haar man Berry proberen het, en trekken met hun honden Mel en Saar in hun zelfgebouwde camper door Frankrijk.

Spannend verhaal 'Deauville'
Rianne is in de wolken met haar nieuwe vriend Chris. Knap, vrijgevig en avontuurlijk, wat wil je nog meer? Too good to be true, waarschuwt haar vriendin, er is iets mis met die kerel. Maar Rianne is van plan het ervan te nemen en stapt bij Chris in zijn camper, het avontuur tegemoet. 

De schrijver

Esther Verhoef is een van de succesvolste en veelzijdigste schrijvers van Nederland. Er zijn bijna 2,5 miljoen exemplaren van haar thrillers en romans verkocht. Verhoefs werk is in meer dan twintig landen verschenen en meermalen bekroond en genomineerd. Onder het pseudoniem Escober schrijft zij samen met Berry Verhoef psychologische actiethrillers. 

Mening

Ik ben niet van de korte verhalen en ook niet van de non-fictie, maar wel van Esther Verhoef. Dus dit boek moest er toch ook komen. 

Het eerste deel van het boek(je) bestaat uit korte verhaaltjes over de kampeer avonturen van Esther, Berry en de honden. Met hun omgebouwde bus trekken ze naar Frankrijk. Zonder haast om ergens te komen. En dat gaat met vallen en opstaan.

Zelf kampeer ik niet. We huren wel eens een sta-caravan voor een vakantie en ik campeerde twee keer in een ingerichte tent tijdens mijn studietijd, maar verder niet. En toch kon ik me wel voorstellen hoe het was onderweg. Met scheef slapen en blokjes onder de wielen enzo. Het zijn grappige anekdotes van een zomer in Frankrijk. De leuke tekeningen versterken de luchtige verhaaltjes erg goed. De tips kunnen ook handig zijn trouwens.

Het korte verhaal is ook niet echt mijn ding, verhalen zijn naar mijn idee altijd te kort om iets te kunnen vertellen. Maar dit was eigenlijk wel een leuk verhaal. Waar ik niks meer over kan zeggen dan wat hierboven staat bij verhaal…

Dit boekje is weer eens wat anders dan het normale werk van Verhoef. Leuk om tussendoor te lezen!

 Andere blogjes over boeken van Esther Verhoef (klikt op de titel en gij zult naar het juiste blogje worden gestuurd): Labyrint, De nachtdienst, Nazomer en Facade. 

Boekinformatie

Titel: Op de bonnefooi door Frankrijk

Auteur: Esther Verhoef

ISBN: 9789026361982

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum:

Aantal pagina’s: 192

Prijs: € 17,99

Elvin Post - Breekpunt

 Nu ik zijn vorige boek, De cursus waar ik dit stukje over schreef, en zijn Young Adult Geen weg terug (waar ik dit over schreef) beiden goede boeken vond, wilde ik ook het nieuwe boek van Elvin Post lezen.  

Het verhaal

Amy Dudley woont met haar echtgenoot, toptennisser Steven Dudley, en hun dertienjarige zoon Tim in een groot huis op het platteland. Ze runt een coachingpraktijk en heeft ogenschijnlijk alles wat ze zich kan wensen. Toch zit Amy niet lekker in haar vel: Steven had lange tijd weinig aandacht voor haar vanwege een zware enkelblessure en Tim wordt gepest op school. Dan krijgt Amy bericht van een vrouw die beweert al een halfjaar een relatie met Steven te hebben. Ze is nog maar nauwelijks van de schrik bekomen of twee gewapende overvallers dringen haar huis binnen, precies op het moment dat Steven zijn langverwachte rentree maakt op het heilige gras van Wimbledon…

De schrijver

Elvin Post (1973) won in 2004 als jongste schrijver ooit de Gouden Strop met Groene vrijdag. Ook zijn tweede thriller, Vals beeld, werd genomineerd voor die prijs. Met Roomservice won hij de Diamanten Kogel, de belangrijkste Vlaamse thrillerprijs. Zijn werk is uitgegeven in het Duits, Frans, Spaans, Turks, Hebreeuws en Indonesisch. Arizona Blues (2018) werd lovend ontvangen.

Mening

En ook dit boek vond ik weer heerlijk. Het leest als een trein, blijft de aandacht vasthouden en de spanning is voelbaar.

In 65 korte hoofdstukken lees je het verhaal dat zich feitelijk afspeelt op 1 dag. Iedere keer staat erbij vanuit wiens oogpunt je het verhaal leest en, minstens zo belangrijk, hoe laat het is. Gebaseerd op de actualiteit waarbij familieleden van spelers (meestal voetballers voor zover ik weet) overvallen worden tijdens sportwedstijden waarbij de daders weten dat er minder mensen in huis zijn maar dat er wel veel te halen valt kiest Post voor een andere invalshoek. En als dat nou het enige was geweest, maar door onverwachte gebeurtenissen die dag loopt het allemaal minder gesmeerd dan vooraf bedacht door de overvallers.

Een boek waar je lekker een paar uur in verdwijnt, je op Wimbledon waant en meeleeft met Amy en Tim. Een fijne thriller weer, met vooral veel psychologische spanning. 

En ja, ik schrijf wat weinig over de inhoud, maar dat is omdat ik anders misschien dingen weggeef die de spanning weghaalt bij het lezen.

 

Boekinformatie

Titel: Breekpunt

Auteur: Elvin Post

ISBN: 9789026358050

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 11 november 2022

Aantal pagina’s: 328

Prijs: € 21,99

Malou Holshuijsen - Zachtop lachen

Dit boek las ik als onderdeel van de longlist van de hebban-debuutprijs. Vanwege de voorkant had ik dit boek wel eens bekeken, maar het kwam er niet van dit te lezen. Tot nu! (en inmiddels is er een goedkope uitgave uitgekomen met een nieuwe voorkant, die je hier op het plaatje ziet.)

Het verhaal

Zachtop lachen van Malou Holshuijsen gaat over een jonge vrouw met galgenhumor, een dode Indische oma en een groot talent zich laconiek en luidkeels door het leven te bewegen.

Als ze van het ene op het andere moment ’s nachts bang is om te gaan slapen en zich overdag niet meer in het verkeer durft te begeven, wordt ze geconfronteerd met de tekortkomingen van haar oh zo humoristische kijk op de werkelijkheid. Geheel onvrijwillig maakt Malou de balans op. Waar komt haar grenzeloze sarcasme nou werkelijk vandaan? En wat heeft het familiemotto, ‘eten is zilver en zwijgen is goud’ met dit alles te maken?

De schrijver

Malou Holshuijsen (1987) is journalist, columnist en schrijver. Haar observaties verschijnen regelmatig in de Volkskrant, Evajinek.nl, Moesson Magazine en Cosmopolitan. Ze is presentator van de succesvolle podcasts 'Dit komt nooit meer goed' - én 'Tussen dertig en doodgaan', waarin ze haar leven en de maatschappij op haar humoristische manier onder een vergrootglas legt. Haar debuutroman Zachtop lachen wordt verfilmd door Millstreet films. 

Mening

Ik ben erg blij dat ik dit boek heb gelezen! Ik zei eerder al dat het er steeds niet van kwam en nu moest het. En ik vond het zeer de moeite waard. Het boek las als een trein en ik wilde heel graag weten wat er nou aan de hand ws met Malou.

Een groot gedeelte van het boek wordt ingenomen door gesprekken tussen de ik-persoon (Malou) en haar psycholoog waar Malou is vanwege haar angststoornis, ze durft niet te gaan slapen. Deze hoofdstukken, de gifbeker met slokken (iedere slok een therapiesessie), worden afgewisseld met herinneringen aan vroeger. Bij ieder hoofdstuk staat een titel en hoe lang geleden het zich ongeveer afspeelde en hoe oud Malou toen was.

De jeugd van Malou met oma Helena en opa Rob Houwop en wat ze samen met haar broer Ans (die eigenlijk Thomas heet) heeft meegemaakt. En ook in een minder ver verleden meemaakte met hem.

Oma komt uit Indië en heeft de oorlog overleefd maar praat daar nooit over. Opa is niet haar echte opa, maar de stiefvader van haarmoeder. En hij heeft Malou altijd anders behandeld dan zijn echte kleinkind.

Het boek heeft eigenlijk best zware thema’s: verdriet, vreemde jeugd, trauma, maar het is niet zo zwaar opgeschreven. Dat is al knap. Niet alleen het trauma van Malou speelt een rol, ook het oorlogsverleden van oma blijkt een rol te spelen. Verrassend! Maar o zo logisch eigenlijk als je er over nadenkt.

Je voelt de hele tijd dat er iets gebeurd is vroeger en langzaam maar zeker kom je te weten wat precies. En dat is toch nog anders dan ik dacht.

Een mooi boek wat ik met veel plezier, voor zover je over plezier kunst spreken hier, heb gelezen. 

 

Boekinformatie

Titel: Zachtop lachen

Auteur: Malou Holshuijsen

ISBN: 9789026361081

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 19 februari 2021

Aantal pagina’s: 280

Prijs: nu € 15,-

Nikki May - Wahala

Op facebook zag ik een oproep voor vooruitlezers van dit boek. Omdat de voorkant er zo mooi kleurrijk uit zag, gaf ik me op. Al is dit niet echt helemaal mijn ding, vriendinnengroepen. Maar na een aantal thrillers wilde ik echt iets heel anders lezen. En dat was dit boek! Dankjewel Love to read dat ik mee mocht lezen! 

Het verhaal

De Londense Ronke, Boo en Simi zijn vriendinnen van Engels-Nigeriaanse afkomst. Ronke wil dolgraag de ware vinden en denkt dat Kayode dat is. Haar vriendinnen vinden hem echter maar een loser, een van haar vele vage Nigeriaanse vriendjes. Boo lijkt alles te hebben waar Ronke naar verlangt – een lieve echtgenoot en een leuk kind. Maar zelf heeft ze het gevoel dat het plaatje niet compleet is. Simi leidt een ogenschijnlijk perfect leventje, toch is ze stiekem bang om door de mand te vallen. Ze twijfelt ook of ze klaar zijn voor een baby, al denkt haar man van wel. Wanneer de charismatische Isobel zich aansluit bij het vriendinnengroepje, lijkt ze het beste in iedereen naar boven te brengen. Hoe meer ze zich echter bemoeit met het leven van de drie vrouwen, hoe meer chaos ze veroorzaakt. De hechte vriendschap tussen Ronke, Boo en Simi begint barsten te vertonen…

De schrijver

Nikki May werd geboren in Bristol, Engeland, en groeide op in Lagos, Nigeria. Na een afgebroken studie geneeskunde ging ze de reclamewereld in en was directeur van een reclamebureau. Het idee voor Wahala werd geboren tijdens een lunch met haar vriendinnen. Nikki woont nu met haar echtgenoot in Dorset. 

Mening

Nou, dit is zeker een roman met vaart in het verhaal. En eten, heel veel eten.

Het boek begint met de nasleep, een kort hoofdstuk, waarvan je later pas weet om wie het gaat. En daarna start het verhaal, vier maanden eerder. Iedere keer is een van de 3 vriendinnen aan het woord, Ronke, Simi of Boo, en wordt het verhaal vanuit die persoon vertelt. Je leert daardoor de drie dames apart kennen en je leert hoe ze over elkaar denken en hoe hun vriendschap is. De drie vriendinnen kennen elkaar van hun studententijd en kennen elkaar door en door, denken ze. Ze zijn alle drie Brits, maar met één Nigeriaanse ouder. Het Nigeriaanse eettentje waar ze vaak afspreken vond ik geweldig, het deed me denken aan het Ethiopische restaurant waar ik vroeger wel eens at (al waren ze daar niet luidruchtig, maar hadden ze gewoon heel lekker eten).

En dan is daar ineens Isobel, een jeugdvriendin van een van de huidige vriendinnen. En ze neemt iedereen, met de nodige frisse tegenzin van Ronke, voor zich in. Waar het allemaal toe leidt, dat ga ik hier niet zeggen natuurlijk, maar de Wahala, de onrust, komt natuurlijk door de veranderende opstellingen in de vriendschap van de groep die nu ineens uit 4 bestaat. Je ziet de vriendinnen veranderen en daarmee hun vriendschap. Als lezer heb je meer door dan de vriendinnen, al kwam de clou voor mij uit de lucht vallen (had ik toch niet zo goed opgelet. Alhoewel ik tijdens het lezen soms wel dacht dat de auteur iets door elkaar haalde.)

Wahala betekent in het Nigeriaans onrust, en die zit wel in dit boek. Iedereen wordt onrustig van Isobel, zelfs de oudere mensen die haar helemaal niet kennen.

Ik vond de voorkant van het boek echt heel mooi, maar wist ook al ergens dat dit niet echt helemaal mijn ding zou zijn. En dat klopte achteraf ook wel. Wel goed voor mij dat ik op deze manier af en toe boeken buiten de gebaande paden lees, want dat verbreedt mijn blik. Ik vond de recepten aan het eind eigenlijk het leukste aan het boek! Misschien dat ik zelf een keer jollofrijst kan maken nu.

Boekinformatie

Titel: Wahala

Auteur: Nikki May

Oorspronkelijke titel: Wahala

Vertaler: Carolien Metaal

ISBN: 9789026359668

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 29 juni 2022

Aantal pagina’s: 392

Prijs: € 22,99

Sarah Pearse - Het sanatorium

Over dit boek heb ik even getwijfeld. Niet dat het niet trok, natuurlijk wel, kijk die voorkant! Maar er lag nog zo veel te lezen. Gelukkig kon ik dat een week of twee volhouden nadat ik het had zien liggen. En toen, mocht het mee naar huis.

Het verhaal

Een imposant hotel, geïsoleerd gelegen midden in de Zwitserse Alpen. Elin, rechercheur, wordt door haar broer uitgenodigd om zijn verloving te vieren in het hotel. Het hotel is prachtig, maar zodra Elin over de drempel stapt heeft ze het gevoel dat er iets niet pluis is en dit idee wordt versterkt wanneer ze hoort dat het hotel voor de verbouwing een vervallen sanatorium was. Wanneer Isaacs verloofde de volgende ochtend spoorloos verdwenen lijkt, wordt Elin pas echt ongerust. Een sneeuwstorm heeft het hotel afgesloten van de buitenwereld en de hotelgasten beginnen in paniek te raken. Niemand heeft door dat er nog een vrouw is verdwenen: de enige die hen had kunnen waarschuwen voor het naderende gevaar…

De schrijver

Sarah Pearse woont in South Devon met haar man en twee dochters. Ze studeerde Engels aan de universiteit van Warwick en verzorgde de PR voor diverse merken. Toen ze in de twintig was verhuisde ze naar Zwitserland en bracht veel van haar vrije tijd door in de Alpen, de setting van Het sanatorium. Ze las een artikel over de geschiedenis van sanatoria in dat gebied, en hierin vond ze de inspiratie voor haar thriller.

Mening

Ook dit boek was weer een echte pageturner, echt je blijft lezen want er gebeurt zo veel. De voorkant past goed bij het boek, donker, dreigend en een mooi hotel (het deed mij een beetje denken aan Grand Hotel Budapest, al is dat roze…) tussen al die hoge, met sneeuw bedekte bergen.

Het boek speelt zich volledig af in en om een hotel dat vroeger een sanatorium in geweest. Je volgt het verhaal vanuit Elin (in de derde persoon), die met haar vriend naar het hotel afreist voor een verlovingsfeest van haar broer. Zijn verloofde blijkt een bekende van haar te zijn, maar ze hebben nu geen contact meer. Het hotel heeft overblijfselen van het sanatorium gebruikt in de inrichting, wat een beetje raar over komt (vind ik, maar vindt Elin ook). Eenmaal daar barst het noodweer los in de vorm van een enorme sneeuwstorm, waardoor het hotel wordt afgesloten van de buitenwereld. En dan gebeuren er vreemde dingen, er vallen doden. Elin, rechercheur in Engeland waar ze vanwege de nasleep van een eerdere zaak niet actief meer werkt, pakt haar werk hier weer op. Zij is de enige met ervaring en kennis in dit soort situaties. Dat ze verzwijgt dat ze niet meer in functie is, maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Je wordt van de ene actie naar de andere gesleept en je wilt eigenlijk gewoon weten hoe het nou allemaal zit. Niets is wat het lijkt is ook hier het thema. De ontknoping zag ik (zoals gewoonlijk) weer niet aankomen. Een lekker leesboek! 

Boekinformatie

Titel: Het sanatorium

Auteur: Sarah Pearse

Oorspronkelijke titel: The Sanatorium

Vertaler: Roelof Posthuma

ISBN: 9789026350917

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 9 augustus 2021

Aantal pagina’s: 448

Prijs: € 21,99

Libby Page - Het eiland

Een paar jaar geleden las ik Het zwembad van Libby Page, een heerlijk boek over een buurt die een buitenzwembad open wil houden. De sfeer in dat boek was zo fijn! Toen ik dit boek zag, wist ik dat ik het wilde lezen. 

Het verhaal

De wereld van Lorna is klein en veilig: ze houdt van haar tienerdochter Ella en met z’n tweetjes kunnen ze de hele wereld aan. Maar na bijna twintig jaar verruilen ze Londen voor het piepkleine eiland Kip bij de Schotse kust. Lorna is daar opgegroeid en vertrok er toen ze achttien was, met de bedoeling er nooit meer terug te keren. Nu zijn ze er weer even, voor de begrafenis van Lorna’s ouders, die Ella nooit ontmoet hebben. De wereld van Alice is klein maar vol: ze houdt van de gemeenschap op Kip en geeft yogalessen waar vrouwen van over het hele eiland op afkomen. Haar huwelijk met Jack, de broer van Lorna, heeft echter betere tijden gekend. Ze hoopt dat Lorna haar wat meer over hun jeugd kan vertellen, om zo Jack beter te begrijpen. Zodra Jack zijn zus na al die tijd weer ziet, is het duidelijk dat twintig jaar radiostilte niet zomaar te overbruggen valt. Kan Lorna’s thuiskomst betekenen dat ze weer verder kunnen met hun leven? 

Foto: Natalie Dawkins

De schrijver

Libby Page, bekend van de internationale bestseller Het zwembad, is terug met Het eiland, dat over vriendschap en persoonlijke groei gaat. Voordat ze romans ging schrijven werkte Page als journalist bij The Guardian. 

Mening

Het heeft even geduurd voor ik aan dit boek begon. Geen idee waarom, het kwam er niet van. En nu ik het uit heb snap ik helemaal niet meer waarom ik het niet eerder las. De sfeer was weer zo fijn! Het is een soort feel-good met diepgang. En door de diepgang vond ik het erg mooi, terwijl je dus wel al van mijlenver aan ziet komen wat er gaat gebeuren. Het gaat natuurlijk niet om het eind maar om de weg daar naartoe. En die is lastig. 

Steeds vanuit een ander perspectief wisselen de verhalen van Lorna en Alice elkaar af. Je zit dus steeds in een ander hoofd en ziet vanuit verschillende perspectieven de achtergrond en de problemen en de gevechten die Lorna en Alice moeten leveren, met zichzelf en met hun omgeving. Er staat duidelijk aangegeven wie er aan het woord is, wat handig is, omdat beide vrouwen vanuit de ik-persoon vertellen. En door Lorna en Alice leer je ook Jack op verschillende manieren kennen, net als Ella en Mollie. En je voelt bij beiden de liefde voor het eiland, net als de afkeer vanwege gebeurtenissen nu en in de toekomst.

Er speelt eigenlijk heel veel, in het verleden maar zeker ook nu. En steeds wordt een stukje meer prijs gegeven, waardoor je echt door wilt lezen. Je waant je even onderdeel van de kleine gemeenschap op het eiland van Kip.

Een boek over waar je vandaan komt, verschil in beleving, waar je thuis bent en een kleine hechte gemeenschap. Het heeft echt zo’n prettige sfeer dat ik zo een weekje op dat eiland door zou willen brengen! Aanrader! 

Boekinformatie

Titel: Het eiland

Auteur: Libby Page

Oorspronkelijke titel: The Island Home

Vertaler: Marja Borg

ISBN: 9789026355974

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 11 oktober 2021

Aantal pagina’s: 416

Prijs: € 21,99

Auke Hulst - De Mitsukoshi Troostbaby Company

Dit boek lag al even als leesexemplaar in Zoetermeer. En iedere keer zag ik het weer liggen. En iedere keer keek ik ernaar en liet ik het liggen, tot een paar weken geleden. Toen mocht het mee! Het kwam op mijn lijstje voor het eerste kwartaal van 2022 en het werd ook gewoon vrij snel gelezen! 

Het verhaal

In een nabije toekomst koopt een eenzame sciencefictionschrijver een robotdochter die het verlies van een ongeboren kind moet goedmaken. Ondertussen werkt hij aan een roman waarin zijn alter ego terugkeert in de tijd met het doel de loop van de geschiedenis zo te veranderen dat zijn ongeboren kind alsnog geboren kan worden – al was het maar in een verhaal. Laten werkelijkheid en fictie zich in handen van een schrijver wel dwingen? 

De schrijver

Auke Hulst (1975) brak in 2012 door met zijn autobiografische roman Kinderen van het Ruige Land, die inmiddels 20 drukken beleefde. Zijn werk is veelvuldig bekroond: Slaap zacht, Johnny Idaho (2015) en Ik herinner me Titus Broederland (2016) met de Harland Award en het reisboek Motel Songs met de Bob den Uyl Prijs. Zijn roman Zoeklicht op het gazon stond op de longlist van de Bookspot Literatuurprijs en werd uitgeroepen tot Beste Groninger Boek. Naast schrijver is Hulst songwriter en lteratuurcriticus. 

Mening

Wat een bijzonder boek! Ik kan niet anders zeggen. Zou ik nou daadwerkelijk toch wel gewoon science fiction kunnen lezen? Niet met rare wezens, maar toekomstromans bijvoorbeeld. Telt dat als science fiction? Want dit is zo’n soort boek. Het speelt in de toekomst, in 2032, en begint met de fictieve wikipediapagina van A.K. Anthony, wat een pseudoniem is van Auke van der Hulst, niet te verwarren met Auke Hulst die dit boek schreef. Daarna volgt een opzet van een soort Privé-domein achtig boek, wat de opdracht is van de uitgeverij om te schrijven naast het boek ‘Lasso van de tijd’ dat Auke aan het schrijven is. Beide boeken lees je, voor zover geschreven, in dit boek. En ze zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden door het vertelperspectief. Het prive-domein boek is in de ik-vorm, het andere boek de hij-vorm. In de privé-domein vertelt Auke zijn eigen verhaal in het nu van 2032, met Scottie, het robotmeisje van 7, die in zijn leven komt en hoe hij daarmee om gaat. Het fictieve boek gaat ook over hemzelf, maar geromantiseerd. En dat gedeelte speelt met tijdreizen en tijdlijnen die veranderen. (Het deed me in de verte een beetje aan Loki denken met de timelines.) Beide verhalen zijn interessant en geven het gevecht van Auke/Kaj weer in het verdriet van het verliezen van een kind dat nog geen kind was, van schuldgevoel, van het goede willen doen. (“Ik, kind zonder vader, nu vader zonder kind.” p. 51)

De aardbevingesgebieden in Groningen spelen een prominente rol ij de geschiedenis van Auke en in het boek is het inmiddels een exclusiezone waar niemand meer mag komen. De Partij is aan de macht en volgt alles en iedereen. 

Er zitten veel verwijzingen in dit boek naar bronnen die in de toekomst verschenen zijn (in voetnoten, met een publicatiedatum in 2025 enzo). Het omslag van De Mitsukoshi Troostbaby Company komt ook letterlijk terug in het boek, als suggestie voor het omslag van De Lasso van de tijd.

Een heel handig snufje uit de toekomst is het zelf reparerende raam dat sterretjes in de autoruit uit zichzelf repareert! Dat wil ik ook!

Ik vond het een mooi boek, over liefde, schuldgevoel, ouderschap en ook over robots, tijdreizen en tijdlijnen die veranderen. Een combinatie die ik tot voor kort niet voor mogelijk had gehouden om te lezen, maar ik ben blij dat ik dit boek heb meegenomen. Het is (wederom) een aanrader.

Ook de liefde voor boeken (schrijven) zit in het boek. Auke neemt Scottie mee naar zijn favoriete boekhandel, omdat wie van boeken houdt ook van boekhandels moet houden.

Fijn ook dat Japan er in voor kwam, dat vind mijn Aziatische stuk in mij (geen idee hoe ik daar aan kom) erg leuk. 

En mijn geeltjes plakken (ook in andere kleuren) van dingen die ik wil onthouden van een boek, kwam ook naar voren: “Omdat dat me trof als goede beschrijving van de methode die ik in mijn werk toepas, heb ik er een geeltje bij geplakt.” (p. 294) 

Boekinformatie

Titel: De Mitsukoshi Troostbaby Company

Auteur: Auke Hulst

ISBN: 9789026346934

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 23 november 2021

Aantal pagina’s: 608

Prijs: € 26,99

Herman Koch - Een film met Sophia

Ik las eerder boeken van Herman Koch met veel plezier, maar niet alles las ik. Soms gewoon geen zin in… maar toen ik dit boek zag liggen, kon ik het dus niet weerstaan!

Het verhaal

‘Weet jij misschien waar Sophia is? Ze is vannacht niet thuisgekomen en ik heb het nummer van haar vriendje niet. Bel me even.’ Zo luidt het bericht dat filmregisseur Stanley Forbes op oudejaarsavond krijgt van Karl Hermans, een gevierd schrijver.

Stanley heeft Karls beeldschone zeventienjarige dochter gecast voor zijn nieuwste film, die na zijn Amerika-avontuur zijn grote comeback in Nederland moet worden. Met graagte werpt hij zich op als vaderfiguur voor Sophia. Maar tijdens de opnames van zijn mozaïekfilm, met naast Sophia een hoofdrol voor steracteur Michael Bender, worden Stanleys motieven steeds onduidelijker. Wat wil hij eigenlijk, met deze film, met dit meisje en met zichzelf? Hij weet precies waar Sophia is, maar besluit met antwoorden te wachten. 

Foto: Maarten Kools Fotografie

De schrijver

Herman Koch (1953) schreef de wereldberoemde roman Het diner (2009), die aan tientallen landen werd verkocht en wekenlang op de bestsellerlijst van The New York Times stond. In de jaren daarna verschenen bestsellers als Zomerhuis met zwembad, Geachte Heer M., De greppel en Finse dagen. In 2017 was Koch auteur van het Boekenweekgeschenk. 

Mening

Oh, dit was weer een fijn boek van Herman Koch. Je zit het hele boek in het hoofd van Stanley Forbes en het verveelt geen minuut. Het eigenlijke verhaal speelt zich af in 1 dag, maar door de vele flashbacks en gedachtegangen van Forbes bestrijk je toch twee jaar. Het boek lijkt een beetje over #MeToo te gaan, maar toch ook weer niet. Het gaat in ieder geval over reizen en het nut ervan. En het nut van niks doen terwijl je reist. (Hier had Herman Koch het ook over tijdens Brommer op zee waar hij te gast was, dat hij altijd een boek bij zich had, als een aspirine, voor de zekerheid. Maar dat hij nu bewust niks deed tijdens een vliegreis. Dar voor de zekerheid een boek bij je hebben is nogal herkenbaar voor mij.) En natuurlijk over Forbes, Sophia en Bender. Wat speelt er tussen die drie en wat is er voorgevallen tussen top-acteur (en leeftijdsgenoot) Bender en Forbes? Je komt er allemaal achter.

Het boek is onderverdeeld in 5 delen met 27 hoofdstukken en is geschreven in de eerste persoon vanuit Stanley Forbes. Gaandeweg leer je de geschiedenis van Forbes en leer je meer over de mozaïekfilm die hij wil maken, waarin verschillende verhaallijnen lopen en iedere lijn evenveel aandacht krijgt. En je ziet de film zich ontwikkelen en vormen. Ik vond het erg grappig dat de lezer soms wordt aangesproken met zoiets als: pas op, als je doorleest krijg je spoilers van de film. (o.a. op p. 177)

Nog iets wat ik herkende van toen ik een auteursbezoek had georganiseerd in de bieb waar ik werkte lang geleden: “En jij, Karl, je zult het met me eens zijn dat een schrijver ook een soort acteur is. Ik heb je de afgelopen jaren gevolgd en ik heb voor mijn ogen zien gebeuren dat je in de bekendeschrijverstand schiet.” (p. 60) Ik zeg niet wie het was, maar ik zag precies dit ook echt gebeuren bij een schrijver. En eigenlijk is het ook wel logisch, al gebeurde het bij lang niet iedereen.

Ik heb me weer goed vermaakt met deze Koch, misschien moet ik toch nog eens die Finse dagen gaan lezen als ik niks anders meer heb liggen.

Boekinformatie

Titel: Een film met Sophia

Auteur: Herman Koch

ISBN: 9789026353048

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 31 augustus 2021

Aantal pagina’s: 280

Prijs: € 22,99

Elvin Post - De cursus

Dit boek ziet er interessant uit... ik kan niet uitleggen waarom. Ik las nog niet eerder een boek van Elvin Post, terwijl ik van andere studiegenoten de boeken wel las. Misschien omdat hij in een ander jaar zat en ik hem niet persoonlijk ken ofzo. Maar dit boek wilde ik echt lezen, vanwege die voorkant dus. 

Het verhaal

Carol Arrington heeft een droom: schrijfster worden. Door omstandigheden en uitstelgedrag is het er nog niet van gekomen. Dan wijst een vriendin haar op Kill Your Darlings, een jaarlijkse schrijfcursus op Big Rock Island van bestsellerauteur Victor Aster. Carol besluit ervoor te gaan. Maar wanneer op het eiland vlak na elkaar twee cursisten om het leven komen en communicatie met het vasteland onmogelijk blijkt, begint ze al snel te begrijpen dat haar doel om een boek van de grond te krijgen weleens zou kunnen veranderen in een strijd voor haar leven. 

De schrijver

Elvin Post (1973) won in 2004 als jongste schrijver ooit de Gouden Strop met Groene vrijdag. Ook zijn tweede thriller, Vals beeld, werd genomineerd voor die prijs. Met Roomservice won hij de Diamanten Kogel, de belangrijkste Vlaamse thrillerprijs. Zijn werk is uitgegeven in het Duits, Frans, Spaans, Turks, Hebreeuws en Indonesisch. Arizona Blues (2018) werd lovend ontvangen.

Mening

Ik denk dat ik meer boeken van Elvin Post moet gaan lezen, deze was fijn!

Het boek begint met “De aanleiding” waarin Carol wordt geïntroduceerd en de reden waarom ze de cursus wil gaan volgen. De schrijfcursus van Victor Aster, een beroemde thrillerschrijver die op het verlaten Big Rock Island in Canada woont.

Daarna begint de cursus en volgen we dag voor dag wat er gebeurt. Met op dag 1 de kennismaking van alle cursisten. Dat is even veel informatie, niet allemaal even belangrijk, maar wel erg leuk om een beeld te krijgen bij de personages. Je weet van sommige medecursisten waarom ze er zijn, wie hun favoriete auteur is en de leeftijd. Het blijkt een gevarieerde groep mensen. Het verhaal draait om de 9 cursisten, Victor Aster (cursusleider), Lawrence Montgomery (assistent) en verder komen de schipper die de cursisten overzet naar het eiland en de vriend van Carol ook in het verhaal voor. De korte hoofdstukken, die per dag zij ingedeeld, zijn meestla vanuit Carol geschreven, maar soms ook vanuit Mark (de vriend van Carol, vanuit Montgomery, Victor en Dex (een medecursist). Op deze manier krijg je een gevarieerd beeld op het verhaal.

Ik kan er verder niet veel over zeggen, zonder dingen weg te geven en dat zou zonde zijn. Het boek leest prettig en de spanning wordt goed opgebouwd.

De titel van de schrijfcursus is erg grappig “Kill your darlings” vanwege het continue schappen in de tekst wat schrijvers steeds moeten doen. De cursisten kunne die titel ook wel waarderen tot op zekere hoogte en tot een bepaalde tijd.

Ik vond de verwijzingen naar diverse auteurs, boeken, personages en films erg leuk. En ik ben geen Stephen King kenner, maar die titels en personages komen kennelijk ook veel voor.

Een spannende thriller die smaakt naar meer!

 

Boekinformatie

Titel: De cursus

Auteur: Elvin Post

ISBN: 9789041419699

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 10 maart 2021

Aantal pagina’s: 376

Prijs: € 20,99

Alex North - De schaduwvriend

Een hele tijd geleden (anderhalf jaar??) las ik het boek De fluisterman van deze schrijver. Dat was een leesexemplaar en zag er mooi uit en ik schreef er dit stukje over. Van dit boek hadden we geen leesexemplaar, dus leende ik het van de bieb. Dan gaat er een gedeelte van de mooi-ig-heid van het omslag verloren (de zilverglans in de bloem), maar ik kan gewoon niet al mijn boeken kopen. (Het is de bedoeling dat ik wat geld overhoud aan mijn werk, al blijkt dat vaak lastig in een boekhandel.) 

Het verhaal

In De schaduwvriend herinnert Paul Adams zich nog goed die vreselijke dag waarop de jonge Charlie Crabtree een van zijn klasgenoten vermoordde. Paul was zowel bevriend met Charlie als met het slachtoffer. Diezelfde dag verdween Charlie en de wildste complottheorieën doen nog steeds de ronde op internet. Vijfentwintig later verwerkt Paul stukje bij beetje zijn jeugd. Wanneer zijn dementerende moeder een terugval krijgt, kan hij er niet meer omheen: hij moet terug naar zijn ouderlijk huis. Het duurt niet lang voordat alles uit de hand begint te lopen: zijn moeder is ervan overtuigd dat er een indringer in huis is, en Paul realiseert zich dat hij wordt gevolgd. Alles komt samen en het laat Paul niet meer los: wat is er daadwerkelijk gebeurd op de dag van de moord? Waar zou Charlie nu zijn? De nachtmerrie is nog maar net begonnen. 

De schrijver

Alex North is geboren in Leeds en woont er nu ook met zijn vrouw en zoon. Hij studeerde filosofie aan de universiteit van Leeds, en werkte daar op de faculteit sociologie, voordat hij ging schrijven. Zijn debuut De Fluisterman was een New York Times-bestseller en werd direct verkocht aan vijftien landen. De filmrechten zijn verkocht aan de Russo-broers, bekend van The Avengers. 

Mening

Ja, het is eigenlijk gewoon nog steeds niet eerlijk om een boek te lezen na Toevluchtsoord van een paar weken geleden. Want dat boek maakte nogal indruk (lees hier waarom), waardoor de rest eigenlijk nu geen schijn van kans meer heeft om indruk te maken. Ik heb in de tussentijd wel al weer een paar boeken gelezen, hele andere qua genre, maar ik merk nu toch weer dat het andere boek boven komt drijven.

Het vorige boek van North, De fluisterman, las ik omdat het er zo apart uit zag. En ook dit boek heeft weer een mooie omslag. De rode handjes spelen een rol in het boek, en er staan er meer op de voorkant dan dat je in eerste instantie denkt. De aanbeveling van Alex Michaelis, schrijver van De stille patiënt wat ik met veel plezier las maar nooit stukje over schreef, zegt volgens mij genoeg. Het boek is verdeeld in doorlopende hoofdstukken waar af en toe een opmerking aan is toegevoegd van Nu, Eerder en Later. Zo weet je waar in het verhaal je bent. En dat is nodig want zowel nu als eerder gebeurt er nogal wat.

In het heden wordt een kind vermoord met om zich heen allemaal rode handafdrukken. Rechercheur Amanda Beck moet hier achteraan. Ondertussen komt Paul Adams terug naar de plek waar hij is opgegroeid omdat zijn dementerende moeder snel achteruit gaat na een val van de trap. Er is nauwelijks meer sprake van contact, maar toch zegt de dat hij daar niet had moeten zijn. Je voelt meteen dat er iets niet helemaal goed zit. In het eerder kom je te weten wat er zich tijdens de middelbareschooltijd van Paul afspeelde. Zijn vrienden James, Charlie en Billy worden duidelijk beschreven en met z’n vieren zijn ze bezig met een experiment. Onder leiding van Charlie, die de boel aanzwengelt, gaan ze bezig met lucide dromen. Daarnaast krijgt Paul een relatie met Jenny, een meisje van zijn school waarmee hij tijdens de pauze de cursus creatief schrijven volgt.

In het nu komen allerlei dingen samen. En uiteindelijk vallen de meeste puzzelstukjes in elkaar. De gedeeltes van Paul worden in de eerste persoon geschreven, die van de anderen in de derde.

De boeken van Stephen King zijn belangrijk voor Jenny en Paul, met namen De nachtmerriemensen. Ik heb gezocht naar dit boek, maar kan het niet vinden onder deze titel...

De moord in het nu is in Featherbank, de plaats waar De fluisterman zich afspeelde, die ook nog even wordt genoemd.

En wat erg fijn is, Paul werkt tijdens zijn schooltijd in een (tweedehands) boekwinkel! “Rondlopen tussen de boeken voelde als een omhelzing van iemand die voor me had gezorgd toen ik nog zo jong was geweest dat ik me hem of haar niet goed meer kon herinneren. Ik was hier nog nooit geweest, maar ik had het idee dat ik thuiskwam.” (P.250) zo herkenbaar, in willekeurig welke boekwinkel dan ook...

Ik vond het boek aardig om te lezen, niet super spannend maar wel zo geschreven dat je het door wilt lezen om te weten hoe het afloopt. En wat er nou met Charlie Crabtree is gebeurd...

 

Boekinformatie

Titel: De schaduwvriend

Auteur: Alex North

Oorspronkelijke titel: The Shadow Friend

Vertaler: Iris Bol en Marcel Rouwé

ISBN:9789026353598

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 28 oktober 2020

Aantal pagina’s: 382

Prijs: € 21,99

Carla de Jong - De sessies

Een paar jaar geleden ontdekte ik de boeken van Carla de Jong. Na De Johansons en Nooit meer regen ben ik deze schrijfster blijven volgen. Ik weet dat ze nog meer boeken heeft geschreven voor die twee boeken, misschien dat ik die ook nog eens ga lezen. Maar nu eerst De sessies! Het vervolg op In retraite, waar ik een nog niet zo lang geleden dit stukje over schreef. 

Het verhaal

Luc, Ola, Dee en Sonja hebben elkaar ontmoet tijdens een vind-jezelfretraite in Friesland, die geleid werd door een goeroeachtige coach, Catherine Richardson. Na de retraite hebben ze zich van haar afgekeerd. Ze verwijten Catherine de dood van het vijfde groepslid, Brad, en betichten haar van belangenverstrengeling. Vijf jaar na de retraite komen de vier overgebleven groepsleden weer bij elkaar. Hun trauma’s blijken verre van verdwenen en twee van hen besluiten tóch de hulp van Catherine weer in te roepen. De komst van hun voormalige coach leidt tot een machtsstrijd die hoog oplaait. Er gaat meer stuk dan coaching kan helen. 

Foto: Ruud Pos

De schrijver

Carla de Jong debuteerde in 2009 met het zeer goed ontvangen In retraite, een roman gebaseerd op haar eigen ervaringen tijdens een internationale retraite voor hoogopgeleide vrouwen. Van In retraite werden meer dan 25.000 exemplaren verkocht. In 2019 verscheen van haar hand Geheim leven (waar ik dit stukje over schreef). En in 2020 verscheen De sessies, het los te lezen vervolg op In retraite. 

Mening

Dit boek is het los te lezen vervolg op In retraite uit 2009. Ik las dat boek een paar weken geleden eerst, om nu het vervolg te kunnen lezen. Het kan inderdaad apart, maar met voorkennis is het echt veel leuker. Denk ik dan, want als je de voorgeschiedenis weet, kijk je anders naar de personages dan wanneer je er open in stapt. Het is nu alsof ik oude vrienden weer tegenkom.

In 5 delen brengt het boek je weer terug naar Friesland. In deel 1 lees je hoe het de vier overgebleven cursisten vergaan is sinds de retraite. In het tweede deel zijn de vier vrienden (want zo beschouwen ze zich nog steeds in meer of mindere mate) weer samen in Friesland. Zonder Catherine en Leilah, maar met de engelenkaarten. Natuurlijk spelen Catherine en Leilah nog wel een rol en wordt er uiteindelijk meer duidelijk over de beweegredenen van Catherine om levenscoach te worden. Het eind van het boek zorgt voor een mooi afgerond geheel, na het nodige drama en stiekem dus toch weer een retraite voor iedereen.

Ik vond ook dit boek weer heerlijk om te lezen. Minder verrassend als In retraite, maar psychologisch toch weer fijn. Deze schrijfster blijf ik dus echt volgen. De kroketten zijn weer aanwezig, al speelt het eten een minder grote rol dan in jet andere boek. Het IJsselmeer is nu meer van belang.

En wat kan ik me voorstellen dat Luc graag terug wil naar Normandië, de kust. Daar ben ik ook helemaal weg van. Zeker de omgeving waar hij het over heeft, met Le Havre en Étretat. Al zou ik zelf nog een paar kilometer noordelijker gaan wonen in de omgeving van Dieppe.

Ik zou geloof ik over vijf jaar wel weer willen weten hoe het met mijn vrienden staat. Voor nu bedenk ik dat er maar even bij.

 

Boekinformatie

Titel: De sessies

Auteur: Carla de Jong

ISBN: 9789026352775

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 10 juli 2020

Aantal pagina’s: 304

Prijs: € 20,99

Sophie Tak - Phineas' feest

 Dit boek ziet er zó apart uit, dat ik het wel moest lezen. Die vogel op die groene voorkant! Ik reserveerde het boek bij de bieb en moest er een tijdje op wachten. Toen ik het eenmaal in huis had, moest het bij mij weer even wachten. Maar nu is het aan de beurt!

 

 Het verhaal

Johannes is het zwarte schaap van de familie Ouwenaer. Met zijn grillige gedrag ontregelt hij het leven van zijn ouders en zussen. Als dan eindelijk die laatste druppel de emmer doet overlopen valt het gezin definitief uit elkaar. Vader Hilmar kiest voor een kluizenaarsbestaan, moeder Tanneke zakt weg in een depressie, Adelien stort zich op de wetenschap van het brein en Lea sticht een gezin dat almaar groter wordt. Johannes zelf lijkt van de aardbodem verdwenen. Tot hij na twintig jaar opduikt, vast van plan zijn opwachting te maken op het kraamfeest van zijn neefje Phineas. Het ophanden zijnde weerzien zet ieders zekerheden opnieuw op losse schroeven. Zou het mogelijk zijn nader tot elkaar te komen, of zijn de breuklijnen onherstelbaar?

De schrijver

Sophie Tak is Neerlandicus en doceert Nederlands. In haar studietijd voerde ze de redactie over literair tijdschrift Moxi, waarin ze ook zelf verhalen en columns publiceerde. Ze schreef recensies voor Trouw en was redacteur van vakTaal. Ze woont met haar gezin in Deventer. 

Mening

Een bijzonder boek over een bijzonder gezin is dit. In vijf delen leer je het gezin kennen, zoals het ooit was en zoals het nu is. Allemaal vanuit de derde persoon trouwens, wat in dit geval wel fijn is omdat de gekte anders te dichtbij zou kunnen komen (en misschien wat lastig in te leven is dan). Hilmar wordt als eerste belicht, zijn huidige leven, zijn vroegere leven en de connectie die er nu nog is. Daarna komt Adeline tevoorschijn. Samen met Wobbe, haar oude buurjongen en huidige vriend, en ook Johannes komt in dit gedeelte voor. Zijn deel volgt hierna en loopt bijna naadloos over in het deel van Lea. Uiteindelijk volgt Tamarinde, de moeder, ook wel Tanneke genoemd. In ieder deel kom je een beetje meer te weten over de persoon die centraal staat in dat deel én over het gezin zoals het vroeger was. En dat vanuit steeds een ander oogpunt, zodat je een beeld krijgt van de familie die lijdt onder een gezinslid met schizofrenie. En hoe iedereen daar op zijn eigen manier mee omgaat en hoe dat de dynamiek weer beïnvloedt tussen de gezinsleden. Je merkt ook welke sporen de geestesziekte heeft nagelaten op iedereen. Het boek werkt naar een climax toe, tijdens Phineas’s feest. Verrassend!

Her boek heeft eigenlijk best een zwaar thema, maar het is niet zwaar om te lezen. Je leest er vrij makkelijk doorheen, dat is erg prettig.

Leuk vond ik de verwijzing naar Van Inkels kledingadvies, het deuntje kon ik nog zo zingen (op blz 242). Geweldig!

En natuurlijk was er de beschrijving van de schoenbekooievaar (en de andere vogels waar Lea over schrijft) duidelijk en belangrijk voor het verhaal. Vandaar dat die voorop het boek staat. Fijn dat ik weet wat voor vogel het is én dat ‘ie echt bestaat.

Fijn dat ik dit boek heb gelezen. Wil je eens wat anders lezen, pak dan dit boek.

 

Boekinformatie

Titel: Phineas’ feest

Auteur: Sophie Tak

ISBN: 9789026348044

Uitgever: Ambo|Anthos

Verschijningsdatum: 26 mei 2020

Aantal pagina’s: 334

Prijs: € 21,99

Murat Isik - Mijn moeders strijd (deel 2)

Vorig jaar las ik het Boekenweekessay met dezelfde titel, ook geschreven door Murat Isik. Ik was toen al enthousiast. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik zag dat er een uitgebreide versie van dat boek uitgegeven werd. Dat werd mijn twaalfde aankoop van mijn prijzengeld van de NS-Publieksprijs! Ik was nog in een ander boek bezig, dus het moest eventjes wachten, maar dat heeft niet heel lang geduurd.

Het verhaal

In Mijn moeders strijd beschrijft Murat Isik de onvermoede emancipatiestrijd van zijn moeder Aynur, die geboren wordt in een conservatief dorp in Oost-Turkije en opgroeit in de kuststad Izmir. Ze verzet zich tegen haar achtergestelde positie als vrouw en probeert de regie over haar leven in eigen hand te nemen.

Hoe moeilijk dat is, blijkt wanneer haar broer haar eerst zonder overleg tewerkstelt als huishoudelijke hulp en haar daarna tegen haar wil probeert uit te huwelijken. Aynur komt in opstand en trouwt een man met wie ze wél een toekomst voor zich ziet, maar het wordt een moeizaam huwelijk.

Begin jaren tachtig komt ze met haar gezin terecht in de Amsterdamse Bijlmer, waar ze sociaal geïsoleerd raakt. Tegen de verwachtingen in besluit Aynur zich te emanciperen, waardoor ze zich van de vrouwen in haar omgeving onder - scheidt. Waarom deed ze dat en welke obstakels moest ze daarbij overwinnen?

De schrijver

Murat Isik vorig jaar met Jan Siebelink.

Murat Isik (1977) debuteerde in 2012 met de roman Verloren grond, die tot op heden tien drukken beleefde. Hij ontving er de Bronzen Uil Publieksprijs mee en werd genomineerd voor de Academica Literatuurprijs. Verloren grond werd vertaald in het Duits, Zweeds en Turks.

In 2017 verscheen zijn nieuwe roman Wees onzichtbaar. Hij won hiermee de prestigieuze Libris Literatuur Prijs 2018. Tevens werd de roman het Boek van het jaar 2017 bij NRC Handelsblad en bol.com. Bovendien won het de Boekhandelsprijs 2018. Tevens werd Wees onzichtbaar genomineerd voor BNG Bank Literatuurprijs en Halewijnprijs. Wees onzichtbaar was genomineerd voor de NS Publieksprijs 2019.

Mening

Wederom een prachtig boek van Murat Isik. Ik las natuurlijk zijn boekenweekessay van vorig jaar, met dezelfde titel. Dit boek is de uitgebreide versie van dat essay. Waar ik vorig jaar dit stukje over schreef  en het een aanvulling noemde op het boek Wees onzichtbaar, is dit boek een verdieping van het verhaal van de moeder van Murat Isik. En, zoals hij zelf ook zegt, is dit boek non-fictie, waar zijn roman fictie is. Wat een strijd heeft Isiks moeder geleverd en hoe goed is zijn daar in geslaagd. Ik snap dat Isik zijn moeder daarom bewonderd. Hoe mooi is het dat hij haar dit podium geeft, zodat haar strijd een inspiratiebron kan zijn voor andere vrouwen.

Het boek leest niet als non-fictie en onbewust leg je toch verbanden tussen dit boek en Wees onzichtbaar. Wellicht ook met Verloren grond, maar dat boek ligt nog steeds op de stapel van nog te lezen boeken. Na het lezen van Mijn moeders strijd is het weer een stukje omhoog geklommen op die stapel. Want wat schrijft Murat Isik toch mooie boeken! 

Boekinformatie

Titel: Mijn moeders strijd - uitgebreide versie

Auteur: Murat Isik

ISBN: 9789026351242

Uitgever: Ambo-Anthos

Verschijningsdatum: 28 april 2020

Aantal pagina’s: 160

Prijs: € 16,99

Esther Verhoef - Labyrint

Lucky me kreeg dit boek tijdens de meet en greet die ik een paar weken geleden had met Esther Verhoef in Amsterdam. En natuurlijk kan ik en boek van Verhoef niet lang laten liggen, dus ik ben er bijna meteen in begonnen.

Het verhaal

In Labyrint – de verhalen komt alles van Nederlands succesvolste schrijfster Esther Verhoef samen. In dertien spannende, verrassende en meeslepende verhalen laat zij de lezer alle hoeken van het thrillergenre zien. Verhoef betreedt nieuwe paden met het mysterieuze ‘Labyrint’, waarin hoofdpersoon Hanna in een obscure onderwereld terechtkomt. ‘Vuile handen’ zoomt in op een eenzame tuinierster met een sinister geheim, en in de ‘Dodemansrit’ van failliet verklaarde ondernemer Aad blijft de spanning tot op het allerlaatst om te snijden.

Deze bundel bevat de volgende verhalen: Vuile handen, Offline, Dodemansrit, De perfecte partner, Onvoltooid verleden tijd, Worstcasescenario, Nouveau riche, Na sluitingstijd, De stagiaire, Erken mij, De ontmoeting, De genezing (Een liefdesverhaal) en Labyrint.

De schrijver

Esther Verhoef (1968) is een van de succesvolste en meest veelzijdige schrijvers van Nederland. Er zijn meer dan twee miljoen exemplaren van haar thrillers en romans verkocht. Haar werk is in tal van landen verschenen en meermalen bekroond en genomineerd. Esther Verhoef won de NS Publieksprijs, de Gouden Strop, de Diamanten Kogel, de Hebban/Crimezone Award en tweemaal de Zilveren Vingerafdruk. Als auteur van de Maand van het Spannende Boek 2009 schreef zij het geschenkboekje Erken mij. Naast haar psychologische thrillers, schrijft Esther Verhoef ook actiethrillers samen met haar man Berry, onder het pseudoniem Escober. In 2012 verscheen Verhoefs eerste psychologische roman, Tegenlicht, en in 2017 Nazomer. Vorig jaar verscheen haar nieuwste thriller Facade. Nu is er dus de bundel Labyrint - de verhalen, waarin alle verhalen van Esther Verhoef zijn samengebracht.

Mening

Ik was een beetje bang dat ik het boek maar half zou gaan lezen, omdat ik de eerder verschenen verhalen van Esther Verhoef bijna allemaal al heb gelezen. Maar niets bleek minder waar, alles gelezen! Blij toe, want van de verhalen die ik al eerder las was ik echt veel weer vergeten (hoe het afliep bijvoorbeeld, of hoe het verhaal ook al weer precies zat). Ik heb dus weer volop genoten van de verhalen. En dat terwijl ik altijd zeg dat ik niet zo van de verhalen ben, voor je bent begonnen met lezen is het al weer af. Dat is bij sommige korte verhalen inderdaad wel zo, maar bij de verhalen van Verhoef zit er zelfs in het kortste verhaal een begin, midden en eind, heel fijn.

Er staan 3 nieuwe verhalen in de bundel, die alle drie echt top zijn! In het laatste verhaal, Labyrint, experimenteert Verhoef met een ander genre, urbanfantasy. Ze heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar Afrikaanse rituelen hiervoor en dat is te merken. Het is bijzonder om eens zo’n verhaal te lezen. Ik ben zelf niet zo van het magische, maar dit verhaal was zelfs voor mij goed te doen.

Op de website van Esther Verhoef staat per boek een playlist, muziek die haar inspireerde en veel luisterde tijdens het schrijven van haar boeken. Dat vind ik altijd leuk om te combineren. Van haar nieuwste boek staat er nog geen playlist, maar Esther vertelde tijdens de meet en greet van een paar weken geleden dat ze veel heeft geluisterd naar Dj Collé tijdens het schrijven van Labyrint. Met name naar het nummer Owame van het album Tulua. En als je dat nummer beluisterd klopt dat helemaal bij de sfeer van het verhaal. Echt top! En dat luisteren kan hier.

Ook het eerste verhaal, vuile handen, vond ik goed. Maar eigenlijk zijn ze gewoon allemaal goed! Overal zit spanning in, onderhuids vaak en steeds op een andere verrassende manier. Er staan ook een aantal verhalen in die als Escober geschreven zijn (door Esther en haar man Berry samen) en die zijn qua sfeer weer erg anders. Grote variatie dus op alle fronten. En ook dit boek is een aanrader!

Nog een klein detail: kijk bij het lezen ook eens naar de binnenkant van de flappen.

Boekinformatie

Titel: Labyrint - de verhalen

Auteur: Esther Verhoef

ISBN: 9789026351082

Uitgever: Ambo-Anthos

Verschijningsdatum: 4 februari 2020

Aantal pagina’s: 400

Prijs: € 20,99

Meet en greet met Esther Verhoef!

Al een tijdje keek ik er naar uit, het nieuwe boek van Esther Verhoef. Een verhalenbundel deze keer, met alle verhalen die er eerder verschenen én drie nieuwe verhalen. Labyrint heet de bundel.

Vlak voordat de bundel verscheen zag ik op de Facebookpagina van Esther Verhoef dat er een leuke actie werd georganiseerd: win een meet en greet in het Pulitzer Hotel in Amsterdam. Via twee wegen kon je kans maken, bij de Libelle en bij hebban.nl. Ik deed daarom voor een grotere kans gewoon mee aan beide acties, en maar hopen dat ik bij een van deze twee werd uitgeloot.

Het zou allemaal vrij kort dag zijn, vrijdag werden de acties geplaatst, maandag kreeg je uiterlijk bericht en het evenement was dan donderdagmiddag al. Even checken, maar ik kon om die tijd, dus hup, inschrijven.

En maandag kreeg ik zowaar mail dat ik bij de meet en greet aanwezig mocht zijn én iemand mee mocht nemen. Sterker nog... ik kreeg twee mailtjes dat ik erbij mocht zijn en iemand mee mocht nemen! Dus bij zowel Libelle als hebban.nl had ik gewonnen. Hoera!!! Ik heb natuurlijk wel meteen een van de twee gemaild om te zeggen dat ze ook iemand anders blij mochten maken, omdat ik twee keer had gewonnen. Dat bleek niet meer te kunnen, dus ik heb gezegd dat ik dubbel zou gaan genieten.

Na het nodige heen en weer ge-app met vriendinnen en collega’s, was er ook zowaar nog iemand die met me mee kon op die donderdagmiddag. Iemand? Mariska van Perron 9 om precies te zijn, je weet wel, van de leesclub van de NS Publieksprijs. En het leuke was dat Marjolein van Perron 9 ook had gewonnen, dus het werd een soort mini-reünie ook nog.

Op de dag zelf ben ik lekker op tijd vertrokken, zodat ik via een kleine omweg en een paar geocaches heerlijk door Amsterdam wandelend mijn weg zocht naar de Prinsengracht. Eenmaal bij het hotel aangekomen, zat Mariska al klaar voor de speurtocht door het hotel naar de “Merchant Room”, waar de meet en greet plaats zou vinden. Bijzonder wel, de ingang zat aan de Prinsengracht en in de zaal waar het event was keek je uit op de Keizersgracht. Wat een groot hotel!

Onder het genot van een kopje thee, wachtten we op wat komen ging. Taart in ieder geval, want die stond daar heel mooi te zijn! Maar natuurlijk was er eerst een interview met Esther Verhoef, over haar nieuwe boek en haar eerdere boeken. Erg leuk. Weer van alles nieuws gehoord, naast de al bekende dingen als de playlists die ze altijd maakt bij haar boeken. Met daarin nummers die ze luisterde tijdens het schrijven. Bij de verhalenbundel ging het vooral over het titelverhaal Labyrint en dat dat een beetje anders is dan we gewend zijn van Verhoef. Een muur was altijd een muur en nu een doorgang naar een andere dimensie. Ik ben benieuwd!

Er werd ook kort gesproken over de televisieserie van Lieve mama die nu gemaakt wordt voor Videoland. En dat Esther zo blij was dat de cast en crew echt naar een voor het verhaal belangrijke plek waren afgereisd bijvoorbeeld. Je zou er bijna Videoland voor gaan nemen... (toch maar even uitzoeken hoe dat werkt dus)

En over het feit dat Esther ook boeken schrijft samen met haar man Berry onder de naam Escober. Maar eigenlijk bleek dat hij aan al haar boeken meewerkt. Door verhaallijnen mee te bedenken of scenes naar elkaar toe te schrijven. Daar geeft Esther dan weer haar eigen draai aan, maar het is dus bijna altijd een samenwerking. In de verhalenbundel staat trouwens ook een aantal verhalen die als Escober geschreven zijn.

Toen was het al weer tijd voor de persoonlijke meet en greet, iedereen kreeg een boek dat Esther persoonlijk zou signeren en er was tijd voor vragen en foto’s. Maar niet voordat de taart werd aangesneden en uitgedeeld. Heerlijk was die!! Dat verkortte de wachttijd voor een gesigneerd boek aanzienlijk en het was gezellig om nog even bij te kletsen met Mariska, Marjolein en haar introducé Evelien, die ik ook al eerder had ontmoet. En tussendoor mochten de prijswinnaars ook nog even als groep met Esther op de foto.

Natuurlijk heb ik ook nog eventjes (echt heel eventjes) met Esther Verhoef gesproken. Altijd leuk! Ze wist nog ongeveer wie ik was. Zeker toen het verhaal van het kussentje weer voorbij kwam van de NS Pubieksprijs. En het voordeel van de verhalenbundel, zo zei ze, is dat de verhalen niet in een bepaalde volgorde gelezen hoeven te worden, dus ik kan meteen beginnen aan het titelverhaal wat als laatste in de bundel staat.

Om 4 uur was het weer tijd om naar huis te gaan. Ook deze keer wandelde ik via een omweggetje naar het station, zodat ik nog een paar geocaches kon zoeken. Want ja, als je er toch ongeveer langs komt...

Eenmaal in de trein begon het nagenieten van de gezellige middag. De “goodiedoos” had ik dan wel niet gewonnen, ik heb toch maar mooi een gesigneerd exemplaar van het nieuwste boek van Esther Verhoef! Hoera!

Eerst nog even mijn andere boek uitlezen en dan ga ik lekker in de verhalenbundel beginnen. Binnenkort dus een blogje daarover.